Tag cloud
innovatie creativiteit leuven economie europa campagne ondernemerschap open vld ondernemen crisis begroting vlaanderen jobs kapitalisme ondernemers overheid besparen creatieve economie belgië flanders dc onderwijs tobback politiek vrouwen bankenfeb/2012 jan/2012 dec/2011 nov/2011 okt/2011 sep/2011 aug/2011 jul/2011 jun/2011 mei/2011 apr/2011 maa/2011 feb/2011 jan/2011 dec/2010 nov/2010 okt/2010 sep/2010 aug/2010 jul/2010 jun/2010 mei/2010 apr/2010 maa/2010 feb/2010 jan/2010 dec/2009 nov/2009 okt/2009 sep/2009 aug/2009 jul/2009 jun/2009 mei/2009 apr/2009 maa/2009 feb/2009 jan/2009 dec/2008 nov/2008 okt/2008 sep/2008 aug/2008 jul/2008 jun/2008 mei/2008 apr/2008 maa/2008 feb/2008 jan/2008 dec/2007 nov/2007 okt/2007 sep/2007 aug/2007 jul/2007 jun/2007 mei/2007 apr/2007 maa/2007 feb/2007
Persbericht - Nieuwe bestuursploeg, nieuwe wind bij Open Vld Leuven
Gisteren hebben de leden van Open Vld in Leuven een nieuwe bestuursploeg verkozen om de gemeenteraadsverkiezingen van 2012 voor te bereiden. Lorin Parys, wordt de nieuwe voorzitter: "Ik heb enorm veel zin om er samen met onze vernieuwde bestuursploeg in te vliegen en van Open Vld Leuven een moderne stadspartij te maken," zegt Parys. "We hebben niet alleen een pak nieuwe leden, we hebben gisteren ook gezien dat het enthousisame bij onze basis enorm is. Die is massaal komen stemmen voor een verjongde bestuursploeg die ambitie met ervaring combineert."
Ceysens ondervoorzitter
De leden kozen gisteren niet enkel een nieuwe voorzitter en bestuursploeg maar ook een ondervoorzitter. Het kandidaat-bestuurslid met het grootste aantal stemmen wordt automatisch ondervoorzitter. Patricia Ceysens won het pleit en zal voor de volgende drie jaar ondervoorzitter zijn van Open Vld in Leuven.
Moderne en open stadspartij voor de Leuvenaar
Voor de Leuvenaar betekent de nieuwe ploeg een garantie op een constructieve oppositie. Een oppositie die hard werkt om de grote en kleine bekommernissen van de Leuvenaar bij het bestuur op de agenda te zetten. En die zelf een scherp en creatief verkiezingsprogramma voorbereidt als vernieuwend alternatief voor de huidige coalitie in 2012. Dat betekent o.a. intensieve contacten met het middenveld en een betere profilering.
Nieuwe wind, ook voor de leden
De leden mogen een interne werking verwachten die nog beter is afgesteld op hun wensen. Meer communicatie, meer ontmoetingsmomenten en meer vorming voor onze leden vormen daarbij het startpunt. "Op die manier bouwen we voort op de sterke fundamenten die de vorige voorzitter, Pedro Facon, al aan het leggen was," besluit Parys.
Bio Lorin Parys
Lorin Parys is 34, geboren in Leuven en ondernemer. Hij pent elke week voor De Standaard De Paradox van Parys en is voorzitter van Flanders DC, de Vlaamse organisatie voor ondernemingscreativiteit die in Leuven gevestigd is. Parys deed in 2009 voor de eerste keer mee aan verkiezingen en haalde toen van op de 14de plaats meer dan 3.400 stemmen en 1.500 stemmen in Leuven. In 2010 werden dat meer dan 4.500 stemmen en 2.000 in kanton Leuven.
zondag 26 september 2010 - Geef je commentaar (1)
Vind je dit interessant? Deel het met anderen.
