Tag cloud
innovatie creativiteit economie leuven crisis open vld europa campagne ondernemerschap ondernemen begroting belastingen jobs onderwijs vlaanderen ondernemers vrouwen eu taal flanders dc kapitalisme subsidies banken overheid voorzittermei/2013 apr/2013 maa/2013 feb/2013 jan/2013 dec/2012 nov/2012 okt/2012 sep/2012 aug/2012 jul/2012 jun/2012 mei/2012 apr/2012 maa/2012 feb/2012 jan/2012 dec/2011 nov/2011 okt/2011 sep/2011 aug/2011 jul/2011 jun/2011 mei/2011 apr/2011 maa/2011 feb/2011 jan/2011 dec/2010 nov/2010 okt/2010 sep/2010 aug/2010 jul/2010 jun/2010 mei/2010 apr/2010 maa/2010 feb/2010 jan/2010 dec/2009 nov/2009 okt/2009 sep/2009 aug/2009 jul/2009 jun/2009 mei/2009 apr/2009 maa/2009 feb/2009 jan/2009 dec/2008 nov/2008 okt/2008 sep/2008 aug/2008 jul/2008 jun/2008 mei/2008 apr/2008 maa/2008 feb/2008 jan/2008 dec/2007 nov/2007 okt/2007 sep/2007 aug/2007 jul/2007 jun/2007 mei/2007 apr/2007 maa/2007 feb/2007
Paradox van Parys: Een boemerangstaking
Met de staking van gisteren hebben de vakbonden zichzelf behoorlijk in de voet geschoten. Het was sowieso al speuren naar iemand zonder stakingsvergoeding die gisteren hun actie ook maar een beetje wou vergoelijken. Maar wat de bonden nog niet beseffen, is dat de acties van gisteren wel eens een kantelmoment zouden kunnen zijn. Eentje dat ze zelf hebben georganiseerd, maar dat ongetwijfeld ongewild is. Zeker als je de gevolgen van de onbedoelde neveneffecten die de bonden zelf in gang hebben gestoken in rekening brengt.
Onbedoelde neveneffecten
Met de staking van gisteren hebben de vakbonden zichzelf behoorlijk in de voet geschoten. Het was sowieso al speuren naar iemand zonder stakingsvergoeding die gisteren hun actie ook maar een beetje wou vergoelijken. Maar wat de bonden nog niet beseffen, is dat de acties van gisteren wel eens een kantelmoment zouden kunnen zijn. Eentje dat ze zelf hebben georganiseerd, maar dat ongetwijfeld ongewild is. Zeker als je de gevolgen van de onbedoelde neveneffecten die de bonden zelf in gang hebben
gestoken, in rekening brengt.
Unitatiristische bonden splitsen het land
Eerst en vooral is er de vaststelling dat diezelfde vakverenigingen die vasthouden aan unitaire structuren woensdag in compleet tegenovergestelde richtingen spoorden. De Waalse spoorvrienden hadden besloten een dagje eerder te staken en legden op woensdag al het werk neer. De spoorwegwerkers in Vlaanderen zagen dat niet zitten en spoorden die dag gewoon door. Dat betekende dat, zoals op het VRT-radionieuws te horen was, de ‘treinen stopten aan de gewestgrens'. Zo werd het onooglijke Sint-Joris-Weert plots de terminus voor het spoorverkeer in ons land, met dank aan de Waalse vakbondswoede. De unitaristische bonden die opgeroepen hebben om tegen de N-VA te stemmen, waren zo de eersten om ons land te splitsen. Volgt u nog?
Spoormannen kunnen nog op pensioen op hun 55ste
Ten tweede lijken we ondertussen een detail over het hoofd te zien. Want wist u dat die boze treinconducteurs en treinbegeleiders na de hervorming, net zoals ervoor, nog steeds op hun 55ste op pensioen mogen? Die regeling is een uitwas van een wet uit 1814. U hoort het goed, ze is ouder dan ons land. Dan vraag ik me af waarom we niet meteen komaf hebben gemaakt met die absurde afspraak, zeker nu we op voorhand wisten dat we de prijs van een spoorstaking gingen betalen zelfs zonder dat uitzonderingsstatuut af te schaffen. Jammer, maar ongetwijfeld iets dat volgende keer op tafel zal liggen.
Verdelen in plaats van verenigen
Ten derde lijken de bonden er vooral in te slagen om mensen tegen elkaar op te zetten in plaats van de solidariteit tussen de mensen te organiseren. Heel frappant is hoe hun actie oud tegen jong heeft opgezet. De slogans dat ‘enkel veertigplussers verdedigen neerkomt op cliëntelisme' waren niet van de lucht. Open brieven, twitter-manifesten en Facebook-protesten van veelal jonge mensen die vandaag nog moeten beginnen aan hun loopbaan bevolkten het internet. Terecht. Dat zijn een pak jonge werknemers die nooit meer zullen overwegen om zich aan te sluiten bij een vakbond, toch niet in zijn huidige vorm. En het wemelt er toch al niet van de jongeren.
