Tag cloud
creativiteit innovatie economie leuven campagne open vld crisis ondernemerschap ondernemen jobs begroting creatieve economie ondernemers banken starten besparen flanders dc schuld militant onderwijs nmbs fietsen talent politiek partijjul/2010 jun/2010 mei/2010 apr/2010 maa/2010 feb/2010 jan/2010 dec/2009 nov/2009 okt/2009 sep/2009 aug/2009 jul/2009 jun/2009 mei/2009 apr/2009 maa/2009 feb/2009 jan/2009 dec/2008 nov/2008 okt/2008 sep/2008 aug/2008 jul/2008 jun/2008 mei/2008 apr/2008 maa/2008 feb/2008 jan/2008 dec/2007 nov/2007 okt/2007 sep/2007 aug/2007 jul/2007 jun/2007 mei/2007 apr/2007 maa/2007 feb/2007
Paradox van Parys: Parallellepipeda
Dinsdagavond legden een aantal moedige bedrijfsleiders een flinke brug naar de creatieve industrie in Vlaanderen. Ze defileerden in Vlaamse mode op de catwalk van de Modenatie in Antwerpen. Aanleiding was het samengaan van Flanders Fashion Institute met Flanders DC. De missie van het vernieuwde Flanders DC luidt ‘ondernemend Vlaanderen creatiever, en creatief Vlaanderen ondernemender' maken. En beiden samenbrengen. Want in die kruisbestuiving zit een onaangeroerde bron van rijkdom.
De tijd dat de eenzame wetenschapper in zijn witstoffen jas en bünsenbrander innovaties baarde, is voorbij. Het tijdperk waarin een groep mensen uit dezelfde sector, met dezelfde opleiding en dezelfde invalshoeken dat deed, gelukkig ook. Van hen verwacht ik geen vernieuwing maar afstandsbedieningen vol nutteloze knoppen die uitsluitend productingenieurs genot bezorgen. Vandaag kan je enkel innoveren als je bereid bent over het muurtje te springen. Een mooi staaltje van wat er dan gebeurt kan je vanaf vandaag bekijken in Leuven. Daar presenteert Museum M de resultaten van een fascinerende ontmoeting tussen kunstenaars en wetenschappers op het snijvlak van disciplines.
De curator van de tentoonstelling Parallellepipeda is drie jaar bezig geweest met de voorbereidingen. "Voor kunstenaars is drie jaar een eeuwigheid, voor onderzoekers een flits," zegt Edith Doove. Maar wetenschappers overtuigen om van hun erf te komen bleek geen sinecure. "Ze waren erg terughoudend alhoewel we soms al jaren met dezelfde materie bezig zijn, elk vanuit onze verschillende invalshoeken," zegt Anne-Mie Kerckhoven die tekeningen over beeld en perceptie maakt en samenwerkte met experten in nucleaire geneeskunde en experimentele psychologie . "Toch hebben we mekaar gevonden omdat kunstenaars en wetenschappers beiden bezig zijn met het verleggen van grenzen en het oplossen van problemen."
Zo werkte Nick Ervinck met Professor Pierre Delaere die de eerste luchtpijptransplantatie uitvoerde, aan een gigantische uitvergroting van een slokdarm. Het hi-tech bedrijf Materialise heeft plannen om dat beeld in 3D om te zetten. Plastisch kunstenaar Koen Van Mechelen vond Jean-Jacques Cassiman, specialist in erfelijkheidsonderzoek, bereid om samen op zoek te gaan naar de cosmopolitan chicken. Dat is een nieuw superkippenras dat nu al 14 verschillende soorten kip van over de hele wereld combineet. En Wendy Morris werkte met wetenschappers aan oogbewegingsonderzoek aan de hand van haar tekeningen en schetsen om maar een paar voorbeelden te noemen.
Zo'n samenwerkingen leiden tot onverwachte ontdekkingen en inzichten. Dat wisten ze op Rensselaer Polytechnic, een universiteit in de staat New York, al langer. Daar hebben ze die multidisciplinariteit structureel ingebed. Elke student is verplicht een aantal lessen kunst, biotechnologie en wiskunde te volgen. En de universiteit heeft 's werelds krachtigste academische supercomputer gelinkt aan een baanbrekend media lab en een biotechnologie incubator. Kankeronderzoekers bijvoorbeeld kunnen nu in een gigantische zwarte ruimte in het medialab letterlijk in een kankercel rondlopen en beter de structuur van zo'n cel begrijpen door ze te ervaren.
