Paradox van Parys: Elio, Nero of Lagarde I

Lagarde

Man, man, man. Het was me weer een week je wel. Aan dit tempo overleven we volgende week nauwelijks. De rente op Belgische overheidsobligaties bereikt nooit geziene hoogtes, onze banken dreigen als dominosteentjes één voor één om te vallen en zelfs de Duitsers krijgen hun schuld niet gefinancierd. Tegen die vrolijke achtergrond deden we deze week iets wat we stilaan tot een nationale sport aan het verheffen zijn: mekkeren over de vorm, zwijgen over de inhoud.

 

Brandweerman en pyromaan
Het stukje amateurtheater dat van de Wetstraat tot in Ciergnon werd opgevoerd kreeg tonnen aandacht en veel slechte kritieken. We geeuwen ondertussen bij het bekende drama van de gierende banden op de koninklijke oprijlaan. Maar om onze aandacht scherp te houden hadden de protagonisten een verrassende plotwending bedacht. Na 530 dagen onderhandelen vroeg de formateur om wat extra ‘bedenktijd.’ Kwestie van alles even rustig op een rijtje te zetten. Een mens gelooft zijn eigen oren niet bij het aanhoren van zoveel onzin in een zin. Bedenkelijk. Belgisch. Surrealistisch. Triest. De brandweerman die zich in het midden van een uitslaande brand even gaat verpozen heeft meer weg van een pyromaan dan van een brandenblusser.  

Vorm over inhoud
Niet enkel die vaudeville werd uitgebreid besproken. Er was ook veel aandacht voor de vraag of de Europese aanbevelingen voor ons land nu echt wel moesten worden uitgevoerd of dat ze die bij de Europese Commissie maar om te lachen hadden opgesteld. Daar werden opinies in kranten aan gewijd, radiointerviews over verstrekt, Europese Commissarissen over ondervraagd en televisiezendtijd aan besteed. Waren die aanbevelingen ‘inspiratie’ of ‘misbruikten’ politieke partijen ze om hun eigen programma door te drukken? Persoonlijk interesseert me dat geen zier. Ik had liever iemand horen komen uitleggen hoe wij uit dit moeras geraken zonder langer te werken, te besparen, of werkloosheidsuitkeringen te beperken in de tijd. Daar was echter minder aandacht voor.

Polls
Gelukkig vonden we wel de tijd om het uitgebreid te hebben over een imaginair  zakenkabinet, daar polls over te houden en de genomineerden vervolgens te interviewen. De echte cynici onder ons bedenken dan dat dergelijke brood en spelen geen kwaad kunnen. Want een keer de regering gevormd, neemt de Europese Unie of het IMF toch zo de touwtjes in handen en hoeven we ons zelfs daar geen zorgen over te maken. Met wat we na 530 dagen weten is het maar de vraag of we zoveel slechter af zouden zijn met Lagarde I dan met Elio die meer weg heeft van Nero. Hebben we tenminste onze eerste vrouwelijke premier.  

Sypol
Net als je denkt dat het niet veel gekker hoeft te worden en dat gelukkig de basisdiensten van onze staat nog steeds functioneren heb je daar, de politievakbond. Zij stoorden zich gisteren aan Google Street View. Dat programma maakt het mogelijk om, net zoals in 35 andere landen, panoramafoto’s te bekijken van huizen en straten in ons land en dat zou het boeven te makkelijk maken. Gelukkig komt Sypol, de politievakbond, meteen in actie: "Wij gaan zien met wie we kunnen gaan spreken om dat ding van het systeem te krijgen, want voor ons is dat tegen de politiewerking." Voor alle duidelijkheid, met “systeem” bedoelen ze het wereldwijde internet. En nu ik er aan denk, kunnen we dat best ook afschaffen want boeven hebben het zo wel een stuk makkelijker om met elkaar te communiceren. Mijn oren suizen er nog van. De politie was vast ook wel tegen de introductie van de eerste ladder zoals iemand gisteren suggereerde. Discussie over de politie efficiënter kan optreden tegen dieven en waarom we er een plaag van hebben? Niet gehoord.

De Paradox van Parys verschijnt op vrijdag in De Standaard.