Wie gelooft die mensen nog?
En tenslotte slagen de bonden erin om hun eigen geloofwaardigheid verder te ondermijnen met hun communicatie. Leest u even mee op de site van het ACV, www.degevolgen.be, die de impact van de hervormingen uitlegt. Onder de titel ‘U bent een zelfstandige of bedrijfsleider van een KMO' vinden we volgend schotschrift. ‘De sanering en u? Je hoeft je geen zorgen te maken. En dus ook niet te staken. Want je wordt grotelijks gespaard door de sanering. Alle saneringsvoorstellen die jou dreigen pijn te doen zijn verdwenen. Om zo de sanering te kunnen afwentelen op de werknemers en de werklozen. En vervolgens de organisaties die daartegen protesteren te verwijten onverantwoordelijk bezig te zijn. Je krijgt bovendien een aantal verbeteringen
cadeau, spijts de zware budgettaire moeilijkheden. Zodat je toch nog in Sinterklaas moet gaan geloven.' Na zoveel onzin op een rij, is het moeilijk voor te stellen dat het sociaal overleg, waar uitgerekend de bonden om vragen. Tja.
De Paradox van Parys verschijnt op vrijdag in De Standaard.
vrijdag 23 december 2011 - Geef je commentaar (4)
Vind je dit interessant? Deel het met anderen.
Paradox van Parys: Vlaamse lente in de winter
Het is u vergeven als u denkt dat er geen zon te bespeuren valt aan het Vlaams economisch firmament. Een paar weken geleden gingen we met z'n allen in 2012 nog 1.6 procent meer goederen en diensten produceren dan dit jaar. Dat werd al snel bijgesteld tot minder dan een procent en nu blijkt dat we blij mogen zijn als we volgend jaar een half procentje beter doen. Tenminste als onze economie niet krimpt in volgende jaar. Valt er dan werkelijk geen greintje positief economisch nieuws te sprokkelen in onze contreien? Toch wel.
Vlaamse creatieve industrie exporteert
Want wie de voorbije weken heeft opgelet, heeft gemerkt dat de het goed nieuws regende over onze nieuwste export sector, de Vlaamse creatieve industrie. Een greep uit wat we ons spontaan voor de geest konden halen. Deze week pakt het in Hollywood gerespecteerde vakblad Variety uit met Michaël Roskam, de regisseur van Rundskop. Hij staat daar in het lijstje van de tien meest beloftevolle regisseurs ter wereld. Ik was zelf geen fan van de prent, maar doe wel mijn pet af voor iemand die met zijn eerste langspeelfilm zo'n lof oogst. Erik Van Looy schijnt het goed te doen op Amerikaanse bodem met een testpubliek dat best wel pap lust van zijn Loft remake. Ondertussen kaapten dj's Dimitri Vegas en Like Mike een 79ste stek weg op de Top 100 lijst van DJ Mag, het resultaat van meer dan 450.000 stemmen uit 167 landen. Ter info, David Guetta, Armin Van Buuren en Tiësto bekleden de eerste drie plaatsen en enkel 2 Many DJ's stond in 2003 al eens in de lijst, toen op de 85ste plek.
Benidorm Bastards
De makers van Benidorm Bastards wonnen een Emmy voor hun vernieuwende comedy. In Cannes, houden we het aantal Gouden en andere Vlaamse Leeuwen die de beste reclame belonen al lang niet meer bij. Selah Sue is de meest beloftevolle revelatie van het jaar in Frankrijk en won de Prix Constantin. Milow verovert Europa aan sneltempo. De Vlaamse langspeelfilm Hasta la Vista krijgt een Nederlandse versie. Er zijn sterke geruchten dat Raf Simons Dior zou gaan leiden. Onze boekindustrie zette zijn eerste stappen in Beijing terwijl Pieter Aspe de rechten op zijn werk verkocht in de VS zodat hij nu niet enkel bij ons maar ook in Frankrijk, Zuid-Afrika, Spanje, Polen en Italië te lezen is. Om maar te zwijgen over de internationaal florerende kunstgalerijen in Brussel, de tentoonstellingen van Michaël Borremans in de VS en het succes van Luc Tuymans in Noord-Amerika.
