Paradox van Parys: Lachen met onszelf

_40625754_eu_cashflow_gra203

Je kunt de Europese Commissie veel verwijten, behalve dat ze geen gevoel voor humor heeft. Want met een feilloos gevoel voor timing trapte ze gisteren het debat over haar eigen begroting af voor de periode vanaf 2014. Net op de dag dat Griekenland met het mes op de keel serieus in zijn uitgaven moet snijden, kondigt de Europese Commissie doodleuk aan dat ze haar eigen budget wil zien groeien naar 1.025 miljard euro. Ofwel een stijging van 5procent. 'Een groter EU-budget zou efficiënter zijn dan 27 landen die elkaar budgettair bestrijden', voegde de voorzitter Barroso er enigszins lapidair aan toe. Een taks op financiële transacties en een Europese btw zouden de bijdragen van de lidstaten verminderen en de inkomsten van de Europese Unie verhogen.

Bijna de helft voor de boeren
Het zou een beetje gemakkelijk zijn om zo'n budgetverhoging zonder meer de grond in te boren. Dus dook ik in het nieuwe budgetvoorstel op zoek naar de door de voorzitter geclaimde efficiëntie. Maar verder dan bladzijde 3 geraakte ik niet. Want daar staat dat 400 miljard euro van dat nieuwe Europese budget naar de boeren gaat, terwijl de landbouwprijzen met 50 procent gestegen zijn. U leest het goed: in het midden van de diepste economische crisis sinds de Tweede Wereldoorlog gaat voor elke 100 euro die Europa besteedt, 40 euro naar landbouwers.

Professionele subsidielekkers
Enfin, als het geld enkel daar terechtkwam, zouden we er nog enigszins mee kunnen lachen. Maar de realiteit overtreft hier de verbeelding met asfaltbedrijven, snoepgoedmakers en grootgrondbezitters, zoals de Britse koningin en prins Albert van Monaco die zich ontpoppen als professionele subsidielekkers. Een continent dat banen wil creëren en een plek naast de VS en Azië ambieert, moet geen vier keer meer middelen aan landbouw dan aan innovatie spenderen. Dat weet zelfs het kleinste kind. Bij nader onderzoek blijkt dat wij die mensen die dat soort onzinnige beslissingen met ons geld nemen, zelf verkozen hebben. Lachen met Barroso is dus vooral lachen met onszelf.

2.200 valleien in Europa
En die 80 miljard euro voor innovatie? (Ter illustratie, de Europese administratie krijgt er 62.) Eén voorbeeld. Europa telt 2.200 'valleien'. Dat zijn initiatieven die geld krijgen om overheid, onderzoek en industrie te bundelen rond een thema dat een regio of een land een competitief voordeel moet schenken. Alleen wil elk land zich onderscheiden door uit te blinken in dezelfde domeinen. Zoals daar zijn: de ICT, windenergie, biotech of cleantechindustrie. Elk van die zogenaamde valleien waant zich het Silicon Valley van Europa, terwijl de Europese Commissie binnenskamers toegeeft dat er maar zestig levensvatbaar zijn. Dat wil zeggen dat zo'n 3procent van de bestaande initiatieven de concurrentie met onze vrienden uit China en Japan en de Amerikanen aankan. Maar dat we ondertussen wel betalen voor die 2.140 andere initiatieven.

Grebrek aan creatieve destructie
Het landbouwbeleid was in zijn huidige vorm wellicht nodig toen Europa een halve eeuw geleden zijn inwoners voedsel wilde garanderen. Het innovatiebeleid in zijn huidige vorm was ook ooit wel nuttig toen landen en bedrijven moesten beginnen met vernieuwing in de hand te werken. Maar tijden en noden veranderen en het beleid moet zich daaraan aanpassen door af te schaffen wat ooit gewerkt heeft en nieuwe beleidsinstrumenten die plaats te laten innemen. Niet, zoals waar wij kampioen in zijn, de oude en de nieuwe maatregelen te laten voortbestaan. Dat laatste kunnen wij ons eenvoudigweg niet meer veroorloven.

De Paradox van Parys verschijnt op vrijdag in De Standaard.

 

vrijdag 01 juli 2011 - Geef je commentaar (0)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

© Lorin Parys. - webdesign blau - Lorin Parys. RSS 2.0 - disclaimer en privacy