mei/2013   apr/2013   maa/2013   feb/2013   jan/2013   dec/2012   nov/2012   okt/2012   sep/2012   aug/2012   jul/2012   jun/2012   mei/2012   apr/2012   maa/2012   feb/2012   jan/2012   dec/2011   nov/2011   okt/2011   sep/2011   aug/2011   jul/2011   jun/2011   mei/2011   apr/2011   maa/2011   feb/2011   jan/2011   dec/2010   nov/2010   okt/2010   sep/2010   aug/2010   jul/2010   jun/2010   mei/2010   apr/2010   maa/2010   feb/2010   jan/2010   dec/2009   nov/2009   okt/2009   sep/2009   aug/2009   jul/2009   jun/2009   mei/2009   apr/2009   maa/2009   feb/2009   jan/2009   dec/2008   nov/2008   okt/2008   sep/2008   aug/2008   jul/2008   jun/2008   mei/2008   apr/2008   maa/2008   feb/2008   jan/2008   dec/2007   nov/2007   okt/2007   sep/2007   aug/2007   jul/2007   jun/2007   mei/2007   apr/2007   maa/2007   feb/2007  

Paradox van Parys: Slaap lekker, Obama

Duizenden doden
Voor de kust van Louisiana was BP - vreemd genoeg steevast British Petroleum in de mond van Amerikaanse regeringsfunctionarissen - verantwoordelijk voor een booreiland waar snelheid primeerde op degelijkheid. Er vielen 11 doden en 17 gewonden bij de explosie op het booreiland. In Bhopal was het Amerikaanse Union Carbide verantwoordelijk voor een fabriek waar veiligheid geen prioriteit was. Er vielen duizenden doden in de uren, dagen en jaren na de ramp. Meer dan een half miljoen mensen werden ziek of gehandicapt.

Bhopal vs. Golf van Mexico
Terwijl de catastrofe in Bhopal duizend keer groter is dan de ramp in de Golf van Mexico, is het antwoord van de Amerikaanse president 180 graden anders. Vorige week verplichtte Obama BP 20 miljard dollar op een rekening te storten om de eerste kosten van de ramp te betalen. Hij zwoer een dure eed dat BP tot de laatste cent zou betalen en alles zou opruimen. Zijn ministerie van justitie bereidt burgerlijke en strafrechtelijke zaken tegen het Britse bedrijf voor. En het congres was er als de kippen bij om de hele BP-top naar Washington, D.C. te vorderen. Een Brits bedrijf dat in de V.S. een milieuramp veroorzaakt weet dus waar het aan toe is.

Twee maten
Maar als een Amerikaans bedrijf in het buitenland een ramp veroorzaakt, blijkt een mensenleven minder waard. Het Amerikaanse ministerie van justitie weigert Warren Anderson, de toenmalige baas van Union Carbide die op de vlucht sloeg tijdens een bezoek aan Bhopal, uit te leveren. De Amerikaanse justitie verklaarde zich onbevoegd om de claim van 3,3 miljard dollar van India tegen het chemisch bedrijf te behandelen. Union Carbide betaalde tenslotte maar 470 miljoen dollar voor alle schade. En niemand in de Verenigde Staten haalt het in zijn hoofd Dow Chemical, de nieuwe eigenaar van de onderneming, te verplichten de site van de catastrofe nu eens eindelijk op te ruimen.

Einde aan de hele zaak
Straffer nog, in de week voor Obama BP de arm omwrong, vond een Indiase strafrechtbank plots de tijd om een vonnis in de zaak-Bhopal te vellen. Acht ex-werknemers van Union Carbide India kregen een straf van twee jaar cel en een boete van 2.100 dollar. Union Carbide India moest 11.000 dollar ophoesten. Obama's viceminister voor Buitenlandse Zaken hoopte dat 'deze uitspraak een einde zal helpen stellen aan de hele zaak.'

Deugd
Dat de hypocrisie een deugd is die niet enkel in ons land met passie wordt beleden, wisten we al. Maar aan de overkant van de oceaan wordt ze dezer dagen met nog meer verve bedreven. Of hoe hoop kan veranderen in cynisme. Wel te rusten, meneer de president.

