Tag cloud
innovatie creativiteit economie leuven crisis open vld europa campagne ondernemerschap ondernemen begroting belastingen jobs onderwijs vlaanderen ondernemers vrouwen eu taal flanders dc kapitalisme subsidies banken overheid voorzittermei/2013 apr/2013 maa/2013 feb/2013 jan/2013 dec/2012 nov/2012 okt/2012 sep/2012 aug/2012 jul/2012 jun/2012 mei/2012 apr/2012 maa/2012 feb/2012 jan/2012 dec/2011 nov/2011 okt/2011 sep/2011 aug/2011 jul/2011 jun/2011 mei/2011 apr/2011 maa/2011 feb/2011 jan/2011 dec/2010 nov/2010 okt/2010 sep/2010 aug/2010 jul/2010 jun/2010 mei/2010 apr/2010 maa/2010 feb/2010 jan/2010 dec/2009 nov/2009 okt/2009 sep/2009 aug/2009 jul/2009 jun/2009 mei/2009 apr/2009 maa/2009 feb/2009 jan/2009 dec/2008 nov/2008 okt/2008 sep/2008 aug/2008 jul/2008 jun/2008 mei/2008 apr/2008 maa/2008 feb/2008 jan/2008 dec/2007 nov/2007 okt/2007 sep/2007 aug/2007 jul/2007 jun/2007 mei/2007 apr/2007 maa/2007 feb/2007
Paradox van Parys: Een simpel anti-crisis idee
Europa staat in brand, de banken hangen in de touwen en de consumenten hebben steeds minder vertrouwen. De regeringsonderhandelaars bikkelen over nieuwe besparingen en belastingen. De kredietbeoordelaars staan als scherpschutters in stelling. En de prijs van het krediet bij uw bank stijgt gestaag. Als u dus met de idee rondloopt om een eigen zaak te beginnen, is het u vergeven als u denkt "er was nooit een slechter moment." En dat terwijl we net veel meer jobs nodig hebben om pensioenen te betalen en de staatskas te spijzen. Die jobs komen van kleine en middelgrote ondernemingen, het kloppend hart van onze economie. Als we mensen dus aan een job willen helpen, dan moeten we het ondernemerschap aanmoedigen van burgers die risico willen nemen en starten met één, twee of drie mensen te werk te stellen. Maar banken hebben vandaag weinig zin om veel risico te nemen en geld te lenen.
Now or never
Toch heeft er zich dankzij de dalende beurskoersen en de onzekere opbrengsten op overheidsobligaties zelden zo'n gunstig ogenblik aangediend om eindelijk met uw bedrijf te beginnen. Dat komt omdat een groeiend contingent investeerders hun geld geparkeerd hebben. Bergen cash staan nutteloos langs de zijlijn, wachtend op de eerste en beste trein om weer te kunnen renderen. En die trein zou wel eens uw businessidee kunnen zijn. Waar moet zo iemand met geld anders naar toe? De beurs en obligaties zijn voor veel mensen geen optie meer. Goud is de laatste vijf jaar bijna in prijs verviervoudigd en is dus peperduur. Bepaalde vastgoedproducten zijn zo schaars geworden dat ook daar geen koopjes te doen zijn. Dus zijn steeds meer beleggers bereid om in goede ideeën te investeren om hun spaargeld te laten renderen.
U verliest geld aan uw geld
Maar die zelfde redenering geldt even zeer voor u als spaarder als voor individuen of bedrijven met veel geld. Uw centen leveren met een beetje geluk een dikke twee procent op bij de bank. Dat is een pak minder dan de inflatie. Met andere woorden, zelfs al zit u bij een goede bank: u verliest geld aan uw geld. Dan kan u er beter wat anders mee doen, zoals meewerken aan een venture capital boom. Maar hoe investeert u deel van uw spaargeld in een opstartend bedrijf als u zelf geen buren, vrienden of familie hebt die zo gek zijn om een zaak op te starten?
Starbucks
De bekende koffieketen Starbucks heeft daar wat op gevonden en kwam op de proppen met een heel apart anti-crisis idee. Aangezien het de banken en de regering aan de fondsen of de wil ontbreekt om geld vrij te maken voor nieuwe ideeën, doen ze het daar zelf. Amerikanen kunnen in één van de 7.000 Starbucksfilialen lenen aan andere Amerikanen die een bedrijf beginnen. Eigenlijk gaat het om donaties die klanten doen bij de aankoop van een kop koffie. Bij vijf dollar of meer krijg je een polsbandje in rood, wit en blauw dat aangeeft dat je meedoet.
Het interessante aan het idee is dat de donaties niet rechtstreeks geleend worden maar in een soort fonds terecht komen waar het als kapitaal fungeert. Met andere woorden een hefboomfonds in de goede betekenis van het woord. Een financiële instelling met ervaring in kleine en duurzame projecten en micro-leningen beheert de investeringen.
