Paradox van Parys: If you pay peanuts…

lecture

Op dinsdag las ik in deze krant een boeiend pleidooi van Bram Smits en Inge Geerardyn voor Millenium onderwijs. De Leuvense studentenvertegenwoordigers willen "kwalitatief en ondernemend onderwijs dat meegaat met de noden van zijn tijd." Daar kan niemand op tegen zijn. En zeker niet zij van ons die roerloos en stom professoren hun cursussen hebben horen aflezen voor een publiek van duizend vlijtig noterende studenten. Smits en Geerardyn schreven voorts dat : "de universiteit en haar docenten verouderde werkvormen en doelstellingen kritisch tegen het licht moeten durven houden."

Web lecture
In de Faculteit Sociale Wetenschappen hadden ze die bijdrage blijkbaar ook gelezen. Prompt voerden ze voor de generatie facebookstudenten "web lectures" in. Het is te zeggen, er was te weinig plek in de aula en om de beurt werden studenten verplicht de professor te volgen via hun computer. Dat experiment duurde letterlijk een halve dag toen het werd afgevoerd wegens te veel protest van diezelfde Millenium studenten die nieuwe werkvormen wilde. De reden waarom die zo nodig een zitje in de aula wilde was niet om vragen te stellen of deel te nemen aan het debat in de les - dat gebeurt toch niet, de reden was het sociale gebeuren voor en na de les.

Logica
De studenten blinken niet uit in logisch redeneren. Want zou het niet veel beter zijn de vervelende hoorcolleges voor honderden studenten gewoon online uit te zenden en het geld dat vrijkomt doordat er niet in extra ruimte en lessen moet geïnvesteerd worden, te besteden aan boeiende discussies met kleine groepen studenten en academisch personeel? Sociaal contact verzekerd. Of dat geld investeren in professoren die studenten echt begeleiden bij het schrijven van papers? Temeer daar er wordt geopperd dat dit capaciteitsprobleem zichzelf binnen enkele weken oplost wanneer de afhakers in de fakbar blijven plakken.

Niet echt kostendekkend
Want laat ons wel wezen, wat er aan de unief gebeurt, gebeurt er met ons belastingsgeld. De 500 euro inschrijvingsgeld of de 80 euro die een beursstudent betaalt is peanuts. Eén jaar aan de unief voor één student kost ons gemiddeld 10.000 euro. Met andere woorden, een student betaalt 5% van de kosten voor zijn studie, wij 95%. En slimme studenten zouden moeten weten dat als je peanuts betaalt, je monkeys krijgt. Alhoewel. Op Terzake pleitten diezelfde studenten wel voor hoger onderwijs dat beter gefinancierd is, maar zonder dat zij daaraan moeten meebetalen. Ons inschrijvingsgeld, dat bij de laagste van Europa hoort, mag niet verhogen.

Langste en duurste toelatingsproef
Een van de redenen waarom ons onderwijs zo duur is, is omdat iedereen hier aan de universiteit kan beginnen. Onze toelatingsproef is de langste en de duurste van de wereld: het eerste jaar bachelor zoals professor Hooghe schreef. En u raadt het al, de studenten zijn ook tegen een echte toelatingsproef. Die mag hoogstens oriënterend zijn.

Nieuwe beleid
Conclusie: onze studenten zijn de nieuwe conservatieven. Web lectures: tegen. Verhoging van het inschrijvingsgeld: tegen. Toelatingsproef: tegen. Ik pleit er dus voor om het inschrijvingsgeld op te trekken en het aantal studiebeurzen nog forser te verhogen. Om nieuwe lesvormen toe te laten voor colleges zonder veel toegevoegde waarde en geld te investeren in de uitwisseling van ideeën. En om een toelatingsproef te organiseren zodat we studenten helpen kiezen, het niveau verhogen en kosten besparen.

De Paradox van Parys verschijnt op vrijdag in De Standaard. 

donderdag 29 september 2011 - Geef je commentaar (0)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

Paradox van Parys: Nationale depressie, recessie?

