Blog - Lorin Parys begint eraan

Paradox van Parys: Snel weg

Tot voor kort had een Ierse afgestudeerde het moeilijk met kiezen tussen de job aanbiedingen. Nu hebben laatste jaars ingenieurs het moeilijk met het landen van een job interview. En zo steekt een oud fenomeen opnieuw de kop op: emigratie. Het levende bewijs dat de geschiedenis veel weg heeft van een aflevering van FC De Kampioenen. Als je maar lang genoeg wacht, kom je dezelfde verhaallijn tegen. Want honderd zestig jaar nadat een miljoen Ieren emigreerden tijdens de hongersnood, trekken maandelijks opnieuw zo'n 5.000 inwoners van Eire de deur van de pub definitief achter zich dicht.

Italië en Griekenland
En ze zijn niet alleen. In Italië zegt 1 van elke 25 Italiaanse afgestudeerden arrivederci en vertrekt naar het buitenland bij gebrek aan een job. Erger, een jaar na het afstuderen wenst 60% van de jonge Italianen dat ze verhuisd waren. Iets wat zesentwintig miljoen Italianen hen voordeden. En ook in Griekenland steekt het emigratiespook de kop nu heel wat jonge Grieken met hun euro geen ouzo meer kunnen betalen. Vaak zijn het jonge, ondernemende en hoger opgeleide krachten die vertrekken.

De Val van Antwerpen
Nochtans zouden wij ook al uit onze geschiedenis moeten geleerd hebben dat emigratie een aderlating voor het vaderland is. In 1585, met de Val van Antwerpen, vertrok de helft van de Antwerpse bevolking. In Brugge en Gent stond een derde van de huizen leeg. De actieve en intellectuele burgers kozen voor Engeland, Duitsland of Nederland. De zeventiende eeuw is niet toevallig de Hollandse Gouden Eeuw.

Wie gaat weg en waarom?
Daarom is het erg dat wij niet eens weten wie er vandaag weg gaat en waarom. Volgens cijfers van gisteren verlaten meer dan 50.000 Belgen per jaar ons land. Een kleine jaarlijkse enquête die het aantal Belgen en de redenen waarom ze hun geluk elders zoeken in kaart brengt, zouden misschien volstaan om de vele gezagsdragers in dit land tot enige doortastendheid aan te manen. En als we dan toch de mond vol hebben over een terugkeerbeleid, doe mij er dan ook maar eentje voor emigranten. Het terughalen van onze toptalenten in het buitenland met gerichte maatregelen, daar zouden we pas echt beter van kunnen worden.

560.000 Belgen in buitenland
Buitenlandse Zaken denkt dat er 560.000 Belgen in het buitenland wonen waarvan op zijn minst 100.000 hoog opgeleiden. Dat betekent dat wij evenveel mensen als inwoners van Leuven hebben die in het buitenland het mooie weer maken met hun hersenen. Maar die vertrekken niet met stoomschepen of in groep. Maar een per een, onzichtbaar. En dus kraait er niemand naar. Maar een boom die valt in een bos zonder dat iemand het hoort, is evengoed geveld.

De Pardox van Parys verschijnt op vrijdag in De Standaard.

vrijdag 17 december 2010 - Geef je commentaar (1)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

Paradox van Parys: Bye bye Europe

Eerder deze week mocht ik gaan spreken op een activiteit van de Jonge Europese Federalisten. Een internationale studentenclub die begaan is met de Europese Unie. Leuke avond, goed gezelschap, slimme vragen. Het evenement werd ingeleid met een korte uiteenzetting over hoe ons land bestuurlijk in mekaar is geflanst. U weet wel, zeven parlementen, zes regeringen, tien provincies en 180 dagen zonder enig teken van een nieuwe federale regering. Een mens wordt er niet vrolijk van.

Europa is het nieuwe België
Daarna kregen we een kort overzicht voorgeschoteld van hoe de EU werkt. 27 regeringen, een Europese Raad, een Commissie, een parlement, tien deelraden, een president, codecisie, vetorecht en geen enkel uitzicht op een nieuwe begroting voor 2011. Je werd er ook niet bepaald monter van. Na de inleiding mochten de aanwezige studenten vragen stellen over Europa en innovatie. En na al die gesprekken werd me steeds duidelijker dat Europa het nieuwe België is. En dat is geen compliment.

Moeilijker ipv eenvoudiger
Eerst en vooral doet ook de EU vaak net het tegenovergestelde dan waarvoor ze opgericht is. Een paar weken geleden hadden we het hier al over de manier waarop Spanje en Italië een eengemaakt Europees patent blokkeren omdat octrooien niet langer in elke taal van de unie zouden moeten worden vertaald. Een tiental landen wil nu toch verder gaan met het invoeren van één systeem. En zo zal de EU alweer met brio slagen in het compliceren van het leven van haar burgers en ondernemers, terwijl ze net in het leven was geroepen om te simplificeren. Een beetje zoals bij ons dus, waar in de afwezigheid van enig compromis de toestand enkel ingewikkelder wordt. En daar houdt de vergelijking niet op.

Mentale kerktoren
Ook de EU heeft last van een mentale kerktoren. Neem nu het budget voor innovatie dat al maar 1% van de totale EU-begroting uitmaakt. Dat kunnen lidstaten of regio's spenderen aan samenwerking met andere lidstaten uit de unie. Maar echte multilaterale projecten tussen China, de VS en Europa komen meestal niet in aanmerking voor betoelaging. Terwijl de rest van de wereld ons voorbij holt, trekken we die nieuwe kennis dus niet binnen wegens 'Not Invented Here'. Dat is dezelfde denkfout die wij maken met de grens van onze wereld door Hamme-Mille, Aken en Lille te trekken.