Paradox van Parys: Onbestuurbaarheid is hip
Een mens wordt bepaald niet vrolijk van het vaderlands nieuws. Al kan je niet ontkennen dat deze periode heilzaam is voor de nationale vocabulaire. Zo konden we al pre-formatie, high level groep, dubbel besluit, plan B en koninklijke verkenners aan onze woordenschat toevoegen. En kreeg het begrip ‘radicale discretie' een gloednieuwe, zij het totaal tegenovergestelde, betekenis. Maar het politiek moeras in ons land heeft ook economische gevolgen. Er wordt niet bespaard, waardoor we straks meer belastingen betalen. Er wordt niet hervormd, waardoor we straks minder investeringen aantrekken.
Duits parlement
Het feit dat ons land niet bestuurbaar blijkt, wijten wij Belgen aan mekaar. Het is te zeggen, de Brusselaars aan de Walen, de Walen aan de Vlamingen en die laatste wijten dat aan de twee eerste. Gelukkig is de Duitstalige Gemeenschap in alle stilte begonnen aan de bouw van een nieuw parlement, kwestie van prioriteiten in budgettair krappe periodes. Het punt is, we denken vaak dat we uniek zijn, maar vergeten dikwijls over het muurtje te kijken. Een blik op de wereld leert ons dat er meer aan de hand is dan een puur Belgisch probleem van staatsstructuur.
Europa en de rest van de wereld
Zo deelt, voor het eerst sinds mensenheugenis, meer dan één partij de lakens uit in het Verenigd Koninkrijk. Geen enkele partij haalde immers een meerderheid bij de laatste verkiezingen. In Nederland lijkt het enige heil na de verkiezingen straks te moeten komen van een minderheidsregering met gedoogsteun van het extreme PVV. Wij op onze beurt kozen voor water en vuur om het land te leiden. Honderd dagen na de verkiezingen bezigt niemand het woord ‘formatie'. Deze week zorgde de Zweedse kiezer er voor dat ook daar waarschijnlijk een minderheidsregering aan het bewind moet komen. Irak heeft een half jaar na verkiezingen nog steeds geen coalitie. En Australisch links moet beroep doen op onafhankelijke parlementsleden om een regering op de been te brengen.
Iets in de soep
Elk land heeft zo zijn eigen redenen voor de moeilijke papieren waarin het is beland. Toch lijkt er ook globaal iets in de soep te zitten. Alhoewel polarisering van alle tijden is, stak ze nooit zo scherp en zo massaal de kop op. Twee kanshebbers om dit fenomeen uit te leggen. Eén, de belofte van het internet. Die was dat de wereldwijde conversatie er op zou vooruitgaan doordat we ons zouden blootstellen aan de meest uiteenlopende mensen en meningen. Dat kan ook in de praktijk maar in de realiteit gebruiken veel mensen het web om zich op te sluiten in hun eigen club. Weliswaar eentje met wereldwijde leden maar wel een verzameling gelijkgezinden die elkaar radicaliseert. Twee, de globale recessie. Die heeft de tegenstelling tussen verschillende groepen op scherp gesteld. Tussen zij die hebben en zij die niet hebben. Tussen zij die immigranten de schuld van zowat alles geven en zij die iets meer zin voor nuance prediken. Tussen zij die willen behouden wat is maar nooit niet meer zal zijn, en zij die willen plannen voor de toekomst.
Een ander kiessysteem
Die oorzaken kunnen we moeilijk alleen aanpakken, maar we kunnen wel leren dat er meer nodig is dan het herschrijven van de financieringswet om ons land bestuurbaar te maken. We moeten ook ons kiessysteem herdenken. Minder politieke partijen kan voor meer efficiënt beleid en minder polarisatie zorgen. En dat kan, op zijn beurt, ondernemers weer de weg naar ons land doen vinden.
De Paradox van Parys verschijnt op vrijdag in De Standaard.
vrijdag 24 september 2010 - Geef je commentaar (4)
Vind je dit interessant? Deel het met anderen.
Paradox van Parys: Vlaamse Zelfgenoegzaamheid
"Op Vlaanderen ben ik niet langer trots. Ik zie de toekomst van mijn kinderen niet in Vlaanderen maar in het buitenland." Dat waren de woorden van Peter Leyman, de topman van Vlaamse werkgeversorganisatie Voka, in een Nederlandse krant. Maar hij was nog niet klaar: "Vlaanderen," zo ging Leyman verder, "zakt weg in zelfgenoegzaamheid." Daarom kiezen alsmaar meer bedrijven voor Wallonië als investeringsplek. Als ze überhaupt nog naar ons land komen, maakte de ex-Volvobaas zijn betoog af.