Wij kunnen dat ook. Stel je even voor dat nanotechnologie onderzoekers bij IMEC er in slagen om een microchip in sportkleding te verwerken die je trainingsschema opmaakt en je vertelt wanneer je te hard loopt. En stel je voor dat je die kennis combineert met de kunde van een Vlaamse topontwerper, dan heb je gegarandeerd kassa. En vermenigvuldig dat met ontelbare andere kruisbestuivingen tussen ons talent uit verschillende werelden in Vlaanderen en we brengen een commerciële tsunami op gang. Combineren is innoveren. Waar wachten we op?
De Paradox van parys verschijnt op vrijdag in De Standaard.
Parallellepipeda loopt tot 25 april in het Museum M in Leuven www.mleuven.be
vrijdag 29 januari 2010 - Geef je commentaar (0)
Vind je dit interessant? Deel het met anderen.
Flanders Fashion Institute en Flanders DC trouwen
Dinsdag 26 januari vieren Flanders DC en Flanders Fashion Institute hun samen gaan in de Antwerpse Modenatie. Flanders Fashion Institute wordt een onderdeel van Flanders DC maar blijft haar naam, ondertussen een sterk merk in de Vlaamse en internationale modewereld, behouden.
"Het samengaan van beide organisaties kadert in het efficiënter inzetten van de middelen voor innovatie én binnen de nieuwe opdracht van Flanders DC om zowel te werken aan het creatiever maken van ondernemend Vlaanderen als aan het ondernemender maken van creatief Vlaanderen," zegt Lorin Parys, voorzitter van de vernieuwde organisatie. "We willen samen het onbenut potentieel van de Vlaamse creatieve sectoren laten renderen. Dat is belangrijk voor de economie omdat de creatieve industrie de nieuwe economische snelgroeier is."
Om de kruisbestuiving tussen traditionele sectoren en de creatieve industrie in de verf te zetten, werden een aantal CEO's gekleed door bekende Vlaamse modeontwerpers voor een catwalk défilé in de Modenatie. Deelnemers zijn:
CEO Bedrijf Ontwerper
Bruno Segers RealDolmen Ann De Meulemeester
Christine Conix Conix Architects Natan
Inge Geerdens CV Warehouse Anna Heylen
Peter Hoogland Casino Kursaal Stijn Helsen
Ingrid Walry Sebeco Annemie Verbeke
Peter Vavedin Ambiorix Tim Van Steenbergen
Philippe D'heygere Kortrijk Expo Stephan Schneider
Ron Embrechts Care NV Scabal
Het resultaat is te bekijken op dinsdag 26 januari om 20.00u in de Modenatie. Minister-President Kris Peeters, bevoegd voor economie en Viceminister-President Ingrid Lieten, bevoegd voor innovatie en voogdijminister van Flanders DC, leiden de avond in.
De organisatie richt zich naar de hele creatieve economie. Flanders DC start daarom het eerste kenniscentrum van de creatieve industrie op dat het economisch belang van verschillende sectoren zal monitoren en ondernemers uit de creatieve economie zal bijstaan, in samenwerking met een aantal partners. Pascal Cools leidt het nieuwe Flanders DC als algemeen directeur, Edith Vervliet is directeur FFI.
Meer info:
Koen Peeters - Communicatiemanager Flanders DC -
koen.peeters@flandersdc.be - tel.: +32 216 24 88 46 - gsm: +32 473 693 392
Flanders District of Creativity vzw in het kort
Flanders DC is de Vlaamse organisatie voor ondernemingscreativiteit, opgericht door de Vlaamse regering. Flanders DC heeft als missie om ondernemend Vlaanderen creatiever te maken en creatief Vlaanderen ondernemender.
Flanders DC bouwt daarom aan kennis, sensibiliseert en ontwerpt handige hulpmiddelen voor wie creatief en ondernemend aan de slag wilt en richt zich op ondernemers, leerkrachten, leerlingen, beleidsmakers of het grote publiek.
FFI is onderdeel van Flanders DC en stimuleert ondernemerschap in de mode-industrie in Vlaanderen, begeleidt ontwerpers in hun loopbaan en promoot mode uit Vlaanderen nationaal en internationaal.
Meer info: www.flandersdc.be - www.flandersdc.be/blog
dinsdag 26 januari 2010 - Geef je commentaar (0)
Vind je dit interessant? Deel het met anderen.
Paradox van Parys: Leuven zonder Inbev
Is als een café zonder bier. En dat is niet enkel zo voor het straatbeeld aan de Vaartkom waar het gerstenat wordt gebrouwen. Als ik in zeven haasten van de trein waai en er zich een bittere hopgeur in mijn neusgaten nestelt, dan weet ik dat ik thuis ben. In Leuven stroomt het bier door de aderen van de inwoners. En als er heibel is in de Stella, dan is er bonje in de familie. Het sociaal conflict aan de poorten in de Vuurkruisenlaan snijdt dwars door het hart van de stad.
