Besparen doe je zo! - Deel II: Lorin Parys verkoopt provinciehuis Leuven op Immoweb

In Deel I van ‘Besparen doe je zo!' stelden we vorige week voor om het belastingsdoolhof te vereenvoudigen. Vandaag stellen we voor om de staat verder te ontvetten. "De provincies hebben vandaag vier keer meer ambtenaren dan de NAVO wereldwijd. Dat is absurd en wil ik veranderen," zegt Parys. "Daarom verkopen we vandaag het provinciegebouw. De overheidskas krijgt er 35 miljoen euro bij en het gebrek aan kantoorruimte in centrum Leuven is meteen opgelost. Maar ook voor de gemeenten moeten we de drempels om efficiënter te werken wegnemen."

De advertentie vind je hier: http://www.immoweb.be/NL/buy.estate.cfm?idbien=X_2710820 

Meer dan 1 miljoen ambtenaren in ons land

Alle nationale en internationale rapporten zijn het er over eens: er schort iets aan de efficiëntie van het Belgisch overheidsapparaat. Vooral de kost waartegen de dienstverlening van onze overheden wordt geleverd, rijst de pan uit. Dat is niet te verwonderen want met meer dan 1 miljoen ambtenaren werkt één op drie in ons land voor de staat.

1. Provincie Vlaams-Brabant: schaf overbodig bestuursniveau af, verkoop provinciehuis

"De provincies in ons land hebben vier keer meer ambtenaren dan de NAVO er over heel de wereld heeft. Het vreemde is dat hoe meer de provincies aan belang inboetten, hoe meer politieke mandaten en provinciale ambtenaren er bij kwamen," zegt Parys. "De remedie is eenvoudig: schaf de provinciale besturen af. Geen politieke mandaten meer, de helft minder ambtenaren. De bevoegdheden hevelen we over naar de gemeenschappen en gewesten of naar de gemeentelijke en intergemeentelijke besturen. Dat laatste kunnen tijdelijke of permanente samenwerkingen tussen gemeenten zijn."

"Het provinciegebouw hebben we te koop gezet op Immoweb voor 35 miljoen euro. Dat scheelt een slok op de borrel bij de besparingen en lost meteen het gebrek aan kantoorruimte in Leuven centrum op," knipoogt Parys. Consulteer hier de verkoopsadvertentie op Immoweb http://www.immoweb.be/NL/buy.estate.cfm?idbien=X_2710820

Al onze provincies samen beschikken over meer dan 700 politieke mandaten. Deze beschikken samen over een provinciale administratie van bijna 20.000 ambtenaren. In 2008 betaalde de Vlaamse overheid 800.000 euro dotaties aan de partijen die in de Vlaams-Brabantse provincieraad vertegenwoordigd zijn. De provincies waren bij de oprichting van ons land het tussenniveau tussen de gemeente en de staat. Met de opkomst van de gewesten is zo'n tussenniveau niet langer nodig.

 Maar het efficiëntie verhaal stopt daar niet. Ook op niveaus die we behouden, zoals het gemeentelijke, kunnen we beter.

2. Stad Leuven (gemeentelijk niveau): stop de subsidiecarroussel voor ontwikkelingssamenwerking

Omdat de overheid inefficiënt omspringt met ons geld, gaat een heel deel daarvan verloren en ontstaat onnodige administratie. Een goed voorbeeld daarvan is ontwikkelingssamenwerking.

Volgt u even:
1) U betaalt belastingen die worden geïnd door de federale regering;
2) De federale regering stort dotaties door aan de gemeenschappen en gewesten;
3) Zowel de federale als de Vlaamse overheid ondersteunen gemeenten financieel om hun ontwikkelingssamenwerking uit te bouwen.
4) De stad Leuven wil wel een beleid voor ontwikkelingssamenwerking voeren, maar vindt dat ze zelf niet de expertise heeft, en stort daarom het geld door aan koepelorganisatie 11.11.11.
5) 11.11.11. stort op haar beurt geld door aan aangesloten verenigingen;
6) Die vereniging zet daar dan een project meer op. En als dat allemaal achter de rug is, belandt uw geld hopelijk daar waar het in de eerste plaats voor bedoeld was, in een ontwikkelingsland.