Heldere analyse, vreemde reacties
Dat is wat ik noem een heldere analyse gebracht in klare taal. Iets wat ik verwacht van een man die de helft van zijn tijd zijn oor te luister legt bij het Vlaamse bedrijfsleven. En de andere helft van zijn tijd, de sloffen van onder zijn voeten loopt om de politiek te overtuigen iets te doen. Leyman zal zich deze dag nog even heugen want de reacties op zijn uitspraken waren niet mals.
Ballingschap
Zakenkrant De Tijd was nog het strafst: "Ofwel is dat cafépraat, en daar hoort een man in zijn positie zich in een kranteninterview niet aan te bezondigen. Ofwel méént hij dat en pakt hij beter zelf ook zijn biezen." Pardon? Geen debat over of wat hij zegt waar is? Wel de stelling dat dit cafépraat is en dat als het klopt, Leyman beter in ballingschap gaat? Kras.
Essentie
Natuurlijk kan je je vragen stellen of Leyman dat zo nodig bij onze noorderburen moest gaan verkondigen. En blijkt dat hij in dat interview ook een feitelijk verkeerd bericht over een bedrijf de wereld heeft ingestuurd. Maar dat is de essentie van de discussie niet. Die gaat over de vraag: staan we stil of gaan we vooruit?
Zelfgenoegzaam
In die polemiek is het ironisch dat De Tijd Leyman zelf indirect gelijk geeft. Het is immers een tikkeltje zelfgenoegzaam om de boodschapper te fusilleren in plaats van de inhoud van zijn boodschap te fileren. En trouwens, waarom zou de baas van de werkgevers niet mogen zeggen wat hij echt vindt?
Lichtend voorbeeld?
Net deze week konden we uitgerekend op het Cubaanse syndicaat tellen om, zoals de Vlaamse werkgeversbaas, straffe uitspraken te doen. De vakbond in Cuba, toch niet meteen een gidsland als het op fundamentele vrijheden aankomt, stelde deze week boudweg dat: "Cuba dringend zijn economie moet hervormen. Onze staat kan en mag niet verder administraties ondersteunen met opgeblazen loonlijsten, die verliezen opstapelen, de economie hinderen, slechte gewoontes kweken en het gedrag van werknemers verkeerd vormen." De president, Raul Castro, had de daad al bij het woord gevoegd en besliste deze week een half miljoen Cubaanse ambtenaren te ontslaan. Volgens hem moeten Cubanen aan het ondernemen slaan.
Belgisch vakverbond
Onze vakbonden formuleerden deze week tijdens een betoging met zowat 3.000 vakbondsmensen ook een aantal forse eisen, zij het van een andere aard. Zo zou ons pensioen minstens gelijk moeten zijn aan 75 procent van het gemiddeld loon, mag er niet geraakt worden aan de pensioenleeftijd en moet het brugpensioen behouden blijven.
Zelf in vraag stellen
Ondertussen zakten wij weeral een plek op het lijstje van meest competitieve landen maar daar lijkt niemand echt wakker van te liggen. Terwijl de nummer één op die rangschikking allesbehalve zelfgenoegzaam is. Zwitserland, zo titelde een Zwitserse krant, vindt van zichzelf dat het veel te traag is in het werken met nieuwe technologie. Dat was de snoeiharde zelfevaluatie van de regering die meteen actie ondernam om daar wat aan te doen.
Conclusie
Dus in Cuba komt het ondernemen in zwang, in Zwitserland wordt aan de pijnpunten van de kampioen geschaafd en België vinden we blijkbaar dat alles goed gaat? Komaan zeg! In ons land is het makkelijk eerste van de klas te zijn, maar we zijn onderhand wel ongemerkt in de school van de kneusjes beland. Tijd voor actie.
De Paradox van Parys verschijnt op vrijdag in De Standaard.
donderdag 16 september 2010 - Geef je commentaar (4)
Vind je dit interessant? Deel het met anderen.
