Paradox van Parys: CLB, de risée

Flashback naar de refter van het Sint-Pieterscollege, hartje Leuven, 22 jaar geleden. Als vlijtige student in het eerste middelbaar zat ik toen met potlood in de aanslag en zweetparels op het voorhoofd diep voorover gebogen aan een lessenaartje mijn hoofd te breken over vragen van het PMS. Toen het Psycho, Medisch en Sociaal Centrum, nu het CLB of Centrum voor Leerlingenbegeleiding. Of ik graag eieren bakte? Of ik al eens in de tuin werkte? En of ik wist hoeveel a²-b² was?

Toets

Mijn klastitularis bazuinde dat vragen die je te moeilijk vond of waar je geen tijd voor had niet hoefde in te vullen. Dat deed ik met veel plezier dan ook niet. Per slot van rekening was het geen toets die op mijn schoolrapport zou verschijnen. Bij het horen van de bel, diende ik opgelucht mijn vragenlijst in. Verder niets meer over vernomen. Kous af.

Tuinbouw

Of dat dacht ik. Want dat was buiten de ijverige mensen van het CLB gerekend die mijn multiple choice antwoorden door een computer hadden gejaagd en mijn ouders met spoed uitgenodigd voor een gesprek met enkele onthutsende mededelingen. Als zwak begaafde student had ik nul komma nul kans om het middelbaar onderwijs, en al zeker niet het ASO, af te maken. Het ware dus beter, gezien mijn voorliefde om af en toe een ei te bakken, dat ik onmiddellijk zou overschakelen naar een beroepsrichting. Dat moest niet noodzakelijk kok school zijn, ik had tenslotte ook aangegeven al eens graag in de tuin te werken. Tuinbouw was dus ook een optie.

Toekomst gebaseerd op multiple choice

Mijn ouders zijn van het kritische soort. Voor hun eigen progenituur, maar even goed voor instellingen die hun toekomstoordeel over dat progenituur baseren op multiple choice. Met een gezonde dosis skepticisme besloten ze in de auto op de terugweg van het CLB om niets te vertellen over wat zich net voltrokken had en mij (en de betrokken scholen) vooralsnog te sparen van koken en tuinieren. De toekomst zou zichzelf wel uitwijzen. Pas toen ik na mijn universitaire studies naar het buitenland vertrok met een academische beurs op zak, heeft mijn pa het deksel over het CLB advies gelicht. Waarvoor dank.

Het CLB zat er boenk naast

Maar ik was blijkbaar niet alleen. De facebook groep ‘Het CLB zat er boenk naast' heeft op twee dagen tijd bijna vierhonderd aanhangers gevonden. Het verhaal van Fanny Douvere spreekt boekdelen. Fanny schakelde op haar 12de, op aanraden van het CLB, over naar het BSO want ‘een diploma zat er niet in voor haar'. Afgelopen maandag heeft Fanny haar doctoraatsthesis ingediend. Die heeft ze geschreven terwijl ze aan de slag was als hoofd van het UNESCO marine programma in Parijs. Voor mijn ouders, Fanny en mezelf is het CLB - een vaak grappige- voetnoot in onze persoonlijke geschiedenis. Maar voor veel jongeren blijft zo'n etiket geen voetnoot maar wordt het hun toekomst.

Geschiedenis herhaalt zich

Want vorige week zat in hartje Leuven een ander jongentje met potlood in de aanslag en zweetparels op het voorhoofd voorover gebogen aan een lessenaar een CLB test in te vullen. Die jongen is van buitenlandse afkomst, zit in het vierde leerjaar en hinkt twee jaar achterop omdat hij pas op zijn 8ste hier is komen wonen. Het CLB vindt nu dat hij best het vijfde en zesde leerjaar zou overslaan en zijn leeftijdsgenoten in het eerste middelbaar BSO zou vervoegen. Stel u eens voor dat u als alleenstaande Marokkaanse moeder de school en het CLB over de vloer krijgt die u vertellen dat uw zoon best overschakelt naar een andere onderwijsrichting. Wat doet u dan? Gelukkig hebben we met de mama afgesproken om eerst eens goed na te denken over wat nu echt best is voor haar zoon.

Etiket mag niet kleven

Daarom is het persoonlijk onderwijsdossier dat minister Smet eerder deze week voorstelde enkel een goed idee zolang het kinderen geen etiket geeft dat bestendig aan hen kleeft. Want niets is zo verrassend als de loopbaan van een kind.