Prozac

De premier die de deur achter zich dicht trekt, de formateur die zijn collega's voor 'bende onverantwoordelijken' uitmaakt, de markt die op de loer ligt om ons overheidspapier een loer te draaien, de koning die zijn dertiende vakantie onderbreekt en de beurs die een slachting aanricht. Echt monter wordt een mens niet van het rondlopen in ons land. En dan breekt plots de zon door omdat we eindelijk een kiesarrondissement gaan splitsen en de mogelijkheid zou bestaan dat we over belangrijke zaken gaan praten. Ik vraag me af of onze collectieve geestesgesteldheid invloed heeft op onze economie.

Optimisme = groei?
Met andere woorden: kan een nationale depressie tot een economische recessie leiden? Of als we met z'n allen optimistisch zijn, groeien we dan? Dat is de vraag die me bezighoudt. Als ons nationaal gemoed op instorten staat, inspireren we uiteraard weinig landgenoten om een bedrijf op te richten, risico te nemen of personeel aan te werven. Dat zie je ook op andere plekken. Selor bijvoorbeeld, het selectiekantoor van de federale overheid, heeft nog nooit zoveel werklozen gehad met de ambitie ambtenaar te worden. Dat heeft veel redenen, maar een drang naar zekerheid in onzekere tijden is daar zeker een van. En om te ondernemen moet je net onzekerheid omarmen. Ondertussen horen de Belgen tot de grootste antidepressivaslikkers van heel Europa. Het zou dus interessant zijn om te weten of onze hoge afname van Prozac in verband staat met ons laag aantal starters. In elk geval is het duidelijk dat een negatief klimaat de economische groei niet echt vooruit helpt.

Olympische Spelen
Maar hoe zit het met de omgekeerde these? Dat is niet zo gemakkelijk in kaart te brengen. Er bestaat bijvoorbeeld wel bewijs dat het succesvol binnenhalen van een internationaal sportevenement een positief psychologisch effect heeft op een natie. En dat bijna 40% van de bevolking een hogere graad van zelfvertrouwen ontleent aan het feit dat hun land de Olympische Spelen, een Europees of wereldkampioenschap voetbal organiseert. Zo'n internationale competitie winnen is pas een echte psychologische opsteker voor een natie.

World Cup winnen
En die blijkt ook economisch effect te sorteren. Zo hebben de vier landen die sinds 1954 de World Cup hebben georganiseerd en die ook gewonnen hebben, het economisch stukken beter gedaan dan andere landen die wel de Cup organiseerden, maar niet wonnen. Nationaal optimisme beïnvloedt dus wel degelijk de prestaties van een economie. Dat wordt bevestigd door een enquête die in het Verenigd Koninkrijk al meer dan dertig jaar wordt afgenomen over het optimisme onder de bevolking. Als je die resultaten naast bijvoorbeeld de bestedingen van gezinnen legt, zie je een duidelijk verband. Hoe optimistischer de Britten zich voelen, hoe meer geld ze uitgeven.

Een relanceplan met de Rode Duivels
De conclusies zijn dus duidelijk. Een relanceplan hoeft niet altijd over pakken geld te gaan. De Rode Duivels die eindelijk nog eens een niet-vriendschappelijke interland winnen, kan meer effect hebben op onze economie dan een groot investeringsprogramma. In afwachting daarvan kunnen we zelf ook al aan de slag: een iets positievere persoonlijke kijk leidt tot een optimistischer ingesteld nationaal gemoed. En dat kan op zijn beurt enkel helpen om onze economische taart te vergroten. Optimisme is echt een morele plicht. Eentje die we zouden moeten opnemen in de opvoeding van onze kinderen. U weet wat u te doen staat.