Antwerpen zonder GM
Mijn thuisstad zonder zijn historische brouwer is als Antwerpen zonder Opel. Meer dan twee duizend zeshonderd families zitten binnenkort zonder werk. Wat kan je daarover schrijven zonder te vervallen in platitudes die zout in de wonde strooien? Dat het een ramp is voor wie daar werkt. Dat het een sociaal bloedbad is voor Vlaanderen. En dat de Duitsers hun slag hebben thuis gehaald.
Vooruitgang?
Zulke gebeurtenissen zijn ofwel zo dichtbij of van zo'n omvang dat ze het vertrouwen in de vooruitgang an sich onderuit halen. Veel mensen hebben het moeilijk om nog te geloven dat onze kinderen het beter zullen hebben dan zij zelf. Want hoe overtuig je sommige Leuvenaars dat ons systeem voor welvaart zorgt maar zij hun baan dreigen te verliezen en hun bazen samen 80 miljoen euro verdienen? Wat vertel je een vader en een moeder die beiden aan de slag zijn bij Opel Antwerpen over multinationale bedrijven die lak hebben aan regionale en federale overheden?
Kapitalisme zonder vrienden
De vrije markt neemt. En dat is lelijk. Bedrijfseconomisch is de uitleg simpel maar koud. Er wordt een vijfde minder bier gedronken in ons land en dus moet het bedrijf zich aanpassen aan de klant, zegt de directie. Er worden minder auto's verkocht in Europa en dus moet er een fabriek dicht, zegt Nick Reilly. Op een dag als vandaag heeft het kapitalisme weinig vrienden. Begrijpelijk maar niet billijk.
Individueel vs. Collectief
Want het kapitalisme geeft ook. Het is makkelijk te vergeten dat voor eeuwen het gemiddelde wereldwijde inkomen 200 dollar was. Het bedrag dat een gemiddelde werknemer in een geïndustrialiseerd land vandaag in één dag opstrijkt. Voor lange tijd werden we gemiddeld 25 of 30 jaar, vandaag is dat globaal 65 jaar. En armoede blijft een wereldwijd probleem maar de markt heeft de voorbije decennia al miljoenen Indiërs, Brazilianen en Chinezen uit de armoede getild. Zoals steeds hangt die vooruitgang dus af van het tijdstip waarmee je vergelijkt en de individuele situatie waarin je je bevindt. Veel meer mensen hebben het veel beter dan een eeuw geleden dankzij de vooruitgang van het kapitalisme. Maar zo'n algemene waarheid kan niet op tegen de persoonlijke en schrijnende verhalen van afgedankte arbeiders en hebzuchtige bazen die de achterkant van het systeem illustreren.
Vooruitgangsdenken is verarmd
Maar ook ons vooruitgangsdenken zelf is aan vernieuwing toe. Zoals een kerstessay in The Economist terecht opmerkte is dat de afgelopen jaren verarmd en verengd. Vooruitgang is niet hetzelfde als BNP. De Verlichting geloofde in de 18de eeuw dat bedrijven voor welstand konden zorgen en die op zijn beurt voor verlichting. Dat eerste is gebeurd. Maar het tweede is niet gevolgd. Het zijn gebeurtenissen zoals vandaag die ons de kans geven om die vernieuwde vooruitgang te verwezenlijken. Want de grootste roem ligt niet in het nooit struikelen maar in het recht krabbelen elke keer we vallen. Zo kan dat half miljard overheidssteun voor Opel nu in slimme innovaties worden gestopt. Zoals een investering in een elektrische auto die op termijn meer mensen werk verschaft, een flexibelere arbeidsmarkt met veilig vangnet en steun voor de uitbouw van een florissante creatieve industrie.
Fout communisme
De onderwerping van het individu aan het collectieve is gelukkig voltooid verleden tijd. Het communisme heeft gefaald omdat het onvoldoende het individueel belang als drijfveer van het menselijk handelen erkende. Het kapitalisme mag niet hetzelfde lot beschoren zijn voor de omgekeerde reden.
De Paradox van Parys verschijnt op vrijdag in De Standaard.
vrijdag 22 januari 2010 - Geef je commentaar (0)
Vind je dit interessant? Deel het met anderen.