De Paradox van Parys: De Servische R0 rond Brussel
Een plan van 70 miljoen euro om extra files te creëren, wie verzint zoiets? De Brusselse regering. Woensdag maakte dat verlicht orgaan bekend dat ze de capaciteit van de E40 tussen Kraainem en het Reyerscomplex wil halveren. Het lijkt de excellenties, na een diepe reflectie, een prima plek voor bomen en nieuwe huizen. Voor de stakkers die uit Leuven komen en noodgedwongen met de auto hun brood verdienen betekent die maatregel extra file ellende tot ver voorbij de aansluiting met de ring ter hoogte van Sterrebeek. Een mens van slechte wil zou er een plan in bevroeden om de toegang tot het hoofdstedelijk gewest te bemoeilijken. Geheel incidenteel vooral voor Vlaamse pendelaars.
Geniaal
Zou het toeval zijn dat dit lumineus idee net nu aan het licht komt? Vorige week heeft Madame Non, tijdens de preformatie, medezeggenschap geëist over de herinrichting van die ring. Enig probleem, dat stukje ring ligt volledig in Vlaanderen. Dat gewest probeert al lang een stukje van de ring, tussen de A12 en Sterrebeek, zo in te richten dat het doorgaand verkeer gescheiden wordt van het lokaal verkeer met als gevolg dat sommige afritten moeten verdwijnen zodat minder verkeersstromen elkaar kruisen. Onze Franstalige landgenoten kunnen daar niet mee lachen. Een onderhandelaar merkte op dat "Milquet de Vlamingen voor Serviërs houdt die de hoofdstad omsingelen en de toegang afknippen".
Brusselse Ring
Met de Brusselse ring is het dus zoals met het land: niets is wat het lijkt en alles is een bron van bonje. De ring wordt natuurlijk niet door één, of door twee maar door drie verschillende regio's beheerd. Een vijftigtal kilometer loopt door Vlaanderen, een vijftal kilometer in Brussel en 18 kilometer op Waals grondgebied. En in het land van Magritte kan een ring niet rond zijn, maar heeft die de vorm van een hoefijzer dat weigert Vorst en Vierarmen te omarmen. Sinds 1978 zijn de werken aan de ring officieel (on)afgerond. Sindsdien is er nauwelijks iets aan gebeurd, maar is het autoverkeer wel geëxplodeerd.
Keynes en Hayek
Dus is die ring ook een perfecte gelegenheid om een huwelijk tussen twee economisch tegengestelde ideologen te sluiten. Over de hele wereld vragen regeringen zich af of ze Keynesiaanse maatregelen moeten nemen en investeren in publieke werken. Dan wel of ze beter de recepten van de econoom Hayek volgen die laisser-faire predikt. Met de eerste keuze lopen ze het risico publiek geld te investeren in onnodige werken en de toestand erger te maken. Met de tweede optie het risico dat er niets gebeurt.
Stilstaan op een hoefijzer
Wel nu, investeren in het optimaliseren van de ring is een van de meest doeltreffende economische maatregelen die ons land, en de vele regeringen waarmee we gezegend zijn, kunnen nemen. Keyenesian kunnen hun hartje ophalen en investeren in openbare infrastructuur. En de volgelingen van Friedrich von Hayek weten dat ze een echt economisch probleem aanpakken, eentje dat echt alleen de overheid kan aanpakken. Dagelijks staan meer dan 150.000 voertuigen voornamelijk stil op dat hoefijzer, waaronder ondergetekende. Het economisch verlies is gigantisch. Enkel deze week loopt het op tot een paar miljoen euro. Tel daarbij dat fabrieken niet produceren als voorraden niet arriveren en kantoren niet draaien als mensen niet opdagen.
Tijd voor actie dus, zolang onze 500 miljoen euro maar niet naar het halveren van de E40 in Brussel gaat want dan financieren de Vlamingen hun eigen ongeluk. Na de mega-budgetten voor Antwerpen is het nu eindelijk tijd voor de Brusselse Ring. Zeg dat Vlaams-Brabant het gezegd heeft.