De Paradox van Parys verschijnt op vrijdag in De Standaard.

vrijdag 25 juni 2010 - Geef je commentaar (0)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

Paradox van Parys: Stop de innovatietrein!

Waanzin

Klein probleem. De iPhone toepassing is niet van de NMBS maar van een schrandere student. Die begon met iRail.be omdat de site van de spoorwegen niet leesbaar was op een mobieltje. Nu zou je denken dat de NMBS schrandere student prompt een job zou aanbieden. In plaats van een betrekking kreeg hij een boze brief, alhoewel schrandere student de Belgische spoorwegen al twee jaar geleden op de hoogte stelde van zijn routeplanner. Zij het per email. De eerste adviseur en afdelingschef heeft de site gisteren offline laten halen. Door de treinuren van de NMBS te gebruiken voor zijn applicatie maakte schrandere student zich volgens onze spoorwegen ‘schuldig aan het strafrechtelijk misdrijf van namaak'. Iemand bij de NMBS heeft dus bevolen dat die waanzin - waardoor ze meer en beter geïnformeerde reizigers zouden kunnen vervoeren - meteen moest stoppen. Ik volg niet meer.

Raw data

De NMBS zal nu ongetwijfeld uitleggen dat ze zelf ook een routeplanner aan het bouwen zijn. En dat is nu net het probleem. Niet alleen is dat rijkelijk laat, het is ook volstrekt onnodig. Als elke organisatie zelf zijn eigen toepassing maakt, kunnen applicatiebouwers niet langer databases van verschillende organisaties in één toepassing combineren. En daar ligt nu net de winst voor de consument. Niemand is geïnteresseerd in het nemen van een trein. Wat ik echt wil is een film gaan bekijken in de stad. En al wat ik wil weten is hoe ik snel van bij mij thuis naar de dichtstbijzijnde filmzaal geraak. De echte applicatie die ik dus zoek combineert de info van De Lijn, het Vlaams Verkeerscentrum, de MIVB, de NMBS en Kinepolis. En alles wat een ontwikkelaar van een toepassing daarvoor nodig heeft zijn is de data in zijn 'ruwe' vorm.

Stroom van creativiteit en ondernemerschap

Als we niet-persoonsgebonden informatie van overheid en bedrijven publiek maken, kunnen we immers een stroom aan creativiteit en ondernemerschap ontgrendelen. De overheid moet hierin de weg wijzen, niet de deur op slot doen. Stel dat de Vlaamse overheid informatie over kinderopvang of de scholenrapporten publiek beschikbaar zou maken op een gestandaardiseerde manier. Dan zou u binnenkort een huis kunnen aanklikken op een immosite en meteen de beschikbare plaatsen in de kinderopvang op een kaartje te zien krijgen samen met de beoordeling van de scholen in de buurt. Met zulke informatie van een efficiënte overheid ben ik geholpen. En nee, we hoeven niet aan elke organisatie te vragen eigen toepassingen te verzinnen. We laten daar de creativiteit van applicatiebouwers overal ter wereld op los, net zoals de iPhone AppStore dat doet. Ik ben er zeker van dat vandaag onbevroede combinaties en echte innovaties het licht zullen zien.

Van mijn erf

We hebben een kans om in het nieuwe federale regeerakkoord komaf te maken met de ‘van mijn erf' mentaliteit. Een verplichte, publieke Application Programming Interface (API) in de beheersovereenkomsten van de NMBS en van elke andere overheidsorganisatie laat applicatiebouwers toe om toepassingen te bouwen die gebruik maken van die publieke data. Net zoals dat al lang in het buitenland het geval is. Dan kunnen we onze overheid alsnog een prijs uitreiken voor het stimuleren van creativiteit en ondernemerschap.