Toeval bestaat niet
Toeval? Of is hier meer aan de hand? Het fingerspitzengefühl van de onderzoekers van het Flanders DC Kenniscentrum over creatieve industrie aan de UAMS zegt dat er wel degelijk iets bijzonders aan het gebeuren is met de export van de Vlaamse creatieve industrie. De internationalisering is eindelijk een feit. Maar het gaat eerder om een inhaalbeweging ten opzichte van andere landen dan het voorbij steken van concurrenten. Het beleid heeft meer aandacht voor het belang van deze industrie. Drie procent van de Vlaamse werknemers werkt in een tak van de creatieve industrie en 13.5% van alle zelfstandigen in Vlaanderen doen dat. Het is niet toevallig dat het Vlaams parlement de regering vraagt werk te maken van een Vlaams popbeleid met veel aandacht voor export. Dat laatste is een noodzaak voor elk creatief product.
'De schuld van de media'
En natuurlijk speelt de media, als onderdeel van de creatieve industrie, zelf ook een grote rol in de rapportering? Bovendien lezen mensen graag zulke verhalen die tot de verbeelding spreken. Misschien, zegt Sofie Jacobs, van de UAMS zoekt men zelfs onbewust naar een nieuwe identiteit voor Vlaanderen, iets om trots op te zijn, na een toch wel lange identiteitscrisis van het land.
De Paradox van Parys verschijnt op vrijdag in De Standaard.
vrijdag 16 december 2011 - Geef je commentaar (0)
Vind je dit interessant? Deel het met anderen.
Paradox van Parys: De Zweedse Kroon ontbloot
In onze hoofdstad is een Europese top aan de gang over de toekomst van de euro. Toevallig lekte gisteren ook het nieuws uit dat de herinvoering van de Belgische frank zou leiden tot een munt die een kwart minder waard is dan de euro. Dat heeft het Japanse beurhuis Nomura voorgerekend. Opbeurend nieuws nu iedereen twijfelt of we onze problemen in de Eurozone wel opgelost krijgen. En zeggen dat wij jaren ons best hebben gedaan om bij die euro te mogen horen. Dat het ook anders had gekund bewijzen onze Zweedse vrienden.
Gelijk hebben en krijgen
Want de Zweden hadden gelijk in 2003. En dat gelijk krijgen ze nu ook. Acht jaar geleden kozen ze in een referendum om niet in de euro te stappen. De eerste reden daarvoor was dat ze schrik hadden dat die munt een negatieve impact op hun economie zou kunnen hebben. Het is moeilijk om ze daar vandaag mee uit te lachen. Wij zitten nu immers met alle landen van de muntunie in hetzelfde schuitje als Griekenland. Kredietbeoordelaars liggen in de aanslag met ratingverlagingen en de economie in de hele eurozone dreigt een serieuze recessie tegemoet te gaan. De euro heeft ons ongetwijfeld al wat opgebracht en het is ook niet zeker of de Zweden deze situatie voorspeld hadden, maar geef ze vandaag maar eens ongelijk.
Soevereiniteit
De tweede reden waarom ze niet meededen was een schrik voor een aantasting van hun soevereiniteit. Daar lachen die Zweden, die als sinds de middeleeuwen een onafhankelijke natie zijn, niet mee. En kijk, Merkel en Sarkozy kwamen deze week op de proppen met nieuwe oplossingen om het oude probleem van de schuldencrisis te regelen. Hoe die oplossing er ook gaat uitzien, ze mondt in ieder geval uit in nationale staten met minder macht. Want na het befaamde six pack dat de lidstaten in een keurslijf dwingt, zal een Europese economische regering de beslissingsruimte van de staten in euroland verder aantasten. Ook op dit punt bleken de Zweden dus vooruitziend.
Groei van 5%
Maar een beetje geluk in 2003 en een flinke portie wantrouwen tegenover de euro garandeert nog niet dat het land van de vikings het beter doet met zijn Zweedse kronen. Alhoewel. Vorig jaar groeide de economie in Zweden met 5.5%. Dat is een pak beter dan voor het begin van de crisis. Export nam met 20% toe, investeringen groeiden met 14% en consumptie steeg met 5.5%. En het goede nieuws blijft komen. In het derde kwartaal van dit jaar hebben de Zweden een economische groei neergezet van 4.6%. Cijfers om jaloers op te zijn.
Dankzij de euro
Waar heeft Zweden dit alles, ten dele aan te danken? Juist, aan de invoering van de euro in de rest van de EU. De crisis, die ook in Zweden voelbaar is geweest, is volgens het IMF opgevangen door een scherpe waardevermindering van de krona waardoor de export een ongelooflijke boost heeft gekregen. Maar ook beleggers die alternatieven zoeken voor de onstabiele euro vluchten naar het land van Stieg Larsson en Pipi Langkous. En stimuleren zo de groei. Niet zo gek dus, die Zweden! Tijd dus voor onze nieuwe excellenties om een tripje naar het hoge Noorden te plannen en het Stockholm syndroom van nieuwe betekenis te voorzien.
