Paradox van Parys: Tweedracht zaait onmacht

Het surrealisme viert weer hoogtij. Je kan het zo gek niet verzinnen of het gebeurt in ons land. Ik lag dus in een dubbele deuk toen ik hoorde dat onze Belgische overheid uitgerekend vandaag had uitgekozen om het nieuwste promotiefilmpje over ons land te lanceren. Er heeft daar iemand een sterk gevoel voor timing. De slagzin, Belgium - beyond expectations, is in ieder geval toepasselijk maar wellicht niet in de betekenis die de makers van het filmpje in gedachten hadden. En wanneer het promofilmpje, bedoeld om bedrijven naar ons land aan te trekken, verkondigt dat België het land is ‘where everyone else feels at home', is het moeilijk serieus te blijven. De Belgen zelf hebben daar vandaag immers een ietwat andere mening over.

L'Union fait la force

En er zit nog wel meer scheef met de marketing van ons land. Is er bijvoorbeeld iets potsierlijker dan de wapenspreuk van onze vorst? In ieder geval kan je onze politici veel verwijten maar niet dat ze zich niet dagelijks inspannen om het feit dat tweedracht onmacht zaait te illustreren. Het feit dat onze marketingslogans hol klinken is een fenomeen van een dieperliggend probleem. We weten niet meer waar we voor staan als land. Niemand die coherent kan uitleggen waarom we samenleven onder één vlag. Een simpel kiesarrondissement splitsen zou allicht makkelijker lukken indien onze bestuurders hun licht eens zouden opsteken bij hun collega bedrijfsbestuurders.

USP

Daar weet immers zelfs de koffiedame dat een bedrijf zonder visie, missie en unique selling proposition recht op het faillissement afstevent. Een bedrijf dat zijn bestaansreden niet helder en krachtig aan de man kan brengen, kan zijn personeel niet motiveren en zijn klanten niet overreden. Dat investeert vandaag in innovatie, stopt er morgen mee en beslist overmorgen een andere markt op te zoeken. Erg veel succes zal zo'n zwalpend bedrijf niet kennen zonder een consistent verhaal te vertellen. Zo is het net met een natie. Een land op zoek naar zijn ziel dat elke cohesie ontbeert, desintegreert.

Spitstechnologie

Tot voor kort waren sommigen onder ons net trots op ons onuitputtelijk vermogen om ons uit te sloven in compromissen. Die institutionele spitstechnologie hebben we zelfs geëxporteerd naar niets vermoedende landen zoals Zuid-Afrika en het vroegere Joegoslavië. Die weten nu ook wat hen potentieel te wachten staat. Ons land lag trouwens ook aan de grondslag van de EU met de idee dat je tegenstrijdige belangen kan overwinnen door een groter belang in de strijd te werpen. Nu één van de stichters van de unie haar onmacht etaleert om die filosofie nog langer waar te maken, wordt de EU zelf in vraag gesteld. Merkel, haar regionale verkiezingen en het Griekse reddingsplan zijn daar een mooi voorbeeld van.

Unilever strategie

Maar een crisis verspillen zou jammer zijn. We hebben we vandaag een geweldige kans om ons opnieuw uit te vinden. Een land of regio met een verhaal te worden dat verder gaat dan de eeuwige opsomming van mosselen met friet, pralines en bier. Collega columnist en marketer Fons Van Dyck ziet enkel een Unilever strategie weggelegd voor ons land. "Het merk België herpositioneren is onbegonnen werk. We moeten uitpakken met Hergé en Eddy Merckx, Clijsters en Henin, Prirogyne en dokter Janssen en dan vertellen dat ze allemaal uit de voorschoot België komen". Een beetje zoals Unilever doet met Knorr.

Zwakte is sterkte

En als we nu van onze zwakte onze sterkte maken en het surrealisme dat ons typeert omarmen. We zijn het land van René Magritte. Je kan je er wel geweldig in amuseren, wij kunnen ons zelf een beetje relativeren en het enige wat we nog mankeren is een nieuwe wapenspreuk. Alle suggesties welkom. Voorlopig ga ik voor Ceci n'est pas un pays.