Why wait?
Waar wachten we op om zelf werk te creëren? De Post, Belgacom of Mobistar zijn hier beter vertakt dan Starbucks over de plas. Met een beetje inventiviteit hoeft het ook niet om donaties te gaan en maken we er echte aandelen van die opbrengen voor de mini-investeerders. En lanceren we een nieuwe generaties bedrijfsleiders die aan de slag konden dankzij u en ik.
De Paradox van Parys verschijnt op vrijdag in De Standaard.
donderdag 27 oktober 2011 - Geef je commentaar (0)
Vind je dit interessant? Deel het met anderen.
Paradox van Parys: Houdini in de Berlaymont
We zijn gered. Vrees niet langer dat uw land wordt meegezogen in het moeras van rommelkredieten, oplopende rentes en dalende economische activiteit. Vertrouw gerust op een krachtdadig Europees beleid. Slaap op uw twee oren want de bollebozen van de EU draaien overuren om uw spaarpot te verdedigen tegen het mondiaal financieel geweld. Terwijl de hele wereld zit te wachten op wat minder animositeit en wat meer unanimiteit tussen Das Mädchen en de jonge vader in het Elysée, kaapt de Europese Commissie de hoofdprijs weg voor het bedenken van de Eureka oplossing voor ons schulden probleem. Want wie de credits, no pun intended, krijgt voor het aanpakken van het schuldenvirus is minsten zo belangrijk als het probleem de wereld uit helpen.
Verboden te praten
En dus kwam gisteren de magic bullet voor het oplossen van de schuldencrisis uit de koker van de geniale Michel Barnier, de Europese Commissaris voor de Interne Markt. De Houdini van de Europese schuld bedacht een gewiekst plannetje waarmee de Europese schuldenberg als sneeuw voor de zon zou verdwijnen. Een conceptuele aanpak waar zelfs Kant een puntje aan zou kunnen zuigen. Zijn redenering gaat als volgt: als we iedereen verbieden over het probleem te praten, en niemand mag weten wat er echt gebeurt, dan bestaat het probleem niet meer. Monsieur Barnier is dus druk in de weer om een voorstel uit te werken dat kredietbeoordelaars verbiedt om nog langer waarderingen te kleven op de schuldpositie van Europese landen. Voila, c'est si simple. Net was het probleem er nog, en let u nu goed op, dames heren. Ploef, het is weg.
Vrijheid van meningsuiting
Dat details zoals de vrijheid van meningsuiting al eens moeten sneuvelen in het licht van een groter goed nemen wij Europeanen er gaarne bij. Het gaat ten slotte over onze spaarcenten. Als wij daardoor rommelobligaties kopen, dan is dat ook gewoon een jammer neveneffect. En dat die kredietbeoordelaars eigenlijk bankovervallers in maatpak zijn, hebben we hier al eens eerder uiteen gezet. Al ben ik wel razend benieuwd hoe dat Europees dictaat straks gaat werken. In Leuven is er bijvoorbeeld een Griek die dreigt failliet te gaan omdat de stad constant bewegwijzering en afsluitingen voor zijn restaurant op de Bondgenotenlaan dumpt. Stel nu dat ik bij die Griek op restaurant zit en hij me vertelt dat zijn eigen kredietwaardigheid er al even slecht voor staat als die kredietwaardigheid van zijn thuisland, loopt hij dan gevaar gearresteerd te worden? En zullen toevallige passanten die zo'n conversatie opvangen ook strafbaar worden gesteld onder het toepassingsgebied van deze directieve? Moeilijke vragen waar de jongens en de meisjes van de Commissie zich ongetwijfeld het hoofd over aan het breken zijn.
Eenvoud en vernuft
Toch blijft het idee zo eenvoudig dat het sprankelt van vernuft. Ik vraag me af of de Commissaris himself reeds de volle draagwijdte en ingenuïteit van zijn ontdekking beseft. Neem nu een wereldwijd probleem als AIDS. Indien ze Monsieur Barnier daar wat eerder over geconsulteerd hadden, zouden er geen miljoenen mensen aan gestorven moeten zijn. Door gewoon te zwijgen over de ziekte en dokters te verbieden over de toestand te berichten, was de epidemie vanzelf opgelost. Ik stem Barnier op de shortlist van het Nobelcomité. Dat is wel het minste wat zo'n man verdient.