"Zoiets kan niet langer. Elk bestuursniveau bouwt zijn eigen ambtenarenkorps uit, maakt soms tegenstrijdige keuzes, creëert hoge coördinatiekosten en het resultaat is inefficiëntie. Hier kunnen we dus besparen. Concreet willen we dat maximum twee bestuursniveaus zich inlaten met een materie als ontwikkelingssamenwerking," zegt Lorin Parys.

vrijdag 04 juni 2010 - Geef je commentaar (1)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

Paradox van Parys: Trouw

Ik heb de vervelende neiging alles uit te stellen tot het allerlaatste moment. Mijn trouw lijkt daar vooralsnog geen uitzondering op te vormen. Als u dit leest scheidt minder dan 24 uur mij van een van de belangrijkste dagen in mijn leven. En ik word stilaan nerveus. Nee, niet omdat ik aan mijn partnerkeuze twijfel. Wel omdat ik net een telefoontje van de dienst burgerlijke stand heb gekregen. Hallo meneer, waar is uw huwelijkscontract of wilt u volgens het wettelijk stelsel trouwen? Hmm, goede vraag. Hallo notaris, wij komen deze namiddag nog even langs. Gelukkig kan die er mee lachen en heeft ze beloofd alles tegen vanavond klaar te hebben. Oef.

Besognes
En dat was slechts een klein besogne. Want als u deze column wat haastig geschreven vindt, is dat vooral te wijten aan een vestimentaire noodsituatie. Ik heb namelijk nog geen pak om zaterdag aan te trekken. Elke minuut die ik aan dit schrijfsel spendeer, is een minuut langer dat ik mijn garderobe negeer. Mijn wederhelft, die wel over een persoonlijk planningsvermogen beschikt, heeft zich al maanden geleden met verve van deze opdracht gekweten. Het is nu nagelbijten dat er op het rek van de betere Leuvense kledingzaak alsnog een pak in mijn maat op mij hangt te wachten. En dat we een vriendelijke naaister vinden die vanavond overuren wil kloppen. Zodat ik niet over mijn broekspijpen val op de trappen van het stadhuis.

Weddingplanner
Iemand zoals ik had dus duidelijk beter beroep gedaan op een relatief nieuw beroep. Dat van de huwelijksfeestplanner. Dat is iemand die u bij het handje neemt en uw hele trouwdag voor u regelt. Voor een commissie van een slordige tien procent op de kost van uw feestje welteverstaan. Want telt u vooral even mee. Een pak, een receptie, een ring, een reis, een bezoek aan de notaris, een zaal, een traiteur, een DJ, een fotograaf, bloemen en drukwerk. Zoiets dikt aan.

1.4 miljard
Een gemiddeld huwelijk kost tussen de 25.000 en de 85.000 euro. Als we snel tellen is dat met 45.000 trouwende koppels per jaar goed voor een omzet van om en bij de 1.4 miljard euro. Weddingplanner Roula Stoelen van My Dream Day vertelt dat een doorsnee koppel zo'n 150 personen uitnodigt op hun feest. Wij geven gemiddeld 50 euro per persoon aan de tortelduifjes. Dat wil zeggen dat wij Belgen voor 337.500.000 euro aan huwelijkscadeaus per jaar uitwisselen. De meeste koppels betalen hun trouw trouwens zelf. Dat blijkt de beste remedie om uit het vaarwater van ouders en schoonouders te blijven volgens Stoelen.

Babyborrel
De huwelijken die mevrouw Stoelen begeleidt houden volgens haar goed stand. Hoe ze dat weet? "Met kerstmis doe ik een update van mijn hele bestand. Want elk huwelijk is een potentiële babyborrel of jubileum. En elke scheiding heeft de kiem van een tweede huwelijk in zich," zegt ze. Kortom, trouwen is een belangrijke economische motor.

Presentje
Blijkt trouwens dat we al eens worden opgelicht door die trouwindustrie. Wist u dat als u een presentje aanvinkte op de huwelijkslijst van uw nichtje en haar aanstaande u hen helemaal geen zilveren theelepeltje cadeau hebt gedaan? Zij krijgen gewoon de waarde van de optelsom van alle geselecteerde cadeaus en mogen dat bedrag dan naar believen spenderen in de winkel. Een beetje vreemd toch wanneer u dat bedankbriefje voor de theelepel in de bus vindt.

Crisis
Conclusie: de beste manier om uit een recessie te geraken is een collectief trouwfestijn. Want elk getrouwd paar injecteert onze economie met geld en liefde. En getrouwde koppels blijken nu ook nog gelukkiger dan ongehuwd samenwonenden. En gelukkige mensen zijn productiever. Dus zou onze economie beter af zijn indien iedereen in de echt verbonden was. Ik doe morgen mijn deel. Waar wacht u nog op?