De Paradox van Parys verschijnt op vrijdag in De Standaard.
Mee debateren kan op http://www.standaard.be/meningen/forum/index.aspx?pagename=detail&forumid=1588880

donderdag 25 maart 2010 - Geef je commentaar (0)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

OPEN VLD LEUVEN STELT ZICH GROTE VRAGEN BIJ DE NIEUWE STEDENBAND MET PARA

Vandaag ondertekent Leuven de samenwerkings- overeenkomst voor haar nieuwe stedenband ontwikkelings- samenwerking met het district Para in Suriname. Sinds 2006 was de stad op zoek naar een nieuwe partner, nadat in 2005 de vorige stedenband met Nakuru op een groot fiasco afliep. Open Vld Leuven vreest dat ook de nieuwe stedenband met Para weinig kans op slagen heeft. De stedenband lijkt bovendien symptomatisch voor de volledige Zuid-werking van de stad Leuven.

De stedenband past in het stedelijk beleid voor ontwikkelingssamenwerking. Weinig Leuvenaars zijn ervan op de hoogte, maar de stad Leuven beschikt - net als vele andere steden en gemeenten - inderdaad over een eigen beleid voor ontwikkelingssamenwerking, ook Noord/Zuid-werking genoemd. Dit wordt in belangrijke mate gefinancierd door subsidies vanuit de Vlaamse overheid. Waar de Zuid-werking de ‘ontwikkelingssamenwerking' in de klassieke zin van het woord omvat, betreft de Noord-werking vooral sensibiliserende acties bij onze eigen bevolking om de aandacht voor het Zuiden en voor duurzame ontwikkeling te versterken.

Het enige noemenswaardige initiatief dat de stad Leuven zelf onderneemt in het kader van haar Zuid-werking, is de stedenband. "Het initiatief van een stedenband juichen we toe, de keuze voor het district Para is echter een raadsel", aldus Open Vld. Met Para werd gekozen voor een landelijk district in Suriname dat op het eerste zicht weinig gemeenschappelijk heeft met onze stad. Het is nog maar de vraag hoe de filosofie van de stedenband, nl. de gelijkwaardige uitwisseling van kennis rond gemeenschappelijke thema's, tot zijn recht kan komen bij twee zo verschillende partners. We herinneren eraan dat de vorige zusterband met Nakuru, die in 1998 werd afgesloten, in 2005 werd ontbonden, precies omdat uit een evaluatie bleek dat er van initiatieven vanuit Nakuru naar Leuven toe nauwelijks sprake was!

Nog erger is dat Suriname niet behoort tot de officiële partnerlanden in het kader van het beleid voor ontwikkelingssamenwerking van de Vlaamse overheid of de Belgische federale overheid. Open Vld: "Met de keuze voor Para negeert Leuven de strategie en focus van de Vlaamse en Belgische ontwikkelingssamenwerking. Hierdoor loopt de stad Leuven overigens ook bijkomende Vlaamse subsidies mis. We betreuren dan ook ten zeerste deze tegenstrijdigheden tussen de verschillende bestuursniveaus met alle versnippering en inefficiëntie die ermee gepaard gaan."

Los van de stedenband is het opmerkelijk dat het Leuvense stadsbestuur bijna de helft van haar budget voor de Zuid-werking rechtstreeks overmaakt aan de koepelorganisatie 11.11.11. De argumentatie daarvoor is dat het Leuvense stadsbestuur niet beschikt over de nodige expertise om de vanuit Vlaanderen ontvangen subsidies doeltreffend en efficiënt te besteden. Als statement kan dat uiteraard tellen. Samen met de ongelukkige partnerkeuze bij de stedenband, sterkt het Open Vld Leuven in de overtuiging dat het stedelijk niveau algemeen gesproken te klein is om de vereiste capaciteit en expertise op te bouwen om een doeltreffende en efficiënte Zuid-werking vorm en inhoud te geven.

Open Vld Leuven pleit voor een grondige evaluatie van de efficiëntie, doeltreffendheid en toegevoegde waarde van de Zuid-werking zoals deze vandaag door de stad Leuven wordt ingevuld. "Indien de stad vooral een financieel doorgeefluik is en zelfs voor haar stedenband geen geschikte partner in het Zuiden vindt, kan men zich beter volledig concentreren op haar Noord werking", meent Open Vld. ‘De stad kan hier wel degelijk een verschil kan maken.' Open Vld doelt hiermee op de succesvolle Wereldfeesten, de fair trade-initiatieven, de ondersteuning van het Netwerk Duurzaam Leuven en de ondersteuning van het Afrika-filmfestival.