De Paradox van Parys verschijnt op vrijdag in De Standaard.

vrijdag 30 april 2010 - Geef je commentaar (0)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

Paradox van Parys: Vrouwen boven

Ik wilde mijn column deze week wijden aan het prangende vraagstuk of vrouwen minder of meer ondernemend en creatief zijn dan mannen. Maar toen viel de regering, reed Yves voor de vijfde keer naar de koning, achterna gezeten door de kamervoorzitter. En legde Linda De Win live het surrealisme dat over ons land nederdaalt pijnlijk bloot. God weet hoe lang we nu al zeuren over drie letters. Dat ben ik, samen met u, grondig beu. Kan er dan niemand een creatieve oplossing verzinnen? Uit een studie die Flanders DC net gepubliceerd heeft blijkt dat vrouwelijke ondernemers meer belang hechten aan creativiteit. Wat als er woensdagavond meer vrouwen hadden aangeschoven om BHV op te lossen?

Gebrek aan zelfvertrouwen

Uit diezelfde studie blijkt ook dat het aantal vrouwelijke ondernemers gestegen is sinds 2003. Maar het gaat om zeer beperkte absolute aantallen, in lijn met onze algemene en bedroevend lage ondernemerschapsgraad. Tot daar het goede nieuws. Waar ik van schrok was dat vrouwen een pak meer belang aan zekerheid, een vast inkomen en vaste uren hechten. Daarom kiezen ze vaak een betrekking boven een baan die ze zelf creëren. En het wordt nog erger. Als je kijkt naar de vrouwelijke studenten hoger onderwijs, de groep met het grootste potentieel, dan blijkt daar de ambitie om een eigen zaak op poten te zetten merkelijk lager ligt dan bij hun mannelijke tegenhangers. En de zelfkastijding stopt daar niet. Vrouwen vinden van zichzelf dat ze minder vaardigheden en kennis hebben om een bedrijf op te richten. Ze hebben minder zelfvertrouwen en meer angst om te falen.

Sioen en De Craene

Niet erg fraai dus. Klopt dat nu echt dat vrouwen geen ondernemer willen worden omdat ze vaste uren nastreven? Ik ging te rade bij twee straffe ondernemende vrouwen uit de raad van bestuur van Flanders DC. Isabel De Craene is de oprichtster en bezielster van ArtCézar, een frisse kunstgalerij in Wakkerzeel. Danielle Sioen is bestuurder bij het gelijknamige textielbedrijf en ontwerpt juwelen in haar eigen atelier. Wat blijkt? De twee dames geven de vrouwen die kiezen voor een job met vaste uren omdat ze zo denken hun gezinleven makkelijker te kunnen organiseren overschot van ongelijk. "Het is net omgekeerd", zegt De Craene, "sinds ik zelf onderneem, kan ik ook zelf mijn agenda bepalen. Kinderen van school oppikken, een boodschap doen of vrijwilligerswerk plan ik nu gewoon in. Ik werk later wel door. Dat soort flexibiliteit lag niet zo makkelijk toen ik bediende was." zegt Isabel De Craene.

Luxe om te falen

"Het klopt wel dat vrouwen soms het nodige zelfvertrouwen ontberen om een zaak te starten. We hebben het er met vriendinnen vaak over maar eigenlijk stimuleren we elkaar te weinig. Ik kan het iedereen nochtans aanraden, ik heb me nooit beter gevoeld als moeder én als iemand die een bijdrage levert aan de economie sinds ik mijn eigen zaak uit de grond heb gestampt," voegt ze er aan toe.
Voor Sioen is starten geen zaak van zelfvertrouwen, wel van de luxe om te kunnen falen. "Die hebben veel vrouwen niet en dat houdt hen tegen. Als je enige broodwinner bent, dan ga je wel twee keer nadenken voor je het risico neemt," zegt ze. En het blijft opboksen tegen de clichés. Danielle Sioen: "Mannen beschouwen wat vrouwen doen, zeker in de creatieve sector, als ‘bezigheidstherapie'. Terwijl een man die ontwerpt of een kunstgalerij runt en evenveel geld verdient ‘een onderneming leidt'. Bizar."

Risicospreiding

Sioen wijst nog op een andere reden waarom vrouwen minder ondernemen. "Hoeveel koppels ken jij waarvan de man een baan heeft en de vrouw zelfstandige is? Mannen eisen nog altijd het meeste aanzien op en organiseren een vorm van risicospreiding. Het resultaat is dat de man onderneemt en vrouwen al snel werknemer worden terwijl een deel van hen best werkgever zou willen zijn. Dat is ook een realiteit," besluit Sioen, "waar vrouwen zelf iets aan kunnen doen." Doodjammer dat zoveel potentieel blijft liggen.