De Paradox van Parys verschijnt op vrijdag in De Standaard.

vrijdag 04 juni 2010 - Geef je commentaar (0)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

Drempels voor investeerders wegnemen

Radio 1 interview http://tinyurl.com/38g6gx7

Interview in De Tijd http://tinyurl.com/2vgzc63

Vlaanderen haalt minder buitenlandse investeringen binnen, Wallonië meer. En net nu willen sp.a en Groen! notionale interest afschaffen. De notionele interest heeft al voor duizenden jobs gezorgd in ons land. Beide partijen willen het systeem afvoeren omdat een bedrijf er al eens oneigenlijk gebruik van zou maken. In die redenering zouden we dan ook de werkloosheidsuitkering moeten afschaffen omdat er al eens oneigenlijk gebruik van gemaakt wordt door burgers die daarnaast ook in het zwart werken. De remedie is niet de kip met de gouden eieren te slachten maar de rotte appels uit de mand te halen. De studie van Ernst & Young bevestigt dat de notionele interest een belangrijk element is om buitenlandse bedrijven hier te houden.

Beter & slechter
Dat ons land het beter doet op de internationale rangschikking van aantrekkelijke investeringslanden is geen reden tot hoera geroep. Dat resultaat is vooral te danken aan het feit dat de rest van Europa sneller achteruit boert. En dat moet ons zorgen baren. Omdat we zelf al geen al te ondernemend volk zijn, hangen we voor onze jobs en welvaart af van buitenlandse bedrijven. Zonder hen, verarmen we. En Europa als continent heeft hier een probleem.

Wallonië
Het feit dat Wallonië het beter doet dan Vlaanderen baart sommige mensen blijkbaar zorgen. Maar ze vergissen zich. Hoe meer investeringen Wallonië binnen haalt, hoe beter voor Vlaanderen. Dus best nog even wachten met de splitsing van ons land? Het probleem van Vlaanderen is niet dat Wallonië er meer jobs bij krijgt, wel dat Vlaanderen er minder aantrekt.

Laat ons eerlijk zijn, in Wallonië is investeren makkelijker want er zijn meer bedrjiventerreinen en kortere vergunningstermijnen.

Wat moet er dan veranderen?

We moeten stoppen met studeren en starten met uitvoeren. Over de Lange Wapper wordt al tien jaar gestudeerd, het is nog altijd wachten op de eerste schup in de grond. In Meise-Westrode houdt bij wijze van spreke één gezin al twintig jaar 3.000 jobs tegen en in Leuven is het uiterst moeilijk om nog bedrijventerreinen voor spin-offs te vinden.

Vijf concrete actiepunten: 

1.  Ik heb, samen met Pascal Weerts van Allen & Overy, een internationale vergelijking gemaakt over tien drempels die het investeren in ons land belemmeren en die in ons Wetboek op Vennootschappen staan. Geen enkel buurland heeft ze, ze zijn compleet achterhaald in de praktijk en niemand betwist ze. Dus die bepalingen kunnen er meteen uit.

Het gaat meer bepaald om de volgende artikels van het W. Venn.: artikel 32 (verbod leonijns beding), artikel 232 (verbod tot uitgifte van winstbewijzen, warrants en converteerbare obligaties in de BVBA), artikel 320 (verbod tot uitkering van interimdividend in de BVBA), artikel 480 (verplichting om aan aandelen zonder stemrecht een preferent dividend toe te kennen), 491 en 501 (automatisch recht voor houders van converteerbare obligaties en warrants om deze uit te oefenen bij kapitaalverhoging), 500 (verbod op gedwongen uitoefening van warrants en beperking tot een duur van vijf jaar), artikel 492 en 502 (de regels dat converteerbare obligaties en obligaties met warrants uitoefenbaar zijn bij vervroegde terugbetaling), 580 (beperkingen aan het recht voor obligatiehouders om stemafspraken te maken), 590 (procedure inschrijvingsbiljetten), 593 (termijnen "rights issue") en 598 (definitie "personeel" bij opheffing van het voorkeurrecht en verbod op korting bij private plaatsingen bij genoteerde ondernemingen). Meer info met een eenvoudig mailtje naar lorin@lorinparys.be

2. Een andere cultuur waarbij de overheidshandicap wordt omgezet in een postieve, efficiënte en meewerkende overheid. En waarbij iedereen weet dat de taart eerst moet worden gebakken alvorens je ze kan verdelen.

