Tag cloud
innovatie creativiteit economie leuven crisis open vld europa campagne ondernemerschap ondernemen begroting belastingen jobs onderwijs vlaanderen ondernemers vrouwen eu taal flanders dc kapitalisme subsidies banken overheid voorzittermei/2013 apr/2013 maa/2013 feb/2013 jan/2013 dec/2012 nov/2012 okt/2012 sep/2012 aug/2012 jul/2012 jun/2012 mei/2012 apr/2012 maa/2012 feb/2012 jan/2012 dec/2011 nov/2011 okt/2011 sep/2011 aug/2011 jul/2011 jun/2011 mei/2011 apr/2011 maa/2011 feb/2011 jan/2011 dec/2010 nov/2010 okt/2010 sep/2010 aug/2010 jul/2010 jun/2010 mei/2010 apr/2010 maa/2010 feb/2010 jan/2010 dec/2009 nov/2009 okt/2009 sep/2009 aug/2009 jul/2009 jun/2009 mei/2009 apr/2009 maa/2009 feb/2009 jan/2009 dec/2008 nov/2008 okt/2008 sep/2008 aug/2008 jul/2008 jun/2008 mei/2008 apr/2008 maa/2008 feb/2008 jan/2008 dec/2007 nov/2007 okt/2007 sep/2007 aug/2007 jul/2007 jun/2007 mei/2007 apr/2007 maa/2007 feb/2007
De Paradox van Parys: Waarom ben ik altijd te laat?
Deze column had u bijna niet gelezen wegens te laat ingeleverd. Dat is constant verhaal in mijn leven. Ik kom bijna overal te laat, het is een van mijn talrijke onhebbelijke kenmerken. Ik vind het zelf verschrikkelijk, toch blijf ik er consequent in. Zo was ik te laat op mijn allereerste job interview, heb ik eens een vol vliegtuig laten wachten en kan ik de feesten niet meer tellen waar ik pas na het voorgerecht ben aangekomen. Telkens neem ik me voor voortaan op tijd te vertrekken. Tot ik op het volgend huwelijksfeest langsheen een volle zaal priemende blikken naar mijn stoel sluip en van binnen een klein beetje doodga. Ik schurk me dus met plezier aan tegen elke naderende deadline.
Kwartier voor op de rest van de wereld
Dat heeft tot gevolg dat de klok in onze keuken een kwartier voorloopt op de rest van de wereld. En het horloge rond mijn pols elf minuten. Wanneer ik in gezelschap verwacht word op de trein van 12u20, maken ze me wijs dat die trein stipt om 12 uur het station uitstoomt. Anders ben ik er niet. Om het geheel werkbaar te houden, krijg ik soms ook het juiste uur doorgespeeld. Kwestie dat ik mijn twintig minuten buffer niet automatisch inbouw. Slim zijn ze wel, mijn vrienden.
Psychologie
Hoe komt het dat ik overal te laat kom? Is mijn eigen afkeer van wachten de oorzaak dat ik anderen al eens laat wachten? Of zit het dieper ingebed in de psychologie?
Biologische klok
Annalee Newitz heeft het antwoord op deze eenvoudige vraag. Je komt te laat omdat ons lichaam tijd meet met onze zeer subjectieve biologische klok. Die meet tijd in impulsen. Een verzameling van die impulsen wordt als tijdsinterval in onze hersenen opgeslagen. Zo kunnen 60 seconden bestaan uit 60 impulsen. Maar stimulerende middelen doen die impulsen versnellen. Slaperigheid of diepe concentratie doen het aantal impulsen dan weer dalen. En zo kan diezelfde minuut plots uit 100 impulsen bestaan, waardoor die voorbij lijkt te vliegen of uit vijftig waardoor hij eeuwig lijkt te duren.
Als je heel geconcentreerd aan iets werkt krijg je de indruk dat tijd vliegt omdat onze tijdsperceptie minder scherp wordt en ons geheugen krachtiger. Wat in een deadline met veel espresso lijkt op vijf minuten kan dus in realiteit 25 minuten zijn en daardoor mis je dus een deadline.