Herman Van Molle
Herman van Molle heeft zijn conclusies al getrokken en is reeds verhuisd naar het land van de fjorden. Maar laat u dat niet tegenhouden. Het derde grootste land van de Europese Unie heeft maar negen miljoen inwoners en de kans dat u de presentator van de Canvascrack tegen het lijf loopt is dan ook gering. Vad väntar du på?
De Paradox van Parys verschijnt op vrijdag in De Standaard.
vrijdag 09 december 2011 - Geef je commentaar (1)
Vind je dit interessant? Deel het met anderen.
Paradox van Parys: Veranderen is voor anderen
Op het ogenblik dat u dit leest, ligt Brussel lam. Daar mag u de vakbonden voor bedanken die besloten hebben om te betogen tegen de begroting. Dat is een beetje eigenaardig want dat van dat betogen hadden ze al op 15 november besloten. Terwijl het akkoord over de begroting er pas vijf dagen geleden van kwam. Laat ons het er op houden dat we onze werknemersverenigingen bezwaarlijk van een gebrek aan vooruitziendheid kunnen betichten.
Staken is niet gratis
Wat mij intrigeert is dat zo'n dag staken natuurlijk niet gratis is. Elke dag produceren we in ons land voor een miljard aan goederen en diensten. Als daarvan vandaag, door een nationale betoging die de kleine ring rond onze hoofdstad bezet, een kwart van in gevaar komt dan verliezen we dus 250 miljoen euro. Dat is twee en een half keer de bankentaks die in de begroting is afgesproken, of ongeveer het bedrag van de nucleaire rente om maar iets te noemen. En ironisch genoeg niet zo gek veel minder dan het bedrag dat is ingeschreven in de begroting om de hervorming van het brugpensioen, vervroegd pensioen, wachtuitkering en werkloosheidsuitkering uit te voeren. Door vandaag niet te werken, is de kans groot dat het gat in de begroting volgend jaar nog groter wordt. En stijgt dus de kans op scherpere maatregelen zodat er dus weer gestaakt zal worden. Zo creëert de ene staking de andere. Een stakingssneeuwbal dus.
Surrealistisch
Voor ons als samenleving is zo'n staking niet goedkoop, maar voor de bonden is zo'n staking uiteraard ook niet gratis. De stakingskassen die worden gespijsd met ledenbijdragen moeten daarvoor worden aangewend. Maar wist u dat een deel van die ledenbijdragen op hun beurt gefinancierd wordt door de werkgevers die bijdragen aan kassen van aangesloten vakbondsleden? Zo komen we dus in de absurde toestand terecht dat werkgevers hun werknemers betalen om te staken. En de overheid zelf betaalt per jaar tot 20 euro voor ambtenaren die vakbondslid worden van een van de drie grote bonden. Zoiets kan enkel in een surrealistisch land.
Moord en brand
Uiteraard zijn de werknemers niet de enigen die deze week protesteerden. De bouwsector vindt het hoegenaamd niet kunnen dat de federale onderhandelaars zonneboilers niet langer voorzien van federale premies. Vrienden van me die net aan het bouwen zijn klagen steen en been over de afschaffing van de toelagen voor hoogrendementsgals. En dan hebben we het nog niet gehad over de autosector die er niet mee kan lachen dat de eco-premies voor nieuwe en energiezuinige wagens plotsklaps verdwijnen. En dat net voor het autosalon in januari.
Het moet gezegd, er was ook een sector die vond dat ze het best wel met wat minder konden rooien. De belangenvereniging van de zonnepanelenindustrie vond dat hun eigen subsidies wel wat mochten verminderen. Maar in het algemeen was de lijn wel duidelijk. Iedereen vindt dat dit land diepgaande hervormingen nodig heeft, maar niemand vindt dat hijzelf moet veranderen. Of dat er een maatregel mag genomen worden die hem zou kunnen treffen. Ik heb het zelf nog niet durven berekenen, maar dit budget is niet bepaald vriendelijk voor mijn huishoudbudget. Toch ga ik morgen werken. Dat is als de mensen die niet werken dat toelaten.
NMBS
Gelukkig is er in zo'n gevallen de NMBS. Die zet extra treinen in om de mensen die niet willen werken naar Brussel te krijgen. Nu heb ik een suggestie: zouden we die extra treinen ook op de andere werkdagen van het jaar kunnen inzetten maar deze keer dan om de werkende mensen naar Brussel te rijden? Het is maar een vraag.
De Paradox van Parys verschijnt op vrijdag in De Standaard.
vrijdag 02 december 2011 - Geef je commentaar (4)
Vind je dit interessant? Deel het met anderen.