3. Kortere vergunningstermijnen, meer bedrijventerreinen.

4.  Samenwerking tussen federale diplomaten en regionale investeringskantoren om België als investeringsland te promoten.

5. Notionele interestaftrek behouden zoals ook in het rapport van E&Y wordt benadrukt. Als internationale investeerders ergens een hekel aan hebben dan is het wel aan constant veranderende regelgeving. We mogen deze kip met de gouden eigeren niet slachten omdat we anders jobs verliezen.

 

woensdag 02 juni 2010 - Geef je commentaar (0)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

Een statuut voor pleegouders en een pleegzorgverlofregeling

We zijn een paar weken geleden pleegouders geworden van een fantastische 8-maanden oude pleegzoon. Zoals vaak moet je het zelf meemaken om te weten wat er praktisch scheef zit. Terwijl de overheid pleegzorg probeert te promoten, maakt ze het pleegouders haast onmogelijk om de zorg van een jonge pleegzoon of dochter op zich te nemen. Het kan niet dat een kind naar een instelling moet omdat pleegouders geen verlof kunnen nemen en er geen plek in de kinderopvang is. We zijn een betere maatschappij dan dat. Dus moeten we snel een verlofregeling invoeren, plaatsen in de opvang bij creëren en ouders een kader geven met een duidelijk statuut. 

Het interview dat daarover vandaag in De Morgen verscheen kan je hier lezen http://tinyurl.com/2w4fdg6    
 

Wachtlijst van kinderen
Vorig jaar zijn er een kleine 300 adopties gebeurd in ons land. In pleegzorg zitten er bijna 6.000 kinderen. Terwijl er bij adoptie een lange wachtlijst van ouders is, bestaat er in pleegzorg een lange wachtlijst van kinderen. De helft van de kinderen in ons land die in een problematische opvoedingssituatie zitten, belanden nog steeds in een instelling. Terwijl dat ik het V.K. maar 30% is, en in Zweden pleegzorg de eerste te onderzoeken hulpverleningsvorm is. Dat is jammer want alle internationale onderzoeken tonen aan dat de beste opvangsituatie voor een kind onder de zes jaar een pleegzorggezin is.

Een duidelijk statuut
Vandaag overwegen veel ouders pleegzorg niet bij gebrek aan een duidelijk statuut dat hun rechten en plichten regelt. Het belang van het kind moet de leidraad blijven maar het is belangrijk dat ouders weten waar ze aan beginnen en of ze kunnen gehoord worden door de rechtbank, welke de spelregels zijn voor de opvoeding van een pleegzoon of dochter en of ze na het einde van de plaatsingssituatie nog recht op contact zullen hebben.

Een verlofregeling
Vandaag hebben pleegouders enkel recht op verlof (KB van 13 november 2008) indien ze naar de rechtbank moeten of een andere duidelijke reden kunnen opgeven. En dat als gezin voor maximaal zes dagen per jaar. Dat is ruim onvoldoende. Als je een jong kindje opvangt is het cruciaal dat het zich kan hechten. Als het in een gezin terecht komt moeten de pleegouders vaak al hun verlof opnemen - als ze dat nog hebben in een gegeven jaar - om een week of twee bij hun pleegkind te kunnen zijn. Daarom moet op zijn minst een pleegzorgverlofregeling worden opgesteld die gelijk is aan de adoptieverlofregeling als je een kindje onder de zes opvangt.

Een plek in de opvang
Terwijl ouders geen aanspraak hebben op verlof, kunnen ze met hun spruit ook niet terecht in de kinderopvang. U weet hoe moeilijk het al is voor een koppel dat negen maanden voorbereidingstijd heeft om een plekje te vinden. Dan is er voor een plotse situatie, die pleegzorg per definitie is, helemaal geen plaats. Op regionaal niveau moeten we dus plekken bij creëren die kuinnen dienen om deze onverwachte situaties op te vangen.

Een betere samenleving
Als we mensen die een warm nest aan een kind in nood willen geven beter ondersteunen met een duidelijk statuut, een eenvoudige verlofregeling en een plek in de kinderopvang, zijn we als maatschappij beter af. Met kinderen die de warmte van een gezin hebben gekend. En met een samenleving die voor de zwaksten zorgt. Ik wil hier in Brussel meteen werk van maken.

woensdag 02 juni 2010 - Geef je commentaar (4)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

vorige pagina - 2 / 2 -

© Lorin Parys. - webdesign blau - Lorin Parys. RSS 2.0 - disclaimer en privacy