Probleem
Het probleem is dat onze hersenen verschillende subjectieve belevingen van één objectieve minuut opgeslagen hebben. Als we vervolgens moeten inschatten hoe lang iets gaat duren, kijken onze hersenen in hun kast met ervaringen en pikken ze daar een ervaring uit. Als je de pech hebt dat dit een snelle minuut was, kom je waarschijnlijk te laat op je afspraak want dat schat je bijvoorbeeld je reis naar een bestemming te kort in. Als je hersenmassa zich baseert op een trage minuut dan zal je geneigd zijn je voorzorgen te nemen en goed op tijd te vertrekken.
Gemiddeld accuraat
Dat betekent dat we gemiddeld wel accuraat zijn in onze tijdsinschatting. Maar lang niet altijd op tijd zoals de eindredactie van deze krant weet. Elke vrijdag check ik toch even in de krant of ik met mijn stuk de deadline heb gehaald. En als u een typo leest in deze column weet u nu waaraan dat lag.
De Paradox van Parys verschijnt op vrijdag in De Standaard.
donderdag 25 november 2010 - Geef je commentaar (0)
Vind je dit interessant? Deel het met anderen.
Paradox van Parys: Bier, friet en trots
Kate Middleton wordt prinses. Ze stapt volgend jaar eindelijk in het huwelijksbootje met haar prins en dat zal niemand op de wereldbol ontgaan. Is het relevant? Nee. Boeit het ons? Ja. Het lijkt wel of de hele Britse natie in de ban is van wat een nieuw sprookjeshuwelijk moet worden. En dat heeft gevolgen. Zo hoorde ik Pascal Paepen uit London op de radio vertellen dat het huwelijk het debat over 'What's so great about Great Britain' heeft doen verstommen. De Britten vonden namelijk dat hun land steeds minder redenen tot nationale trots heeft.
Big Willy
Als de Britten het pas zien zitten nadat Big Willy eindelijk 'I do' wil zeggen, dan zitten wij pas echt met een probleem. Vooreerst omdat er zich bij ons een acuut gebrek aan huwbare royals met allure voordoet. Ten tweede omdat wij, wel euh, nooit een imperium geweest zijn. Waar moeten we vandaag dan trots op zijn nu Expo '58 al 52 jaar achter ons ligt?
Friet
Die vraag houdt me al enige tijd in de ban en ik stel ze dan ook te pas en te onpas. Hier is hoe het doorsnee antwoordpatroon zich afspeelt. Eerst volgt er een lange stilte. Vervolgens komt zowat elk van de ondervraagden uit bij onze keuken. Als ik aansluitend aandraag dat het iets anders moet zijn dan 'beer, chocolates and fries' volgt een tweede en diepere reflectieronde. Met als recurrent resultaat: Kim Clijsters en Justine Henin. En die tellen ook niet. Niet omdat we daar niet trots op mogen zijn, wel omdat we daar als land weinig verdienste aan hebben. Ze zijn immers niet het product van een lang volgehouden investering in topsport of tennis. Moeilijk dus. Dan maar aan een paar buitenlanders gevraagd. Zelfde patroon. Lange stilte en dan het obligate 'beer, chocolates and fries' als antwoord. Om na diepere reflectie te eindigen met: 'You guys have a real problem with your brand.' Vertel het ons.
Vijf suggesties
Wat wil het over ons zeggen als wij een antwoord schuldig blijven op de eenvoudige vraag waar wij echt trots op zijn als land of als regio? Als we zelf niet weten waar we fier op zijn, kunnen we dat in ieder geval ook niet verkopen in het steeds groter wordende buitenland. En dat zadelt ons op met een gigantisch probleem. Daarom hierbij vijf suggesties om in te investeren en trots mee te creëren.
De eerste is onze onderschatte creatieve industrie. Waarom pakken wij op handelsmissies niet uit met onze muziekfestivals, onze muzikanten en onze podiumbouwers bijvoorbeeld? Of waarom ondersteunen we de modeindustrie niet gerichter voor export, of leveren we geen extra inspanning voor design van eigen bodem? Daar zouden we allemaal trots op kunnen zijn.