De Paradox van Parys verschijnt op vrijdag in De Standaard.
donderdag 09 september 2010 - Geef je commentaar (0)
Vind je dit interessant? Deel het met anderen.
Een erwt in je brein
Ray Kurzweill gelooft dat technologie nog voor 2050 de dood zal verslaan. Te zot om los te lopen? Niet zo snel, want Kurzweill is niet de eerste de beste. NASA en Google werken met hem samen; net zoals Xerox en het Amerikaans leger om er maar een paar te noemen. Begin jaren tachtig voorspelde hij aan de hand van modellen, de internet revolutie van de jaren negentig, zag hij het einde van de Sovjet Unie aankomen en zei hij dat een computer een wereldkampioen schaken zou verslaan voor 1998. Wat achteraf allemaal correct bleek.
Stevie Wonder
Op zijn vijftiende schreef hij zijn eerste computerprogramma, voor IBM. Sinds de jaren zeventig is Stevie Wonder één van zijn beste vrienden. Wonder was de eerste klant voor de Kurzweill Reading Machine, een uitvinding die tekst voorleest. Hij startte tientallen succesvolle bedrijven, vond tussendoor een nieuwe generatie synthesizers uit, ontwikkelde een spraakherkenningstechnologie die effectief werkt en kwam op de proppen met een van de eerste scanners. De man heeft vijftien eredoctoraten, staat op 8 in een lijstje met top ondernemers en wordt in één adem met Thomas Edison genoemd.
Moore's Law
De Amerikaan van Oostenrijkse afkomst baseert zich voor zijn werk op Moore's Law. De wet die zegt dat innovatie in computer technologie niet lineair maar exponentieel groeit. Omdat andere disciplines zich in belangrijke mate op computer technologie baseren, zetten ook andere wetenschappen exponentiële stappen vooruit. Die exponentiële vooruitgang doet Kurzweill voorspellen dat mensen nog voor 2050 hun leven gevoelig zullen verlengen én hun levenskwaliteit verhogen. Oh, en volgens de wetenschapper, worden computers slimmer dan mensen en zullen ze ook morele afwegingen kunnen maken. Dit alles leidt binnen afzienbare tijd tot computers die meer op mensen gaan lijken en mensen die meer op computers gaan lijken.
150 pillen
Science fiction of echt, Kurzweill gelooft er zelf in. Hij neemt 150 pillen per dag om zo lang mogelijk in leven te blijven. Als hij nog tien jaar leeft, zo redeneert hij, kan hij het moment meemaken waarop biotechnologie in staat zal zijn om mini-computers in onze bloedsomloop te brengen die bijvoorbeeld kanker opsporen en aanpakken. De volgende stap is de ontwikkeling van de nodige kennis om een computertje in onze hersenen in te planten. Dat kan nu al, maar voorlopig is het ding is zo groot als een erwt. In 2030 wordt die computer zo groot als een bloedcel. En binnen 25 jaar is die technologie 100.000 keer kleiner en een miljard keer effectiever. Volgens Moore's Law. En dan kunnen onze hersenen verbonden worden met het internet en kunnen we bijvoorbeeld ons geheugen uitbreiden en de software, die onze genen zijn, updaten. Niet-biologische intelligentie wordt dan belangrijker dan biologische. Zonder dat we het beseffen, is dat vandaag al vaak zo. Elke keer dat we Google gebruiken, voeren computers commando's uit die geen mens op zijn eentje klaart.
Bizar maar waar?
Wat Kurzweill vertelt klinkt misschien bizar, maar geef toe, als iemand u in pakweg 1988 had verteld dat elk kind een dikke twintig jaar later met een mobieltje zou rondlopen met daarop het wereldwijde internet, had u misschien ook enkele malen de top van uw wijsvinger naar uw slaap gebracht. Ik houd wel van dit soort genieën. Half gek en half geniaal. Half wetenschapper en half ondernemer. Misschien vindt Kurzweill binnenkort een methode om zijn genen te repliceren, het zou geen kwaad kunnen ons als testregio te registreren.
De Paradox van Parys verschijnt op vrijdag in De Standaard.
vrijdag 03 september 2010 - Geef je commentaar (0)
Vind je dit interessant? Deel het met anderen.