Pedro FACON, Willem DE MOOR, Rob GOOSSENS, Frank AMAND, Bart HOUBEN, Lorin PARYS
(Allen lid van de Politieke Werkgroep binnen Open Vld Leuven).

woensdag 24 maart 2010 - Geef je commentaar (0)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

Paradox van Parys: De Helaasheid der Belgen

Ik kan nog nauwelijks volgen wanneer het ons land betreft. In het Europees parlement vinden ze dat België gewoon geen land is, althans dat is de mening van een Brit die Herman Van Rompuy het charisma van een dweil aanwreef. De pot die de ketel verwijt. Volgens Geert Noels is België wel een staat, maar bevindt die zich ondertussen mentaal geheel bezuiden onze taalgrens. Hij vindt dat ons land lijdt aan een vergaande vorm van ‘Wallonisering'. En Thomas Leysen van het VBO vreest dat we nog veel verder naar het zuiden zijn gezakt en dat we het Griekenland aan de Noordzee zijn.

Galiiërs en Hellenen

Want ‘Griekenland' is ondertussen een krachtterm waarmee de dappere Vlamingen de daver op het lijf wordt gejaagd. We geraken het maar moeilijk eens over de koning in Congo of een brug onder Brussel maar zijn merkwaardig eendrachtig in ons verlangen zo min mogelijk op Galliërs of Hellenen te lijken. Ik ben het daar niet mee eens want we zouden beter wat Griekser zijn.

Grieken beslissen

En dan heb ik het niet over het mediterrane klimaat en idyllische eilanden, die wil ik met pleize importeren. En ook niet over de valse statistieken (pleonasme?) en de jamboel in Athene die ik ons land niet toe wens. Waar ik jaloers op ben in Griekenland is dat er daar beslist wordt. En dat heel veel mensen beseffen dat het dringend is. En dat hun politici doen waar ze voor gekozen zijn, kiezen. In Griekenland snijdt de staat. Tien procent minder uitgaven, geen paas-, kerst- of zomerbonus voor zij die voor de staat werken, een hogere pensioenleeftijd voor iedereen en een jacht op belastingsfraudeurs.

Protest en steun

Echt gelukkig worden de Grieken daar natuurlijk niet van. In de straten protesteren de vakbonden, de jongeren zijn boos omdat ze belastingen moeten betalen voor de ouderen en niemand is echt blij met de 6.5 miljard euro besparingen. Maar een opiniepeiling deze week maakt duidelijk dat meer dan de helft van de Griekse kiezers het plan steunen en de regering heeft geen intentie om te beknibbelen op de besparingen.

Brussel

Switch naar Brussel eerder deze week - al had het even goed een andere planeet kunnen zijn. België moet dit jaar, relatief ten opzichte van zijn economie, de grootste lening in Europa aangaan om zijn staatshuishouden rond te krijgen: 86,8 miljard euro. Dat is meer dan bijvoorbeeld Griekenland en Portugal samen. Bovendien hangen wij, na, juist, Griekenland, het meest af van buitenlandse investeerders om onze staatsobligaties te kopen. Een hervorming of twee zou hier dus ook op zijn plaats zijn.

Nieuwe ideeën en oude reacties

Zo lanceert onze premier het prima idee deze week dat mensen op pensioen onbeperkt mogen bijverdienen. Logisch want op die manier helpen ze via hun bijdragen om de sociale zekerheid betaalbaar te houden. Zijn woorden waren nog niet koud of de vakbond had het idee al begraven. Pensioenleeftijd naar boven? Zelfde ritueel, de ‘regering moet niet riskeren met een nieuw solidariteitspact te komen'. En ook bij ons was er protest in de straat. Niet over 6.5 miljard euro besparingen die de regering zou beslist hebben maar over maar over het eenheidsstatuut voor arbeiders en bedienden. Bedienden betoogden in Brussel en bekladden het VBO met mest. Ze willen - terecht - dat de ‘schandelijke scheiding' tussen bijvoorbeeld de ontslagbescherming van arbeiders en bedienden wordt opgeheven, maar enkel indien zij daar niets voor moeten inleveren. Dat lijkt een beetje makkelijk en vooral voorbijgaan aan het economisch klimaat. Wie moet dat dan betalen?

Grieks drama

Kan het toeval zijn dat net gisteren bleek dat het aantal mensen met veel vertrouwen in onze politici niet te meten is wegens statistisch te onbeduidend? Om een Grieks drama te voorkomen, moeten we nu beslissingen nemen die ons allemaal een beetje pijn doen of wachten tot morgen wanneer ze zo ingrijpend zijn dat ze ons allemaal diep in het vlees zullen snijden.