De Paradox van Parys verschijnt op vrijdag in De Standaard.

vrijdag 18 juni 2010 - Geef je commentaar (5)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

Brussel verdient Parys

Programma

Op www.lorinparys.be vindt u meer info over de vijf inhoudelijke voorstellen voor een nieuwe start die we tijdens deze campagne hebben gelanceerd:

1. Onmiddellijk drempels voor ondernemerschap en investeringen in onze wetgeving wegnemen
2. Pleegouders een statuut te geven
3. De overheid op dieet te zetten in drie afleveringen:
   1. Afschaffen van de provincies
   2. Verminderen van het aantal ambtenaren, bv. door het vereenvoudigen van het belastingsformulier
   3. In de grondwet vastleggen dat de begroting in evenwicht moet zijn over een economische cyclus
4. Snel actie ondernemen voor een lik-op-stuk justitie:
   1. De Wet Lejeune te verstrengen
   2. Snelrecht te verplichten
   3. Een nachtrechtbank op te richten
5. Gezondheidszorg innovatief te benaderen:
   1. Nadruk op preventie
   2. Bewustmaking van de kosten en informatiedoorstroming
   3. Leuven: eeuwenoud, kerngezond

Het Open Vld programma vindt u hier. Meer info over wie ik ben vind je hier en berichten die in de pers verschenen over onze acties vind je hier.

Vriendelijke groet,

Lorin Parys
Open Vld – 2de Plaats Kamer Arrondissement Leuven

zaterdag 12 juni 2010 - Geef je commentaar (0)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

Louis en de Kinderstreken van Parys - Fietsen in de Diestsestraat

vrijdag 11 juni 2010 - Geef je commentaar (0)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

Louis, de groendienst en de bloemen

vrijdag 11 juni 2010 - Geef je commentaar (0)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

Paradox van Parys: Stadhuis & Ziekenhuis

Luchtledige boterhammen
Dat betekent dus overnachten op een gammel uittrekzeteltje tussen wenende babies in de verzengende tropische hitte van de kinderafdeling. Dineren op het exquise cafetariavoedsel bestaande uit een uitgedroogde boterham, luchtledig verpakt met één schelletje ham als garnituur. En genieten van het betonnen uitzicht op de binnenkoer. Dat doen we uiteraard allemaal met plezier voor de gezondheid van onze spruit. En daar komt het ook weer goed mee. Dat is het belangrijkste. Morgen mag hij naar huis en zo hebben wij dit weekend wéér wat te vieren.

Ontuigesproken
De stille solidariteit die hier heerst tussen ouders van zieke kindjes is treffend tastbaar. Onuitgesproken maar daarom niet minder troostend. De ongeschreven regel is dat je in de gang mekaar een korte begrijpende blik toewerpt en je het daarbij houdt. We zitten allemaal in hetzelfde schuitje. Al wil niemand echt converseren. Potentieel te pijnlijk en eigenlijk heb je toch enkel oog voor het welzijn van je eigen zoon. Zelfs een korte blik op de gang hier kan je doordringen van de relativiteit der dingen. En je doen beseffen dat je je in het leven voorlopig tot de lottowinnaars mag rekenen.

Blij hier te wonen
Maar zo'n verblijf is ook goed om je eraan te herinneren dat we een fantastische gezondheidszorg hebben. Verpleegsters die echt bezorgd en begaan zijn met onze zoon. Met de lach, zelfs nadat ze quasi-dubbele shifts draaien. Dokters die uit menselijke interesse eens extra komen kijken. En specialisten die het ene onderzoek op het andere laten volgen om de echte oorzaak van de kwaal op te sporen. Met hypermoderne apparatuur. Zonder dat we daar over moeten nadenken. Fantastisch. Ik ben blij dat ik in dit land woon en niet over de plas. Maar er moet me iets van het hart.

Quanta costa?
Want als ik aan de dokter, die mijn zoon een echografie geeft, vraag hoeveel dat nu kost, volgt een verbaasde blik. "'t Is alleszins veel goedkoper dan een radiografie, en veel efficiënter," voegt ze er aan toe. Ok, duidelijk. Een beetje gezonde concurrentie tussen beide specialisaties kan geen kwaad. "Maar," dring ik aan, "ik wil niet weten hoeveel aan remgeld ik moet betalen maar hoeveel de procedure nu in zijn geheel kost." Het antwoord was kort: "Geen idee." Dokters kennen dus vooral hun nomenclatuur maar niet het bedrag op de factuur. Kijk, dat is jammer. Want nu krijgen we eens wat terug voor ons belastingsgeld en nu weten we nog niet eens hoeveel.