Half mast
En als u dacht dat dit het enige geniale plan was waarvoor de commissarissen in het Berlaymont gebouw een slordige 20.000 euro per maand opstrijken, onderschat u hen schromelijk. Want vorige maand nog opperde de Duitse Commissaris Oettinger een ander krachtig idee om het Europees financieel huishouden op orde te zetten: hij wil de vlaggen van de lidstaten die de begrotingsregels overtreden half stok hangen op het Schuman plein. Eigenlijk verdienen die mannen loonsopslag. Maak u dus geen zorgen over uw spaargeld, uw job en uw kinderen. Want als Jan Bardi Europa inspireert op financieel vlak, kan straks kabouter Plop het competitiviteitsprogramma van de EU in goede banen leiden. Andere goede ideeën welkom op volgend adres: Sinterklaas, Spanjestraat 1, 0612 Hemel.
De Paradox van Parys verschijnt op vrijdag in De Standaard.
vrijdag 21 oktober 2011 - Geef je commentaar (0)
Vind je dit interessant? Deel het met anderen.
Paradox van Parys: RIM, RIP?
Heeft u ook zo'n zwart onding in uw zak dat buzzt wanneer u nieuwe mails ontvangt? En heeft u zich de voorbije drie dagen ook op de Noordpool gevoeld, afgesneden van elke vorm van digitale communicatie terwijl u vruchteloos hebt liggen staren, sakkeren en zuchten naar uw telefoon? Geen mails en geen internet op uw telefoon en dat voor drie volle dagen!
Dat kwam omdat het systeem van Research in Motion (RIM), het Canadese bedrijf achter de smartphones van BlackBerry, staakte. Uiteindelijk was het ook wel een heerlijk excuus om wat werk op de plank te laten liggen en niet op de hoogte hoeven te zijn van de allerlaatste onheilstijdingen op de financiële markt. Allemaal de fout van BlackBerry.
Apotheose
Voor RIM zelf is het defect van de afgelopen dagen de trieste apotheose van de gestage neerwaartse spiraal waarin het bedrijf zich bevindt sinds het afgelopen jaar. De parallellen met wat ooit de Finse fine fleur van de van de mobiele telefoonmarkt was, Nokia, zijn niet uit de licht. Na een steile vlucht volgde een onzachte landing. BlackBerry werd een succes omdat de makers voor het eerst er voor zorgden dat je met één enkele mailbox elektronische post op je telefoon en computer kon ontvangen. De voorbije vijf jaar werd RIM vier keer zo groot. De aandeelkoers flirtte met de 100 dollar grens en het aantal werknemers groeide tot meer dan 17.000. Maar toen ging het mis. Vandaag tikt u bijvoorbeeld al een aandeel op de kop voor 23 dollar.
Succes en falen
Zoals zo vele bedrijven die drijven op innovatie wordt de omvang van het succes vaak een molensteen rond de nek. Vandaag is het volgens werknemers moeilijk om een potlood aangekocht te krijgen door de verstikkende RIM bureaucratie. De cultuur zou er eentje zijn van mekaar de schuld geven en waar niemand en iedereen verantwoordelijk is. Van de 17.000 mensen zijn er maar een goede 300 verantwoordelijk om de 24/7 dienstverlening naar de klanten in de lucht te houden. Hoe we dat weten? Simpel. Op de website BGR verscheen in juni een anonieme open brief van een lid van het senior management team van RIM gericht aan de twee bazen Mike en Jim onder de hoofding: "Ik ben alle vertrouwen kwijt."
Actpuntenplan
Dit pareltje is niet het werk van een verbitterde werknemer die niets liever wil dan zijn eigen bedrijf publiek aan de schandpaal nagelen. Het is integendeel het pleidooi van een gepassioneerde en geëngageerde manager die zijn stem binnen het bedrijf niet gehoord krijgt. Hij begint met "Terwijl ik me achter mijn werk verstop, ben ik mijn passie kwijt gespeeld. Ik weet dat ik niet alleen ben, dat gevoel is wijd verbreid in het bedrijf en wordt gedeeld door mensen in jullie teams." De brief is niet gewoon een opsomming van wat er fout gaat in het bedrijf. Het is een acht punten plan over hoe je de problemen kan oplossen. Zo stelt de schrijver voor om opnieuw te focussen op de eindgebruiker, mensen beslissingsrecht te geven, minder projecten op te starten, meer ontwikkelaars aan te nemen, meer mensen verantwoordelijk te houden, minder Canadees te zijn en dus minder lief, te investeren in marketing, nederigheid en iedereen binnen het bedrijf te betrekken.
Interne post
Zesduizend mensen vinkten op facebook ‘vind ik leuk' aan. Vierduizend driehonderd mensen retweeten de brief op twitter. De bazen bij RIM konden niet anders dan publiek te antwoorden al deden ze dat in bedrijfsmatige en nietszeggende mumbo jumbo. Maar eigenlijk zouden ze blij moeten zijn dat ze gedreven werknemers hebben die het de moeite vinden om in hun pen te kruipen en aan de alarmbel te trekken. Ze hadden enkel hun interne post eerder moeten lezen, maar dan moet je BlackBerry uiteraard wel werken.