De Paradox van Parys verschijnt op vrijdag in De Standaard.

vrijdag 19 maart 2010 - Geef je commentaar (2)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

Paradox van Parys: Starck in mijn WC - deel 2

Het Belgisch paviljoen voor de Wereld Expo in Shanghai is gisteren voorgesteld. En ja, we ondernemen pogingen om onze creatieve industrie in de schijnwerpers te zetten. Al zullen er ongetwijfeld zijn die smalend doen over het terras met friet, wafels en ijs en de kunsthoek in het restaurant. De stoelen van Van Severen, de aankleding van Jan Hoet Jr. en de architectuur van Coninx zijn stappen in de goede richting. Vorige week hadden we hier over het onaangeroerd potentieel van onze creatieve industrie. En het gebrek aan export van onze Vlaamse iconen is daarbij een van onze pijnpunten. Hieronder zeven werken om zeven hinderpalen uit de weg te ruimen die de groei van deze belangrijke economische sector hinderen. Ze zijn bedoeld voor discussie en amendering, maar vooral voor actie.

Zeven werken

Hinderpaal één: ons onderwijs voor creatieve richtingen gaat er te vaak prat op geen ondernemerschapsvaardigheden bij te brengen. Daar dwalen we want niet is zo beknottend voor de creativiteit als een modeontwerper zonder klanten en een architect zonder bestellingen. Het eerste werk moet, bij wijze van spreken, er in bestaan om onze studenten de knepen van Excel bij te brengen. Daarmee bedoel ik dat een creatieveling op zijn minst moet beseffen dat er zoiets als bedrijfsvoering bestaat. En dat hij best een sterk team vormt met iemand die kaas gegeten heeft van ondernemen. Dat bewijst ook een doorlichting van de aanvragen bij CultuurInvest, een fonds dat startkapitaal verschaft aan creatieve ondernemers. 70% van de aanvragen wordt stopgezet omdat de indieners ‘dromers ' zonder plan zijn.

Verkokering en samenwerking

Hinderpaal twee, ons beleid is te verkokerd. Creatieve industrie beperkt zich niet tot één vakje maar gaat over cultuur, economie, onderwijs en innovatie. Gelukkig laten de beleidsbrieven van de betrokken ministers goede intenties optekenen op dat vlak. Nu omzetten in daden.

Hinderpaal drie, de sector zelf is geen toonbeeld van samenwerking. In tijden van open innovatie is dat paradoxaal. Onze Noorderburen zijn in hetzelfde bedje ziek, een recent rapport besluit: "In de creatieve industrie is amper sprake van samenwerking. Het niveau van zelforganisatie ligt zeer laag, focus en samenwerking schieten te kort." Dat kunnen we oplossen door de creatieve industrie als een cluster binnen Vlaanderen in Actie te definiëren. Zo kunnen we helpen investeren in labo's voor designers, broedplaatsen voor ontwerpers en hardware voor productontwikkelaars. En ondernemersvaardigheden aanleren.

Traditionele economie en creatieve industrie

Hinderpaal vier: het water tussen traditionele economie en creatieve industrie is te diep. Daar moeten we leren uit Mannheim waar ze een Pop Academie hebben opgericht waar nu meer dan 60 bedrijven uit de muziek industrie rond zijn gehuisvest of uit Ludwigsburg waar er meer dan 200 bedrijven rond de film school flokken.

Niet meten is niet weten

Hinderpaal vijf: we meten niet en daarom weten we niet. Dat hoopt Flanders DC op te lossen door dit voorjaar nog een kenniscentrum creatieve industrie boven de doopvont te houden. Hinderpaal zes: vandaag remt het systeem van intellectuele eigendom innovatie af in plaats van er een turbo achter te steken en is het veel te duur. Daar moeten we Europees actie ondernemen. En tenslotte, exporteert onze creatieve industrie te weinig. Daar kunnen we wat aan verhelpen door samen te werken met Flanders Investment & Trade. En niet enkel bier en frieten in ons Shangais uitstalraam te zetten.

Discussie en actie

Ondernemerschapsonderwijs, een geïntegreerd beleid, een georganiseerde sector, een eigen ViA cluster, een brug naar de traditionele economie, nieuwe vormen van intellectuele bescherming en een export gerichte creatieve industrie maken het verschil. Laat de discussie beginnen.