En ik blijf me afvragen of we even diep in de puree hadden gezeten met een vrouwelijke premier en Alexandra, Joëlle, Marianne, Yvettte, Jean-Lucille, Jean-Michèle, Eliette en Didette rond de tafel?

De Paradox van Parys verschijnt op vrijdag in De Standaard.

vrijdag 23 april 2010 - Geef je commentaar (0)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

Paradox van Parys: Vegas in Arabië

Ik was er nog nooit geweest en dus best benieuwd. Op het vliegtuig was het eerste radiokanaal de 'Holy Qu'ran' en werd de locatie van Mekka bijgehouden op je schermpje, kwestie van het noorden niet kwijt te raken. Vanuit het taxiraampje doemde uit het brandende zand een fonkelende oase van kantoorgebouwen, winkelcentra en appartemententorens op - elk met als enige ambitie de vorige toren te overtroeven.

Constantinopel

In de opulente winkelcentra van dit moderne Constantinopel krijgt het begrip multitasking een geheel nieuwe invulling. Terwijl je een handtas shopt bij Chanel kan je rustig een gebed meepikken dat op gezette tijdstippen door de centrale luidsprekers van de mall weerklinkt. Al is het nut van een Chanel-jurkje onder een zwarte boerka me nooit geheel duidelijk geworden.

Duidelijke keuzes

Toch moet je het de gezagsdragers van het Emiraat nageven. Ze zagen een crisis - denk aan onze vergrijzing, stijgende werkloosheid of budgettaire ontsporingen - en ze hebben er wat aan gedaan. Bewust van het feit dat de petroleumdollars binnen twintig jaar, samen met de oliebronnen, opdrogen, heeft deze voormalige vissershaven keuzes gemaakt. De regering besloot de economische transformatie op een eenvoudig en eeuwenoud principe te stoelen: 'If you build it, they will come'. En tot spijt van wie het benijdt, werkt het. Dubai is een top tien-wereldbestemming. Niet slecht voor een strookje zand aan de Perzische Golf. En de economie is nog slechts voor zes procent afhankelijk van olie- en gasinkomsten. Bovendien kunnen de inwoners van de Verenigde Arabische Emiraten bogen op een inkomen per capita dat menig ander land jaloers maakt.

Sikkel

Maar ieder huis heeft zijn kruis, of sikkel. Dubai realiseerde zijn omschakeling met té veel geld. Er was het zwarte goud en er was het witte zilver van de banken die elkaar voor de voeten liepen om projecten in deze fata morgana te mogen financieren. Naar economische haalbaarheid werd nauwelijks nog gekeken, alles kon in Dubai. Het resultaat is een staatsschuld van meer dan 100 miljard dollar, een soeverein investeringsfonds dat zijn schulden niet kan terugbetalen, sommige winkelcentra en kantoorgebouwen die er verlaten bij liggen en een bevolkingsmix die een Chinese apparatsjik slapeloze nachten zou bezorgen.

1 miljoen mannen

Liefst 1,2 van de 1,4 miljoen inwoners is buitenlander en 1 miljoen is man. Pakistanen, Indiërs, Filipijnen en Bangladeshi knappen er het vuile werk op, maar hebben geen aandeel in het hoge inkomen per hoofd. Ze zijn bijna het bezit van hun bedrijf dat ook voor hun visum zorgt.

Rawalpindi

De taxichauffeur die ons op de snelweg met zestien lanen tussen de wolkenkrabbers door loodst, is Pakistaan. Op het eind van elke dag keert hij terug naar een barak, een uur uit het zicht van de blingbling-torens, waar hij tot voor kort met zeven op één kamer lag. De huur van 500 dirham per maand kan hij niet langer ophoesten want hij verdient er maar 900. Daarom slaapt hij nu in zijn auto. Op het eind van elke maand wandelt hij met lood in zijn schoenen naar het Western Union-kantoor en zendt hij wat er overblijft van zijn zuurverdiende dirhams naar vrouw en kinderen in Rawalpindi. Na twee jaar zes dagen op zeven slaven mag hij nu eindelijk 52 dagen op vakantie. Alhoewel zijn bedrijf het ticket betaalt, kan hij niet vertrekken omdat hij niet genoeg heeft kunnen sparen.

Kliklijn

Ook zo handig: illegalen kan je hier gewoon verklikken op het eenvoudig te onthouden nummer 800-511. En journalisten of columnisten die de Dubaise economie de dieperik inschrijven of de regering beledigen, kunnen rekenen op een stevige boete.

Volgende keer ga ik naar Las Vegas.