De Paradox van Parys verschijnt op vrijdag in De Standaard.
vrijdag 14 oktober 2011 - Geef je commentaar (1)
Vind je dit interessant? Deel het met anderen.
Paradox van Parys: Een bonus als een bedankje voor het falen
Voor de meeste van ons ziet het er naar uit dat het eerst nog erger moet worden vooraleer het beter wordt. Maar voor sommigen wordt het net beter doordat het erger wordt. Neem nu het verhaal van Leo Apotheker, de in Antwerpen opgegroeide CEO van computergigant hp. Ondertussen ex-CEO van hp. Maar vooraleer u zich zorgen maakt, ontslagen worden is zowat het allerbeste wat Leo al overkomen is. Al vinden ze bij hp ook dat dit het beste is dat hen overkomen is.
Apotheker diende fout medicijn toe
Na negen maanden aan het roer was zo ongeveer iedereen het er over eens dat Apotheker hp het verkeerde medicijn toediende. En heeft daar nu cash voor betaald. Het is te zeggen, hij is daar cash voor betaald. Dertien miljoen dollar om precies te zijn. De gouden parachute is zo een beetje een traditie bij hp. Want de vorige CEO - die na een affaire werd ontslagen - verdiende 12 miljoen aan zijn ontslag. Carly Fiorina, die hem vooraf ging, verlaatte het pand in California met meer dan 20 miljoen dollar in de hand. En de epidemie woekert voort. Carol Bartz, tot voor drie weken grote baas van Yahoo, streek 10 miljoen dollar op. John Chidsey, de ex-grote baas van Burger King, moet het stellen met een gouden, ahum diamanten handdruk, van 50 miljoen dollar. Oswald Grübel, baas van UBS tot een trader daar met 2.3 miljard dollar morste, streek een dikke twee miljoen euro op.
Votron en Miller
En bij ons? Zeggen de namen Votron en Mittler u nog iets? Fortis bazen die werden bedankt voor het hun prestaties bij de bank met vertrekpremies tot vier miljoen euro. Ons systeem is pervers en beloont mensen voor incompetentie. Je kan het een afgevaardigd bestuurder moeilijk kwalijk nemen dat hij stiekem hoopt op ontslag. Bij ons is er vorig jaar een wet gestemd die er voor zorgt dat de vertrekvergoedingen vanaf dit boekjaar in het remuneratieverslag moeten staan.
Astrid Rubens van Guberna legt uit dat wanneer de vertrekvergoeding hoger is dan 12m loon, vast en variabel, moet die afwijkende bepaling over de vertrekvergoeding vooraf worden goedgekeurd door de eerstvolgende gewone algemene vergadering. En de ondernemingsraad moet advies geven over die vergoedingen en dat advies moet op de website van het bedrijf terecht komen.
Overheid bepaalt, aandeelhouder betaalt
Ik ben geen voorstander van een overheid die bepaalt hoeveel een beursgenoteerd bedrijf zijn talent betaalt. Maar ik wil wel dat de eigenaars van een bedrijf, namelijk de aandeelhouders wat beter opletten als ze dat soort contracten goedkeuren. Die aandeelhouders dat zijn vaak u en ik die niet de moeite doen om naar een aandeelhoudersvergadering te gaan om daar gehoord te worden maar het achteraf wel schandelijk vinden wat daar beslist is. De praktijk om de verloning en de vertrekvergoedingen van bazen voor te leggen aan de algemene vergadering bestaat al langer in de V.S. Resultaat? Van de 3.000 grootste bedrijven in de V.S. hebben er slechts 38 hun compensatie plan voor het top management zien verworpen worden door de aandeelhouders.
Vanaf dit boekjaar krijgen we dus de mogelijkheid om er zelf preventief wat aan te doen in plaats van enkel reactief schande te spreken. En als aandeelhouders dat niet doen, moeten we vooral naar ons zelf kijken wanneer er weer eens iemand feestelijk beloond wordt voor spectaculair falen.
Leo
En Leo die claimt verder nog 300.000 dollar van de raad van bestuur van hp. Want in vastgoed beleggingen bleek hij al even bedreven als in het leiden van hp en boekte hij een verlies van 300.000 dollar op de verkoop van zijn Californische villa. Geld dat hij zal gebruiken voor zijn herlocatie naar, juist, België. Nu maar hopen dat niemand hier het gekke idee krijgt om hem in dienst te nemen.
De Paradox van Parys verschijnt op vrijdag in De Standaard.
vrijdag 07 oktober 2011 - Geef je commentaar (0)
Vind je dit interessant? Deel het met anderen.