 

donderdag 24 november 2011 - Geef je commentaar (0)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

Paradox van Parys: Schouder uit de Kom

ac_image002 Het spant er om bij de regerings- onderhandelingen. Maar de uitkomst van zo'n nachtje zonder slaap - waarom beginnen die onderhandelingen eigenlijk altijd 's avonds? - kan wel een generatie voor de volgende tien jaar in de puree steken. In essentie draait het om hoeveel we besparen door de staat efficiënter te organiseren, en hoeveel we extra uit de broekzakken van onze burgers halen door bijkomende belastingen te heffen. Als ik lees dat ze in de Wetstraat van plan zijn het immense gat in onze begroting toe te rijden met 70% nieuwe belastingen en 30% besparingen draait mijn maag om. De sterkste schouders moeten de zwaarste lasten dragen, hoor je dan.

Code taal
‘Sterke schouders' is doorgaans een goed gecodeerde term waar ze de Belg die werkt mee bedoelen. En iedereen die een beetje kan tellen, weet dat er zich dan een probleem voordoet in ons land als die groep nu nog eens gevraagd wordt in te leveren. Vandaag is het zo dat ongeveer drie Belgen samen voor tien Belgen moeten verdienen. Omdat van de tien miljoen Belgen er maar zeven miljoen kunnen werken, twee en een half miljoen dat niet doen, meer dan een miljoen Belgen van een uitkering leeft en ongeveer een miljoen Belgen al voor de overheid werkt. Als aan diezelfde drie Belgen nu ook nog eens wordt gevraagd om de rekening van het wanbeheer te betalen met het smoesje van de sterke schouders, dan liggen die geheid binnen de kortste keren uit de kom. 

Progressief én dan nog wat
Want waar ligt het probleem? Zij die nu doen alsof die sterke schouders vandaag al niet de meeste lasten dragen, stellen de zaken verkeerd voor. Wij hebben al een progressief belastingssysteem dat er - terecht - voor zorgt dat zij die meer verdienen ook meer belastingen betalen. Dat is zo bij de gewone belastingen die we betalen maar die sterke schouders betalen vervolgens ook nog eens het hoogste tarief in de kinderopvang, inschrijvingsgeld aan de universiteit of Antwerpse provinciebelasting.

Geluk
Het progressieve belastingssysteem is niet het probleem. Shigehiro Oishi van de universiteit van Virgina is in 54 landen gaan kijken en komt tot de conclusie dat landen met een progressief belastingssysteem de gelukkigste inwoners hebben. Hoe hij dat weet? Hij vroeg het aan 60.000 mensen. Of mensen gelukkig waren werd gemeten aan de hand van drie criteria. Vragen die peilden naar de algemene kwaliteit van iemand zijn leven op een schaal van één tot tien. Of mensen positieve dagelijkse gebeurtenissen meemaakten zoals lachen, respect krijgen en lekker eten. En als derde element analyseerden de onderzoekers ook of inwoners tevreden waren met de publieke voorzieningen in hun land.

Meer uitgaven is niet gelijk aan meer welzijn
Met dat laatste element was wat vreemd aan de hand in zijn onderzoek. Meer overheidsuitgaven leidde niet noodzakelijk tot meer tevreden inwoners. Er was zelfs een lichte negatieve correlatie. Dat is opzienbarend omdat welzijn toch wordt geassocieerd met de middelen die beschikbaar zijn voor publieke voorzieningen. Oishi zegt dat dit te maken heeft met nationale verschillen in de efficiëntie waar publieke middelen mee geïnvesteerd worden. En als je dan kijkt dat wij één van de landen met de hoogste belastingsdruk, laagste pensioenen en erbarmelijke uitkeringen zijn dan kies ik dus voor besparingen in ons overheidsapparaat om orde op zaken te stellen.

Ramp recept
Want de weinige ‘sterke schouders' steeds zwaardere lasten laten tornen terwijl we met een inefficiënte overheid blijven werken is een ramp recept. Ik hoop binnenkort wakker te worden met het nieuws dat we meer mensen aan de slag gaan zetten en minder overheidsgeld door ramen en deuren plannen te gooien. Meer schouders, minder lasten en een generatie die nog hoop heeft.

De Paradox van Parys verschijnt op vrijdag in De Standaard.