De Paradox van Parys verschijnt op vrijdag in De Standaard.

vrijdag 16 april 2010 - Geef je commentaar (0)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

Wie, lui? Wij?

Vraag aan elke Vlaming om zijn volk te beschrijven en er volgt geheid een ongemakkelijke stilte. Waarna je er gif op kan innemen dat de ondervraagde in zijn opsomming de volgende stelling als een vaststaand feit zal poneren: ‘de Vlamingen zijn harde werkers’. Dat wordt ons zo stellig voorgehouden door onze politici en rangschikkingen allerhande dat we het ook nog echt zijn gaan geloven.

Gelukkig voor mensen zoals ik, die geacht worden elke week in geen tijd op de proppen te komen met een stukje scherpzinnigheid, zijn er mensen met te veel tijd die zich ledig houden  met het opstellen van lijstjes. En wat blijkt? We klimmen als land in lijstjes waarop we beter zouden zakken en stijgen in rangschikkingen waarop we beter zouden dalen.

Zo legde The Daily Beast, een nieuwswebsite met een mening, een lijstje aan van de 24 luiste OESO landen. Een soort  Olympische rangschikking van de meest futloze volkeren ter wereld. Landen die  te lui zijn om statistische cijfers te verzamelen kunnen bij deze ook niet als lui worden gebrandmerkt in de rangschikking. Slim gezien. Het is dus een lijstje van luie Westerse landen, maar de bronzen medaille voor ons land steekt er niet minder hard door.

We belanden op het podium na de Verenigde Staten en Canada door vier parameters die ons de das om doen. Onze dagelijkse calorieën inname is de eerste, met dank aan de Franse keuken die ons béchamel saus schonk en de Germaanse invloed die ons voor twee doet eten. Daarna speelde het aantal uren dat we als natie voor de beeldbuis gekluisterd zitten ons parten. Dat kunnen we rustig in de  schoenen van de vrt schuiven, te sterk. Daar wordt aan gewerkt. Ook onze nationale afkeer van actieve sportieve activiteiten zorgt er voor dat we het op vijf na onsportiefste land in de rangschikking zijn. Tenslotte brachten de opstellers van dit lijstje het aantal uren per dag dat verschillende nationaliteiten op de wereldwijde informatiesnelweg doorbrengen in kaart. Op de enige ‘luie’ parameter die we ook positief zouden kunnen interpreteren, kennismaatschappij en zo, scoren we dan weer middelmatig met een 13de plek. The Daily Beast is niet alleen. Een studie in het International Journal of Epidemiology dichtte ons zelfs een zilveren medaille toe met 71% van onze bevolking die een ongezond leven leidt. Enkel Portugal doet slechter in Europa wanneer het aankomt op landgenoten die te veel neerzitten en te weinig recht staan om aan sport te doen.

Werken de Vlamingen die aan de slag zijn dan niet langer dan hun collega’s uit andere landen? Neen. De tijdsonderzoeksgroep TOR (VUB) zegt dat we gemiddeld 34u per week werken. Dat steekt schril af tegen onze Griekse vrienden die 43 uur per week op kantoor doorbrengen. Alleen Denemarken, Duitsland, Noorwegen en Nederland hebben kortere werkweken. Al zijn er gelukkig nog zekerheden. We werken anderhalf uur langer dan de Waal. Maar die vindt zichzelf wel productiever. Want waren wij niet één van de meest productieve landen ter wereld?

Ja, dat klopt. België is koploper productiviteit maar dat betekent nog niet dat we met veel hard werken. Eigenlijk moeten we zelfs hopen voor een lagere rangschikking op dit jaarlijks lijstje omdat het waarschijnlijk zou betekenen dat meer mensen aan de slag zouden zijn. Want hoge productiviteit duidt ook op hoge uitstoot van personeel. We maken veel met weinig. Dus als we werken, werken we wel hard. Alleen doen we dat niet veel en niet met veel.

De hardwerkende Vlaming bestaat dus wel maar als algemeen beeld van wie we zijn is het eerder een mythische figuur. Ik wil hier in ieder geval laten optekenen dat ik deze ochtend een uur vroeger ben opgestaan om deze column neer te pennen. Om daarna op vakantie te vertrekken.