Cadeau
Maar ook als patiënt wijst niemand je op welk geweldig cadeau je van de gemeenschap krijgt. Toen ik een aantal weken geleden het ziekenhuis buitenwandelde, na een verblijf van een week met onze pleegzoon, hoefde ik niets te betalen. Dat is uiteraard goed nieuws. Ongetwijfeld had onze pleegzoon er een paar tienduizenden euro aan onderzoek en zorg doorgejaagd. Ik wacht nog steeds op een rekening. Wanneer die in mijn bus valt zal ons verblijf zich in een ver verleden situeren. En zal ik me met moeite herinneren wat we allemaal gekregen hebben voor dat geld.

Dankbaar
Individuele verantwoordelijkheid betekent dat dokters en patiënten weten hoeveel van ons geld ze uitgeven. Niet om er aan te knibbelen. Wel omdat wij daar eigenlijk dankbaar voor zouden moeten zijn. Of op zijn minst bewust. Daarom zou het RIZIV je er elk jaar vriendelijk op attent mogen maken hoeveel je de gemeenschap hebt gekost. Kwestie van je eraan te herinneren blij te zijn Belg te zijn.

De Paradox van Parys verschijnt op vrijdag in De Standaard.

vrijdag 11 juni 2010 - Geef je commentaar (4)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

Een Schoner Leuven Deel II - Guerilla Urban Gardening

Dit jaar wagen we ons aan guerilla stadstuinieren. Want deze nacht hebben we het eerste lege bloemperk aan het Leuvense station aangepakt. Guerilla stadstuinieren levert niet alleen een fraaiere stad op. Het planten van fris gras en verse bloemen in lege perken is ook symbool voor de nieuwe start die ons land nodig heeft, en de nieuwe mensen met frisse ideeën die wij nodig hebben in Brussel. Ik wil graag één van die nieuwe jonge mensen zijn die op 14 juni op een andere manier aan politiek doen in Brussel.

donderdag 10 juni 2010 - Geef je commentaar (5)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

Leuven: eeuwenoud, kerngezond

woensdag 09 juni 2010 - Geef je commentaar (1)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

Besparen doe je zo! - Deel III: Leg politici met een gat in hun hand aan banden

Waarom is dit belangrijk?

Omdat onze schuld stilletjes aan gigantisch is. En de schuld van vandaag de belasting van morgen is. Hoe meer schuld, hoe meer van onze belastingen naar de afbetaling van de intresten gaat. Ik vrees dus dat onze generatie voor het eerst minder zal terugkrijgen van de overheid dan dat we zullen bijgedragen hebben. En dat kan niet.

Wist je dat?

• Wist u dat uw aandeel in de staatschuld 30.832 euro bedraagt?
• Dat de Belgische staatsschuld met 800 euro per seconde stijgt?
• Of dat de Belgische schuld met bijna 100% van het Bruto Nationaal Product in de buurt komt van die van IJsland, Griekenland en Italië? Geen opbeurend nieuws, maar er is een remedie.

En dat wij dat beu zijn?

Wist je dat je daar iets aan kan doen?

Door een overheid te maken die de tering naar de nering zet, bijvoorbeeld. En die efficiënter werkt. Dat kan op zijn beurt door:

• eenvoudigere belastingen te heffen,
• de provincies af te schaffen, en
• het aantal ambtenaren te verminderen.

En door politici aan banden te leggen 

Ten slotte moeten we politici met een gat in hun hand en een hand in onze portemonnee aan banden leggen. Dat kan door in de Grondwet op te nemen dat de begroting in evenwicht moet zijn. En de uitgaven dus niet hoger mogen zijn dan de inkomsten. Net zoals in Zwitserland over de loop van een economische cyclus.

Lees er hier meer over http://www.lorinparys.be/index.php/lp/blog_commentaar/paradox_van_parys_tering_nering/#commentaar 

dinsdag 08 juni 2010 - Geef je commentaar (0)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

Van Stadhuis naar Ziekenhuis - in één dag

Stadhuis - Ziekenhuis
Ondertussen zijn we van het stadhuis in het ziekenhuis beland. De reden is eenvoudig. Onze pleegzoon heeft voor de derde keer in twee maand besloten om een bezoekje te brengen aan de campus van het UZ Gasthuisberg. Verlengd verblijf voor ouders inclusief. Dat betekent dus voorlopig overnachten op een gammel uittrekzeteltje tussen wenende babies in een tropische hitte. Dineren op het exquise cafetariavoedsel bestaande uit een uitgedroogde boterham, luchtledig verpakt, en met één schelletje ham als garnituur. En genieten van het betonnen uitzicht op de binnenkoer. Dat doen we uiteraard allemaal met plezier voor de gezondheid van onze spruit. En daar komt het ook weer goed mee. Dat is het belangrijkste.  