 

vrijdag 18 november 2011 - Geef je commentaar (0)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

Paradox van Parys: Vooruit of achteruit?

gapminder

Gisteren las ik in een Twitter-bericht dat Griekenland op instorten staat, dat de Iraniërs agressief worden en dat het rommelt in Rome. Met andere woorden, welkom terug in 430 voor Christus! Grappig, maar die laconieke tweet roept wel een essentiële vraag op: gaan we nog vooruit of is onze achteruitgang begonnen? Het vooruitgangsdenken maakt een moeilijke periode door. De twijfel of deze generatie het echt beter zal hebben dan de vorige heeft nog nooit zo tastbaar in de lucht gehangen. De indignados en de Occupy Wall Street-beweging zijn daar illustraties van.

Twee jaar vs. tweehonderd jaar
In Griekenland vraagt de jeugd zich af of dit kapitalistisch systeem hen nog vooruit brengt. Professor Hans Rosling rekende uit dat de Tweede Wereldoorlog Griekenland 13 jaar economische groei kostte, maar dat van 1945 tot 2008 het gemiddeld inkomen van een Griek steeg van 1.500 dollar naar 28.000 dollar. Niet slecht dus. Maar vorig jaar zakte dat inkomen naar 26.300 dollar en dit jaar zullen de Grieken het met nog minder moeten doen. Met andere woorden, voor vele generaties was economische groei doodnormaal. En nu is het dus slikken als voor het eerst sinds 1945 de gemiddelde inkomens niet meer vooruit maar achteruit gaan. En dan komen er meteen vragen over de architectuur van het economisch systeem. Die vragen zijn legitiem, want de fouten en excessen moeten eruit. Maar de voorbije twee jaar mogen ons niet doen vergeten waar het kapitalisme ons de afgelopen tweehonderd jaar heeft gebracht.

Cultureel of economisch pessimisme
In tijden waar cultureel en economisch pessimisme hoogtij vieren, is het aan te raden een van Hans Roslings filmpjes te bekijken. Ik heb de man een aantal jaar geleden horen spreken op een conferentie in Helsinki en hij is misschien wel de slimste, grappigste en boeiendste spreker die er op deze aardbol rondloopt als het over cijfers gaat. Zo legt hij in een eenvoudig filmpje op de website gapminder.org haarfijn uit dat we vandaag misschien wel denken dat de wereld op instorten staat, maar dat een kleine stap terug naar gisteren ons snel overtuigt van de enorme vooruitgang die de wereld nog altijd maakt.

Industriële revolutie
In 1810 werd, gemiddeld genomen, niemand in de wereld ouder dan 40 jaar. En kon niemand op een gemiddeld inkomen van 4.000 dollar rekenen. Alleen Nederland (ja, wij dus) en het Verenigd Koninkrijk deden het een beetje beter dan de rest van de wereld. De industriële revolutie en het kapitalisme brachten daar verandering in. In 1948 was de gemiddelde levensverwachting in de VS, toen het meest ontwikkelde land, ongeveer 75 jaar. En klokte het gemiddelde inkomen af op een astronomische veelvoud van 4.000 dollar. Vandaag zit geen enkel land nog in het linkerbenedenhoekje van de grafiek waar mensen straatarm zijn en jong sterven zoals in 1810. We gaan er als wereld dus wel degelijk op vooruit. Zelfs een land als Congo, dat geplaagd wordt door burgeroorlog.

Perspectief
Zoals altijd, hangt alles af van je perspectief. Bekijk je de afgelopen vijf jaar of de afgelopen vijftig jaar? Alleen al die beslissing kan tot heel andere conclusies leiden. Protestbewegingen kunnen ervoor zorgen dat wat krom is rechtgetrokken wordt. Maar we moeten ook achteruit kijken en beseffen waar we vandaan komen vooraleer we veel te snel meegaan in redeneringen die het kind met het badwater weggooien, hoe simpel en aantrekkelijk die redeneringen soms ook kunnen klinken.

De Paradox van Parys verschijnt op vrijdag in De Standaard.

 

vrijdag 04 november 2011 - Geef je commentaar (1)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

© Lorin Parys. - webdesign blau - Lorin Parys. RSS 2.0 - disclaimer en privacy