Een tweede reden om fier te zijn op wie we zijn, is onze excellente gezondheidszorg. Drie is ons prima onderwijs, dat ons behoorlijk goed opgeleid maakt maar nog veel internationaler kan. Vier is ons talent om internationale managers te kweken zoals de Belgen aan het hoofd van de EU, het Olympisch Comité, het Internationaal Strafhof of bedrijven zoals Nestlé en Heineken.
En als laatste troef moeten we ons gevoel voor surrealisme uitspelen. Niemand anders is zo flexibel en zelfrelativerend als de mensen die in dit land moeten leven met drie officiële talen, zeven parlementen en een plassende peuter als nationaal symbool.
De Paradox van Parys verschijnt op vrijdag in De Standaard.
vrijdag 19 november 2010 - Geef je commentaar (0)
Vind je dit interessant? Deel het met anderen.
Food for thought: Aantal octrooien per euro investering in onderzoek
Zoals ik al eerder schreef, spenderen we in België absoluut geen 3% van het bruto nationaal product aan onderzoek en ontwikkeling. Dat gebeurt trouwens nergens in Europa, alhoewel we dat allemaal plechtig beloofd hadden in het kader van de Lissabon strategie. Maar het prentje hierboven laat nog iets veel ergers zien. Vooraleer meer geld in onderzoek te investeren moeten we misschien wel betere keuzes maken. Want het geld dat we nu investeren, doet het onderzoek niet echt renderen.
Want voor elke euro die we wel in onderzoek pompen, zijn we in vergelijking met andere landen in de wereld, bijzonder inefficiënt. Vrij vertaald, Korea slaagt er in om voor elke Won investering in onderzoek het grootst aantal octrooien te laten registreren. Food for thought.
zaterdag 13 november 2010 - Geef je commentaar (0)
Vind je dit interessant? Deel het met anderen.
Paradox van Parys: Lippendienst
Stel u vindt de volgende iPad uit. Of het geneesmiddel dat kanker geneest. Dan woont u beter niet in de Europese Unie. Want zo'n uitvinding kost u al gauw 20.000 euro alvorens u zelfs maar uit de startblokken bent. De reden is even eenvoudig als hallucinant. Wilt u uw octrooi beschermd zien in elke lidstaat van de EU, dan moet u uw octrooi in elke lidstaat valideren. En dat kan enkel indien u een vertaling maakt van uw aanvraag in elke voertaal van de EU. In de V.S. kost een bescherming van uw intellectuele eigendom maar de helft. Daarom stelde de Europese Commissie voor om de kost voortaan terug te brengen tot 680 euro en enkel vertalingen in het Frans, Engels en Duits te verplichten.
Blablabla
Dat Europa het voortouw neemt is niet onlogisch. Want Europa heeft wat over innovatie te vertellen. Wie Europa en innovatie op het internet intikt, krijgt in minder dan één seconde 41 miljoen resultaten. Op websites van de commissie, het innovatieagentschap en van talrijke ondoorzichtige programma's wordt innovatie geconsacreerd als zaligmakende zalf om het zieke economisch weefsel van ons continent te helen. En Europa te behoeden voor een rijke geschiedenis en een arme toekomst.
Subsidiologen
De Europese Unie subsidieert dan ook dat het een lieve lust is. Als je ook maar van ver of dichtbij kan aantonen dat je een beetje een innovatief idee hebt, kan je geld krijgen. Daarna bureaucratiseert de EU weliswaar dat het een nog lievere lust is met rapporteringsverplichtingen die menig Sovjet ambtenaar het nakijken geven. Een nieuwe professionele klasse heeft er zelfs het licht door gezien, de subsidiologen komen in Europa goed aan de bak. Europa wil dus laten zien dat het innovatie serieus neemt.
Walhalla
Ook in Vlaanderen wordt vaak enthousiast over Europa gedaan. Het is voor sommigen dat magische beslissingsniveau dat rationeel en efficiënt onze onoplosbare problemen zal ontrafelen. Dat is ook de essentie van de belofte die het Europese project aan zijn burgers heeft gedaan. Pietluttige problemen van één lidstaat overstijgen en het grote plaatje voor ogen houden.
Que?