Solidariteit
Maar nu we al bijna routiniers zijn op de afdeling hier valt me wat anders op. De stille solidariteit die hier heerst tussen ouders van zieke kindjes. Onuitgesproken maar daarom niet minder tastbaar. De ongeschreven regel is dat je in de gang mekaar een begrijpende blik van herkenning werpt en je het daarbij houdt. Conversaties zijn potentieel te pijnlijk en eigenlijk heb je toch enkel oog voor het welzijn van je zoon.

Campagnehoofdkwartier op UZ Gasthuisberg
Campagnegewijs niet echt makkelijk. Maar op zo'n moment weet je waar je prioriteiten liggen. En campagnevoeren kan ook vanuit het hospitaal. Dus hebben we voorlopig ons campagne hoofdkwartier op de campus van het UZ Gasthuisberg in Leuven opgezet. Het is eens wat anders: in de cafetaria van het ziekenhuis, brainstormen over politiek. De markt op gaan is er nu enkel bij in shifts. En Gasthuisberg heeft gelukkig wifi...

Gezondheidszorg
Door hier weer te zitten realiseer ik me wat een fantastische gezondheidszorg wij hebben. Verpleegsters die echt bezorgd en begaan zijn met onze zoon. Zelfs nadat ze quasi-dubbele shifts draaien. Dokters die uit menselijke interesse eens extra komen kijken. Het ene onderzoek dat op het andere volgt met hypermoderne apparatuur. Zonder dat we daar over moeten nadenken. Fantastisch. Ik ben blij dat ik in dit land woon en niet over de plas. Maar er moet me iets van het hart.

Culturele revolutie
Er is een culturele revolutie aan de gang in de gezondheidszorg. Exit de generatie die het woord van de huisarts als heilig beschouwde en oprecht geloofde dat elke ziekenhuisdokter onfeilbaar was. Maak plaats voor de ‘veeleisende generatie': actieve patiënten en gezondheidszorgconsumenten die alleen nog met het beste genoegen nemen. Mijn moeder is daar een goed voorbeeld van. Zij kwam het ziekenhuis binnengewaaid met een lijstje mogelijke aandoeningen die overeenkwamen met de symptomen van onze spruit, netjes afgeprint van het internet. Reken maar dat ze die een voor een overlopen heeft met elk van de dokters die haar weg kruisten. Die dynamiserende kracht van de actieve patiënt moet ervoor zorgen dat we bewust worden van de kosten van onze gezondheidszorg en dat we betere keuzes maken als patiënt. 

Hoeveel kost dat?
Want als ik aan de dokter die mijn zoon een echografie geeft, vraag hoeveel dat nu kost, volgt een verbaasde blik. "'t Is alleszins veel goedkoper dan een radiografie, en veel efficiënter," voegt ze er aan toe. Ok, duidelijk. Een beetje gezonde concurrentie tussen beide specialisaties kan geen kwaad. "Maar," dring ik aan, ik wil niet weten hoeveel aan remgeld ik moet betalen maar hoeveel de procedure nu in zijn geheel kost." Het antwoord dat volgde was kort: "Geen idee." Kijk, dat is jammer. Want nu krijgen we eens wat terug voor ons belastingsgeld en nu weten we nog niet eens hoeveel. Toen ik een aantal weken geleden het ziekenhuis buitenwandelde, na een verblijf van een week met onze pleegzoon, hoefde ik niets te betalen. Dat is uiteraard goed nieuws. Ongetwijfeld had onze pleegzoon er een paar tienduizenden euro aan onderzoek en zorg doorgehaald. Ik wacht nog steeds op een rekening.