Lorin Parys is voorzitter van Flanders DC, de Vlaamse organisatie voor ondernemingscreativiteit. Hij schrijft deze column uit eigen naam. Meer info op www.flandersdc.be of lorin.parys@flandersdc.be.

vrijdag 09 april 2010 - Geef je commentaar (0)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

Paradox van Parys: Hoek af

Dinsdag zat ik gezellig te tafelen toen mijn disgenoots' telefoon rinkelde. Mijn tafelpartner excuseerde zich kortstondig en keerde na een paar minuten terug. Zijn zoon aan de telefoon. Die had papa nodig om te vertellen hoe zijn examen geweest was. En, zo bleek, de vader moest vroeger naar huis om zoon morele steun te leveren. Waarop de plichtsbewuste papa : "Tja, kinderen. Ik denk soms dat hoe zachter ik ze aanpak, hoe minder ambitieus ze worden." Dat intrigeerde mij, hoe harder je jeugd hoe ambitieuzer? Zijn school, genetische samenstelling, opvoeding of cultuur bepalend? En hoe zit het trouwens met de ambitie van de jeugd van tegenwoordig?

Ambitie

Want mijn lunchpartner en ik waren het roerend eens dat we zelf best behoorlijk ambitieus zijn. Maar dat we toch niet die alles verschroeiende drang in ons dragen om geld, faam en macht te vergaren. Een begeerte die we wel zien blinken in de ogen van sommige mensen. Denk hyper-competitieve Monica uit Friends. Vaak lijkt het alsof dat soort mensen iets goed te maken hebben. Een harde jeugd, een trauma of een geringe gestalte. Denk Napoleon, Sarkozy en verzengende eerzucht. En dat ze daarmee de wereld lik op stuk willen geven.

Steve & Steve

Hoe komt het bijvoorbeeld dat Steve Jobs en Steve Wozniak zo'n verschillende levensloop hebben gekozen? De eerste stichtte Apple, maakte Pixar groot en begon dan aan zijn tweede tournée bij de elektronica gigant op zoek naar steeds groter succes. De tweede Steve stond mee aan de bakermat van Apple en hield het op zijn 34stevoor bekeken als multimiljonair.

Opleiding

Met scholing heeft het niet altijd te maken. Jobs kapte er mee aan de unief. Michael Dell deed hetzelfde op zijn 19de, Bill Gates liet na een tijdje Harvard links liggen, en ook Henry Ford en Larry Ellinson gaven de brui aan een opleiding. Richard Branson heeft dyslexie en haalde slechte punten op school. Academisch succes is dus geen graadmeter van ambitie. Soms integendeel.

Genen

Met genen heeft het wel iets te maken. Bij wolvenjongeren wordt het meteen na de geboorte duidelijk wie er alpha en beta is. De eerste categorie is sneller, nieuwsgieriger en hebberiger. Zij leggen langere afstanden af en worden tien jaar oud. De beta's blijven thuis en sterven na hun vierde levensjaar. Ook bij mensen vind je geboren alpha's. Maar als het enkel genetica zou zijn die ons zou drijven dan zouden alle identieke tweelingen dezelfde ambitie koesteren. En dat is niet zo.

Familie

Familie speelt dus een belangrijke rol, zoals een recent artikel in Time leert. Maar bij niemand dezelfde. Groei je op in een rijke familie dan kan je de instrumenten erven om te slagen of de onverschilligheid om te lanterfanten. Groei je arm op, dan kan je de motivatie oppikken om er uit te geraken of net het omgekeerde ondervinden. De echte strebers komen dus uit de middenklasse. Die heeft niet genoeg om te rentenieren en leeft met de gedachte dat ze alles wel eens kwijt zouden kunnen raken. En dat verlangen hoeft niet aangeboren te zijn. Frans de Waal die het boek, Onze Innerlijke Aap, heeft geschreven beweert dat elke mannelijke chimpansee van de ene op de andere dag kan veranderen in een verschillende persoonlijkheid als hij de kans ziet om de macht te grijpen.

De Jeugd van Tegenwoordig

En onze jeugd? Die gaf vorige week blijk van blakende ambitie. Een onderzoek toonde aan dat onze jongeren het toppunt van hun carrière willen bereiken op hun 35ste. Kwatongen lezen daar een schrijnend gebrek aan ambitie voor hun loopbaan na hun 35ste in. In ieder geval waren mijn tafelgenoot en ik het roerend eens dat brandende ambitie niet altijd te ambiëren is. Tenslotte mankeert er aan elke superstreber wel een hoek.

De Paradox van Parys verschijnt op vrijdag in De Standaard.

vrijdag 02 april 2010 - Geef je commentaar (0)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

© Lorin Parys. - webdesign blau - Lorin Parys. RSS 2.0 - disclaimer en privacy