Ieder politicus die een beetje bij zinnen is, weet dus dat één Europees octrooi dat bovendien stukken goedkoper is dan het huidige systeem een echte duw in de rug van creatieve Europeanen betekent. Meer dan elk ingewikkeld Europees subsidieprogramma. Daarom strijdt federaal minister van Economie Van Quickenborne terecht voor de invoering er van. Maar woensdag maakte hij als voorzitter van de vergadering van Europese economie ministers bekend dat hij geen akkoord konden vinden over dat voorstel. De reden? De ‘economische groeimotoren' van de Unie, Spanje, Polen en Italië, vonden dat hun taal gediscrimineerd wordt als patenten enkel in het Duits, Engels en Frans beschikbaar zouden zijn.
Verliezers
Of hoe ook in de EU het gezond verstand de duimen legt voor eng nationalistische bekommernissen. Met innovatie, jobs en wij als verliezers. Van Quickenborne heeft nog zes weken om zijn geborneerde collega's te overtuigen. Eén Europees octrooi zou niet enkel een wezenlijke Belgische verwezenlijking zijn maar zou van de Europese Unie eindelijk meer een Innovatie Unie maken. En zo zou de EU zijn burgers niet enkel innovatie lippendienst bewijzen maar echte nationale onbenulligheden overstijgen.
De Paradox van Parys verschijnt uitzonderlijk op zaterdag in De Standaard.
vrijdag 12 november 2010 - Geef je commentaar (1)
Vind je dit interessant? Deel het met anderen.
Paradox van parys: De grote stap achterwaarts?
Zaterdag werd Jan Goossenaerts uit Essen 110. Op 30 oktober van 1900 zag hij het levenslicht in Horendonk. Hard werk is de rode draad door het leven van de man dat begon toen Leopold II nog koning was. Zijn ouders, boeren, schakelden hun kinderen zo snel mogelijk in om rond te komen. Op zijn 12de had hij zijn eerste job als koewachter, van onderwijs kwam niet veel in huis. Later werkte hij als metserdiener. "Zes dagen op zeven was vaders om zes uur 's ochtends weg en kwam hij ten vroegste om zes uur 's avonds weer thuis," liet zijn zoon optekenen. Ondertussen geniet de supereeuweling al 45 jaar van zijn pensioen. Een auto heeft de man nooit gehad, een tv schafte hij zich pas rond zijn pensioenleeftijd aan en zijn eerste vakantie boekte hij in 1965. Naar Luxemburg.
Grootvader
Het verhaal van Jan deed me denken aan mijn grootvader Pieter-Jan die noodgedwongen op zijn 16de al aan de slag ging. En die, zonder ooit een les te hebben bijgewoond, slaagde in zijn universitaire examens. Om vervolgens zelf professor te worden en zijn kinderen een heel ander leven te geven. Fantastisch toch. In één generatie van koewachter naar metselaar en van ongeschoolde werknemer naar professor. Het zijn verhalen waar je je hoed voor af doet.
Vooruitgang
Het zijn ook verhalen die doen denken. De vooruitgang die we als samenleving geboekt hebben sinds het begin van de vorige eeuw is ronduit fenomenaal. Maar de nieuwe vraag luidt: wat is onze volgende stap vooruit? Want stil staan is achteruit gaan. Op een luttele honderd jaar tijd zijn we er in geslaagd elk kind naar school te sturen, hebben we een performante sociale-zekerheid op poten gezet en geniet iedereen van het recht op een dokter en gezondheidszorg. Terwijl er voor de oorlog in een tob werd gewassen, verzamelden gezinnen na de oorlog wasmachines, auto's en televisies. Van die laatste staan er nu zelfs twee miljoen in Amerikaanse toiletten. En ondertussen gingen we naar de maan.
Incrementeel of fundamenteel?
Maar wat nu? Houdt het vooruitgangsdenken hier halt? Omdat onze vooruitgang op vlak van technologie niet meer zo direct gelinkt is aan leven en dood, lijkt die soms eerder incrementeel dan fundamenteel. Sinds de verlichting wil elke ouder dat zoon of dochterlief het beter doet dan zij. Maar we hebben alles al, kan dat dan nog in onze maatschappij?