Individuele verantwoordelijkheid
Ik vind dat individuele verantwoordelijkheid er voor moet zorgen dat patiënten en dokters weten hoeveel van ons geld ze uitgeven. Niet om er aan te knibbelen. Wel omdat wij daar eigenlijk ook eens dankbaar voor zouden moeten zijn. Bewust. Daarom zou het RIZIV je elk jaar er vriendelijk op attent mogen maken hoeveel je de gemeenschap hebt gekort aan gezondheidszorgen. Kwestie dat we wat minder zouden kniezen.

Actieve patiënt
Zo'n actieve patiënt komt het volledige systeem ten goede komt. Er wordt inderdaad steeds meer geijverd voor een actieve rol van de patiënt. De opzet is dubbel. Enerzijds wil men de patiënt bewustmaken van de kosten dat een kwalitatief hoogstaand en toegankelijk systeem als het onze met zich meebrengt. Anderzijds is het de bedoeling de patiënt zijn zorgverstrekkers zelf meer bewust te laten kiezen. De verstrekkers die hier het best op in weten te spelen, via een hoogstaandere zorgkwaliteit bijvoorbeeld, zouden in principe voordeel moeten halen door een groter patiëntenbestand uit te bouwen. Kwaliteit als overtuigingsargument met andere woorden.

Informatie
Om werkelijk tot een vorm van geleide mededinging tussen zorgverleners te komen moet de patiënt uiteraard juist en goed geïnformeerd worden. In de gezondheidszorg treedt de arts echter op als informatiemonopolist. Dit wil zeggen dat de patiënt, in tegenstelling tot zijn behandelende arts, weinig tot niets weet over zijn aandoening, beschikbare therapieën, kostprijs, en kwaliteit van de zorgverlener. Paradoxaal genoeg is België wel één van de landen waar de grootste keuzevrijheid heerst voor de patiënt. Dat is goed, maar ook frustrerend. We mogen namelijk bijna alles maar weten
eigenlijk bijna niets. Als verdwaalde toeristen huppelen we vrolijk rond in een gezondheidssector zonder kaart, laat staan een reisgids die ons naar de betere zorgverleners begeleid.

Echte keuze
Daarom is onafhankelijke informatieverschaffing cruciaal voor het nemen van de juiste beslissingen. Nu onderbenutten we de o zo waardevolle keuzevrijheid van ons systeem. Met de beschikbare informatietechnologieën voor handen is de evolutie naar meer patiëntenzeggenschap hoe dan ook onvermijdelijk. Patiënten, en met name de jongere generatie, zullen steeds meer en hogere informatie-eisen stellen. Het gevaar dat de informatieschaarste ingevuld wordt door bedrijven of organisaties die als enige bedoeling hebben winst te maken zonder zich over de kwaliteit van de informatie te bekommeren is dan ook reëel. Daarom stellen wij voor dat de overheid werk maakt van het ter beschikking stellen van betrouwbare en geactualiseerde informatie over de kwaliteit van de zorgverleners in ons land. Laat ons daar nu dus wat aan doen.

dinsdag 08 juni 2010 - Geef je commentaar (2)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

- 1 / 2 - volgende pagina

Laatste blogitems

• Hakbijl
• Cash for trash
• Iedereen een moestuin
• Een regering van paupers
• Arm België
• Arm België
• Wil de middenklasse nu rechtstaan?
• Toch bedankt

Recente comments

• guccibqaz5 op 'Paradox van Parys: Vlaamse Zelfgenoegzaamheid' (23/05/13)
• ronalmwl op 'Paradox van Parys: Scholen voor Morgen' (22/05/13)
• rhiansuarez op 'Hakbijl' (21/05/13)
• barbaramiles84 op 'Hakbijl' (20/05/13)
• magox op 'Hakbijl' (19/05/13)
• EvedevakJam op 'Paradox van Parys: Vlaamse Zelfgenoegzaamheid' (16/05/13)
• Sabine Ballière op 'Hakbijl' (16/05/13)
• kv2x1 op 'Hakbijl' (15/05/13)

Thema's

• Kansen geven aan starters en doeners.
• Met z’n allen aan de slag.
• Onderwijs dat onze kinderen creatiever en weerbaarder maakt.
• Een samenleving voor alle generaties.
• Creatieve sectoren stimuleren om welvaart te creëren.
• Vlamingen uit de files halen.
• Yes, we can: een cultuur van uitmuntendheid
• Op een nieuwe manier aan politiek doen.