De Paradox van Parys verschijnt op vrijdag in De Standaard.

vrijdag 12 maart 2010 - Geef je commentaar (0)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

Paradox van Parys: Starck in mijn wc - deel I

Ik stond laatst in een niet nader genoemd warenhuis op zoek naar een niet nader genoemd prozaïsch stukje huisraad. In de relevante rayon bekroop me een flinke portie onbeslistheid in het aanzicht van de schier oneindige voorraad keuzemogelijkheden. Een van de redenen trouwens waarom ik uiterst zelden met een winkelopdracht het huis uit wordt gestuurd. Ik kon een exemplaar op de kop tikken dat vervaardigd was uit wit plastiek en perfect alle nodige functionaliteiten bezat. Maar uiteindelijk ben ik overstag gegaan voor een versie die meer weg had van een bloempot. Thuis gekomen moest ik uitleggen dat ik ons huishouden had voorzien van een Philippe Starck wc borstel die ons veertien euro kostte. De prijs van het witte plastieken exemplaar, 99 eurocent, heb ik nagelaten te vermelden want de heer Starck pretendeerde op geen enkele manier onze pot schoner te vegen.

Traditionele economie en creatieve industrie

U vraagt zich ondertussen af waarom ik u in de kolommen van deze kwaliteitskrant onderhoud over de aanschaf van een eenvoudige wc borstel? De verklaring is simpel en terug te brengen tot begin deze week. Want op maandag verkeerde ik in het aangename gezelschap van de cultuurmanagers die ons land rijk is. Die bliezen verzamelen voor de tiende verjaardag van het fonds voor cultuurmanagement aan de Universiteit van Antwerpen. Een indrukwekkend lijstje van mensen die met de creatieve industrie bezig zijn - zoals mode, design, toneel en architectuur- boog zich daar over het onderwerp ‘De verbeelding opnieuw aan de macht'. Ik mocht vertellen wat er mis gaat in het trouwen van de traditionele economie met onze creatieve industrie. Een leuke opdracht die een mens verplicht na te denken over hinderpalen en oplossingen. Maar daarover volgende week meer.

Plat en overvloed

Eerst wil ik u drie redenen vertellen waarom we er best voor zorgen dat creativiteit een belangrijke rol speelt in onze traditionele economie. Eén, in een wereld die plat is en waar elk product overal ter wereld kan worden gemaakt, duikt het spook van de prijsconcurrentie op. Die winnen we nooit meer. Dus moeten we het verschil maken door origineel uit de hoek te komen. En dat is niet makkelijk want, en dat is de tweede reden, heel veel van onze potentiële klanten in de Westerse wereld hebben alles al. In de Verenigde Staten bijvoorbeeld zijn er meer televisies dan gezinsleden en meer en meer auto's dan rijbewijzen. De enige manier om die groep een functioneel artikel te slijten is door er betekenis aan toe te voegen.

Revoluties

En tenslotte, verandert de wereld razendsnel. Neem nu communicatietechnologie. Sinds het begin van vorige eeuw duikt er elk decennium een nieuwe doorbraak op met de telegrafie, de fotografie, de telefonie, de cinematografie, de radio, de televisie, de fax, de pc en het wereldwijde web. Enkel als je sterke inhoud kan maken en emotie oproepen, ben je mee als regio. En daarbij kunnen wij ons voor een keer spiegelen aan een bedrijf.

Niche

Apple kiest een duidelijk niche uit, heeft geen ambitie de grootste te worden maar genereert meer winst dan zijn concurrenten. Zo bedroeg Apple's omzet op de computermarkt in 2008 veertig procent minder dan die van Dell, maar was hun winst twee keer zo hoog als die van hun rivaal. En op de telefoonmarkt haalt Apple slechts 8% marktaandeel maar 32% van de wereldwijde winst in de markt. De reden is simpel. Apple voegt design toe aan zijn producten en maakt er hebbedingen van waar mensen aan verknocht zijn. En graag hun portefeuille voor openen.

Zeven werken

Inhoud en betekenis zijn ook onze grootste toegevoegde waarde. Dat is niet frivool of cultureel want ondertussen werken er meer mensen in die creatieve industrie dan in pakweg de textiel of automobielindustrie in ons land, al moet die het zonder hoogmis doen. Maar niet getreurd, volgende week presenteren we u de zeven werken die onze creatieve industrie laten doorbreken en Vlaanderen het Apple onder de regio's maakt. Of wat veertien euro kan te weeg brengen.

De Paradox van Parys verschijnt op vrijdag in De Standaard.

donderdag 04 maart 2010 - Geef je commentaar (1)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

© Lorin Parys. - webdesign blau - Lorin Parys. RSS 2.0 - disclaimer en privacy