Anders bekeken
Ja want het antwoord zit ‘m in de vraag. Die is niet of we elke generatie enkel materieel een reuzenpas zetten, wel of de vooruitgang ons gelukkiger maakt. En dat kan nog altijd als we na polio ook aids, kanker en Alzheimer de wereld uit helpen. Kortom, alles dat ons langer leven leuker maakt. Maar ook als we alles wat we weten gebruiken om grondstoffen beter aan te wenden, meer te produceren en armoede te elimineren. Ook daar kan een mens gelukkiger van worden en ook dat is economische vooruitgang. Zelfs voor mensen in landen die meer auto's dan inwoners tellen.
Springplank
Kortom, we zijn het aan onze ouders en grootouders verplicht om hun grote stap voorwaarts te gebruiken als springplank. Voor de volgende stap vooruit, niet noodzakelijk naar meer maar in ieder geval naar meer geluk.
De Paradox van Parys verschijnt op vrijdag in De Standaard.
vrijdag 05 november 2010 - Geef je commentaar (2)
Vind je dit interessant? Deel het met anderen.
Unizo buist nieuwe website Leuven: Open Vld wil drie maatregelen om ondernemen makkelijker te maken
Unizo buisde de nieuwe website van de Stad Leuven op basis van een lijvige doorlichting. Op vlak van gebruiksgemak voor ondernemers laat die te wensen over. De website van de stad krijgt een score van 39 op 100 en laat steden zoals Antwerpen en Gent ver voorgaan. Zelfs gemeenten als Wetteren, Aalst en Waregem geven Leuven flink het nakijken. Lorin Parys, voorzitter van Open Vld Leuven: "Een goede website zorgt er voor dat ondernemers en handelaars meer tijd in hun zaak stoppen en minder tijd op het stadskantoor doorbrengen,"zegt Parys. "Daar wordt iedereen in Leuven beter van. Alleen is er nog veel werk aan de winkel laat dit rapport zien."
Open Vld vraag bijsturing van de site
Een eerste maatregel is het uitbreiden van de diensten die je via de website kan regelen. "Zo worden er 25 diensten die perfect via het internet kunnen worden afgehandeld, gewoon niet aangeboden op de website van de stad. Het gaat dan over toelating om een evenement te organiseren, attesten voor de brandverzekering of het verkrijgen van een drank- of terrasvergunning."
Meer en betere informatie
"Een tweede maatregel moet er voor zorgen dat er meer informatie op de site komt te staan en dat die toegespitst is op mensen die in Leuven ondernemen. Daar scoort de website van de stad nu maar 35% en ook dat is eenvoudig op te lossen," zegt Luc Ponsaerts, Open Vld gemeenteraadslid.
Trip naar het stadskantoor uitsparen
"Ten slotte lijkt Leuven ook de boot van web 2.0 gemist te hebben met de nieuwe site," zeggen Parys en Ponsaerts. "Leuven scoort maar 8% als het gaat over het afhandelen van diensten online. Nochtans is dat net waar starters of ondernemers naar op zoek zijn. Want zo besparen ze een trip naar het stadskantoor en winnen ze tijd."
Een nieuwe website gaat dus verder dan een nieuw kleedje. Een vooruitziend bestuur zorgt er voor dat je online een heleboel transacties kan afhandelen. Maar dat betekent ook dat de processen binnen de stadsadministratie daarop afgestemd moeten zijn. Het zou dus niet mogen uitmaken of een vraag via de site, per telefoon of in persoon wordt gesteld. Ze zou even snel en efficiënt moeten worden afgehandeld.
Niet de eerste keer...
Het is trouwens niet de eerste keer dat de eerste lijn dienstverlening van de stad naar haar burgers op de korrel wordt genomen. Eerder bleek al uit een proef van Test Aankoop dat de Stad niet steeds op mails antwoordt of ze gewoon kwijt speelt. Leuven rekent op haar handelaars en ondernemers om Leuven ‘springlevend' en economisch gezond te maken. Dan moeten zij ook op het stadsbestuur kunnen tellen om ondernemen makkelijker te maken. En dat kan met onze drie voorstellen.
vrijdag 05 november 2010 - Geef je commentaar (0)
Vind je dit interessant? Deel het met anderen.