De Paradox van Parys verschijnt op vrijdag in De Standaard. 

vrijdag 16 september 2011 - Geef je commentaar (2)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

Paradox van Parys: Nou moe? Beslissingsmoe!

tired

In mijn eerste kandidatuur rechten aan een universiteit in het zuiden van het land ontdekte ik dat sommige mythes kloppen. Zoals die van een welbepaalde professor sociologie waarbij je maar beter 's ochtends vroeg examen aflegde omdat er een correlatie leek te bestaan tussen je resultaat en het moment van de dag waarop hij een van zijn 700 examens afnam. Die man begon om 7 uur 's ochtends met zijn overhoringen. En je kon er maar beter als de kippen bij zijn want na de lunch was elke student een vogel voor de kat en kreeg je punten volgens je haarsnit. Met als gevolg dat je vanaf een uur of vijf 's ochtends een pak rechtenstudenten voor de ingang van de gesloten faculteit zag samentroepen. Zij hadden elk een afspraak na de middag en ieder van hen trachtte zich van die puntenroulette te bevrijden door zich op een vroeger tijdstip in het examenrooster te wringen.

Rechters belissen anders later op de dag
Nu heeft iedereen wel zo'n straf verhaal van aan de unief of op school maar hier blijkt toch meer aan de hand dan een zoveelste universiteitslegende. Een recent Israëlisch onderzoek nam meer dan 1.000 beslissingen van een strafuitvoeringsrechtbank onder de loep en concludeerde dat vervroegd vrijkomen niets te maken had met achtergrond, ras, straf of misdaad. Maar alles met het tijdstip van de dag waarop de rechtbank besliste. Gevangenen die vroeg op de dag voor de rechtbank verschenen hadden ongeveer 70% kans vrij te komen. Veroordeelden die later op de dag voorkwamen, minder dan tien procent. Als je zaak net voor de pauze van 10u30 voor de rechters kwam, had je twintig procent kans op vervroegd vrijkomen. Net na die sandwich-en-fruit rustpoos stegen die tot 65 procent. Vlak voor de lunch? Tien procent kans. Net na de lunch: 60 procent kans.

Moe
Dat komt gewoon omdat rechters na een lange reeks beslissingen beslissingsmoe zijn. Het overkomt iedereen. Dus ook de meest doorwinterde rationele beslissingsnemers. Omdat de mentale energie van ons brein na een dag beslissen uitgeput is, zoekt het een uitweg door ofwel alle voorzichtigheid uit het raam te gooien of door niets te doen. Het innemen van glucose kan daar tijdelijk wat aan verhelpen. Zelf ben al beslissingsmoe als ik een supermarkt binnenwandel en in combinatie met een lege maag ontspoor ik helemaal. En heb ik bijgevolg formeel verbod gezinsaankopen te doen omdat ik ofwel met bijna niets naar huis kom of met twee overvolle karren onbenodigde proviand.

1.500 euro meer per aangeschafte auto
Beslissingsmoeheid is een nieuw concept met verregaande gevolgen. Stel u bijvoorbeeld voor, zoals een ander onderzoek deed, dat u een grote aankoopbeslissing moet nemen zoals de aanschaf van een nieuwe auto. In het begin van het aankoopproces besteden we veel aandacht aan moeilijke keuzes zoals het kiezen van de juiste blauwe kleurschakering uit tientallen opties. Maar naar mate het proces langer duurt en we beslissingsmoe worden, zijn we meer geneigd voor de standaard optie te kiezen. Dus hoe moeilijker de eerste beslissingen, hoe meer we de weg van de minste weerstand kiezen later in het proces. Met als gevolg dat slimme verkopers het verkoopproces zo structureren dat we gemiddeld 1.500 euro meer uitgeven aan een auto dan wanneer de makkelijke beslissingen eerst aan bod kwamen.

Bij wet verboden
Kort samengevat doet u dus best geen huwelijksaanzoeken na de middag, beslist u beter niet over aanwervingen, ontslagen of investeringen na 14 uur en werkt u bij voorkeur in het geheel niet na de klok van drie. Regeringen vormen of banken redden na 18 uur zou bij wet verboden moeten worden. Al dreigt voor dat laatste niet meteen groot gevaar. Oef.

De Paradox van Parys verschijnt op vrijdag in De Standaard.