Onstporende begroting
En net zoals in ons land blijkt het schier onmogelijk om in Europa een nieuwe begroting af te spreken. Nog minder een begroting die bespaart - iets waar ook wij nog aan moeten beginnen. Terwijl Europa haar lidstaten streng aanmaant de knip op de vinger te houden, wil ze zelf de kraan opendraaien.

Scheiden kan maar is even moeilijk als samen blijven
Ten slotte wordt het duidelijk dat het splitsen van de Europese monetaire unie even moeilijk en pijnlijk is als het splitsen van Belgenland. Nu de Keltische tijger slechts een Ierse straatkat blijkt te zijn, gaan bij onze Duitse vrienden stemmen op om de muntunie te verlaten. Terwijl dat plan B enige tijd geleden als onmogelijk en ondenkbaar werd afgedaan, schreef The Economist daarover deze week dat zoiets moeilijk maar niet onmogelijk is. Een beetje zoals het splitsen van ons land.

Kortom, als Europa de meubelen wil redden, moet het dringend lessen trekken uit de staat van haar gaststaat. Zoiets brengt zelfs de meest geharde eurocraat tot inkeer.

De Paradox van Parys verschijnt op vrijdag in De Standaard.

vrijdag 10 december 2010 - Geef je commentaar (4)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

Paradox van Parys: De bodem van de piramide

GE verkoopt al decennia elektrocardiogram machines aan ziekenhuizen. Zo'n onding kost al gauw 10.000 euro en weegt een slordige vijf kilo. Maar wat gebeurt er als je zo'n machine wil verkopen op het Indisch platteland? Dan moet zo'n ding licht zijn, een printer hebben en over een internet connectie beschikken. Zo kan een dokter in een groot ziekenhuis, ver van het afgelegen dorp waar die machine wordt gebruikt, bijstand verlenen. Dus heeft GE een EKG lezer ontwikkeld die één kilo weegt, op batterijen werkt en een sterke verbinding heeft. De prijs is 800 euro, voor een toestel met meer functionaliteiten dan de 10.000 euro versie. Ondertussen is het een verkoopssucces in Europa. Net zoals bijvoorbeeld de netbooks dat zijn in de V.S. met twee miljoen verkochte exemplaren. Ook een uitvinding gegroeid uit de nood om consumenten in arme landen een pc van rond de 100 euro aan te bieden.

Vergeet de top
Mijn punt? Vergeet uw focus op de top. Verdiep u in de bodem van de markt. Een hoop multinationale bedrijven die vandaag het mooie weer maken, investeren allemaal in de bodem van de inkomenspiramide. Dat is zowat het omgekeerde van "the long tail", de strategie die zegt dat ondernemers sloten geld kunnen verdienen door zich te richten op heel kleine niches. Want in de basis van de piramide wonen vier miljard mensen. En al verdienen die maar 2 dollar per dag, de markt is 14 triljoen dollar waard volgens C.K. Prahalad én vormt een onuitputtelijke bron van innovatie.

Armoede de wereld uit helpen
Het interessante aan dit verhaal is dat het niet enkel om de marktopportuniteit draait. Want als vernuftig ondernemer kan je mooi je brood verdienen. En helpen om het armoedeprobleem uit de wereld te helpen. Armoede ontstaat immers niet omdat er voedsel is om de wereldbevolking eten te geven, maar wel omdat een groot deel van die bevolking geen geld heeft om rijst te kopen.
Makkelijk is zo'n strategie als ondernemer niet. Eerst moet je bedrijf de mentale omslag maken en de armen van vandaag als volwaardige consumenten beschouwen met eigen noden en vragen. Daarna moet je specifieke producten en diensten ontwikkelen. En moet je uiteraard bereid zijn niet-westerse businessmodellen toe te passen en lokaal te partneren.

Ondernemers helpen
De kansen zijn gigantisch als je armoede met een ondernemersbril bekijkt. Zo liet een recent VN rapport zien dat inwoners van sloppenwijken in Mumbai 1.2 keer zoveel voor rijst betalen, tien keer meer voor medicijnen en 3.5 keer meer voor water ophoesten dan mensen uit de middenklasse die aan de andere kant van de stad wonen. Een slim bedrijf vindt dan een manier om dezelfde producten tegen een betere prijs aan die enorme markt aan te bieden.

Naaimachine
Eigenlijk is het fenomeen niet nieuw. Naaimachine producent Singer verkocht honderd jaar geleden machines voor 100 dollar. Die waren veel te duur voor hun arme klanten. Met de uitvinding vaneen afbetalingsplan voor 5 dollar per maand, werd het bedrijf de eerste Amerikaanse multinational. Net zoals Hindustan Lever goed op weg is dat te worden. Het bedrijf maakt producten voor persoonlijke verzorging in Indië en heeft 80 fabrieken, 140 kmo's als toeleveranciers die 40.000 mensen aan het werk zetten, 12.000 groothandels, 300.000 winkeleigenaars en 1.5 miljoen verkopers die voor hen werken.

Of hoe armoede ondernemerschap en innovatie aanwakkert. Als we het willen zien.

De Paradox van Parys verschijnt op vrijdag in De Standaard.

vrijdag 03 december 2010 - Geef je commentaar (0)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

Tag cloud

Paradox van Parys: Snel weg

Paradox van Parys: Bye bye Europe

Paradox van Parys: De bodem van de piramide

Laatste blogitems

Recente comments

Thema's