 

donderdag 08 september 2011 - Geef je commentaar (0)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

Paradox van Parys: ‘Bedankt maar u bent te oud’

oldwoman

 

20.000 leerkrachten te weinig tegen 2020. Dat kopte deze krant gisteren. In het basisonderwijs zijn er zo maar eventjes 14.000 leerkrachten en kleuterleiders te weinig om onze kinderen van onderwijs te voorzien. ‘Zelfs als alle afgestudeerde kleuteronderwijzers en onderwijzers naar het onderwijs doorstromen én er blijven, dan nog volstaat dit niet om de toenemende vraag in het basisonderwijs in te vullen,' zei de auteur van een rapport daarover. Zij-instromers, mensen die op latere leeftijd voor een onderwijsbaan kiezen, zijn dus nodig. En de vakbond vult aan en zegt dat de job van onderwijzer en kleuterleider aantrekkelijker moet worden voor jong en oud. Tot daar de theorie. Nu de praktijk. 

Schoonmoeder
Drie jaar geleden besloot mijn schoonmoeder opnieuw aan de slag te gaan nu al de kinderen het huis uit waren. Na haar opleiding kinderverzorgster meldde ze zich aan voor een bijkomende opleiding kleuterleidster. En klopte ze aan bij de Karel de Grote Hogeschool. Dat gesprek ging ongeveer als volgt:

"Mevrouw, u bent 52. In zulke mensen steken wij geen energie meer. U zult de opleiding niet kunnen afronden in drie jaar maar zal er waarschijnlijk vier jaar over doen gezien uw leeftijd. Dus zal u 56 zijn als u afstudeert. Op die leeftijd wil geen enkele directeur u nog vast benoemen. Trouwens, de meeste kleuterleidsters en leerkrachten stoppen op hun 56ste, we zien er dan ook het nut niet van in om u in te schrijven. Hartelijk dank voor uw interesse." Pardon? Telt u even het aantal beledigingen in voorgaand antwoord? Niet te geloven. 

Aalst
Maar goed, als het in Antwerpen niet kon dan lukte het misschien wel in Aalst. Een enthousiaste medewerker van die school gaf mijn schoonmoeder een lange uitleg over de opleiding tot kleuterleidster. Aan het eind daarvan gaf hij haar een inschrijvingsformulier. Een keer dat ingevuld, was de pret gauw over. Het heerschap bekeek even haar ingevulde geboortedatum en vroeg haar of ze echt 52 was. Hij vond dat ze er pakweg twaalf jaar jonger uitzag.

Hamer
Maar na dat compliment volgde de hamer:"Als ik dat geweten had mevrouw, was ik niet aan mijn uitleg begonnen," zuchtte hij. In ieder geval was er geen enkele manier waarop hij haar zou toelaten zich in te schrijven. Hoe creatief, gedreven en enthousiast ze ook was. Het deed er allemaal niet toe: "U bent gewoon te oud." Eerlijk, dat wel. Maar zo dom. En die mensen leiden de mensen op die onze kinderen opleiden. Geen wonder dat we blijven steken in denkbeelden van midden vorige eeuw.

Geblokkeerd
In het onderwijs blokkeren we dus vakkundig de weg naar een opleiding en diploma voor vijftig plussers. Maar de ironie wil wel dat mijn schoonmoeder ondertussen al een aantal jaar gewoon aan de slag is. Zo staat ze als invallend kleuterleidster haast elke dag voor de klas om uw en mijn kleine spruit wegwijs in het leven te maken. Dat is dan weer geen enkel probleem. En dat klopt niet.

Geld niet altijd nodig
Overal wordt er gepredikt dat oudere mensen aan de slag moeten. De onheilsberichten over het tekort aan kleuterleidsters en leerkrachten spoelen binnen. En het beleid tovert de ene maatregel na de andere uit de hoed om 50-plussers aan het werk te zetten. Maar in de praktijk botsen al die goede voornemens, op een muur van vooroordelen van mensen die beter zouden moeten weten. We hebben dus niet altijd een duur banenplan nodig. Soms volstaat een andere mentaliteit. Maar dat los je niet op met centen.

De Paradox van Parys verschijnt op vrijdag in De Standaard. 

vrijdag 02 september 2011 - Geef je commentaar (1)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

© Lorin Parys. - webdesign blau - Lorin Parys. RSS 2.0 - disclaimer en privacy