Paradox van Parys: Port-au-Chagrin
Een vriend van me is net uit Port-au-Prince vertrokken waar hij voor de VN werkte. Nooit gedacht ooit blij te zijn dat hij nu in een container in de Groene Zone van Bagdad woont. Zoals hij vaak vertelt, hebben sommige mensen het ongelooflijke ongeluk niet hier maar op een eiland geboren te zijn. Als dat eiland in de Caraïbische zee ligt, jarenlang bestuurd wordt door potentaten als Papa en Baby Doc die zich aan corruptie en geweld laven, dan heb je pas echt brute pech. Want dat betekent dat je dagelijks op zoek kan naar water en eten op gevaar van je leven. Dat je huis een hut is en je hoofdstad Port-au-Prince. Als je aan die weinig benijdenswaardige cocktail een aanzienlijke aardbeving toevoegt die je familie decimeert en je hut nivelleert dan schiet de Nederlandse woordenschat te kort.
2 dollar
Sommige mensen zijn voor het geluk geboren. Jammer genoeg is Haïti al decennia lang de het bewijs dat het omgekeerde ook waar is. Het land produceert een bruto nationaal product van twee dollar per persoon per dag. 80% van de bevolking leeft in armoede. Het staat helemaal onderaan het lijstje van beste plekken om te wonen en helemaal bovenaan de rangschikking van meest corrupte regimes.
Hispaniola
Nochtans begon het allemaal beloftevol: de Haïtianen waren ooit de eerste onafhankelijke staat in Latijns Amerika, de eerste post-koloniale onafhankelijke natie in de wereld met een zwarte leider aan het roer en het enige land dat onafhankelijkheid verkreeg door een succesvolle slavenopstand. Waarom de Haïtiaanse republiek een fiasco is terwijl de Dominicaanse Republiek, de enige buur op het eiland Hispaniola, tekent voor de grootste economie van Centraal Amerika is een raadsel. Het is niet alsof Trujillo in wreedheid of corruptie het onderspit moest delven voor Papa Doc.
Opportuniteit
Zelfs voor de aardbeving was er dus weinig om vrolijk over te worden op het eiland. Maar vandaag, hoe vreemd dat ook klinkt met tienduizenden landgenoten onder het gruis, is de dag dat Haïti zijn kans moet grijpen. Want uit het puin van wat Haïti gisteren is geweest en vandaag is kan een modelstaat uit de grond rijzen die komaf maakt met de demonen uit het verleden. Het land moet niet heropgebouwd worden maar heruitgevonden. En van een ramp een trampoline voor een kwantum sprong in zijn ontwikkeling maken.
Masterplan
Professor Dercon, Vlaming en ontwikkelingseconoom aan de Universiteit van Oxford, gaat akkoord. De VN was er net in geslaagd om niet langer de totale criminaliteit te laten regeren in de straten van de hoofdstad. Met de massale instroom van hulp is het eerst en vooral belangrijk, zegt hij, om de fragiele vormen van bestuur niet opnieuw overhoop te halen en omkooppraktijken te weren. Daarna kunnen we samen met de Haïtianen een innovatief masterplan opstellen. Zo zouden de Zuid-Koreanen met hun expertise in het ontwikkelen van vooruitstrevende steden kunnen helpen. Of zou Aad Breed met zijn ‘piramide stad' van pas komen. In zo'n stad kunnen 100.000 mensen wonen en werken op één vierkante kilometer en is alles te voet bereikbaar.
Op vlak van infrastructuur moeten we niet gewoon het sanitair herstellen maar innoveren in het waterbeheerssysteem. Het heeft niet langer zin landlijnen aan te leggen. Haïti kan het eerste volledig draadloze ontwikkelingsland worden. En naast landbouw kan de internationale gemeenschap helpen om het toerisme te ontwikkelen. Of taksvrije exportzones opzetten zoals in Shanghai die producten vervaardigen voor naaste buur Amerika. Het parlement en presidentieel paleis moeten letterlijk én figuurlijk heropgebouwd worden met hulp van experts. En persoonlijk kan ik me geen beter land voorstellen om ‘one laptop per child' te introduceren.
12-12
Ik hoop dat het heruitvinden van Haïti een voorbeeld wordt van hoe collectieve emotie ook tot een positieve aardverschuiving kan leiden. Ondertussen kan u storten op 12-12. Doen. Tenslotte hebben we geen enkele verdienste aan het feit dat we hier in plaats van daar geboren zijn.
De Paradox van Parys verschijnt op vrijdag in De Standaard.
donderdag 14 januari 2010 - Geef je commentaar (0)
Vind je dit interessant? Deel het met anderen.
Pardox van Parys: No worries, mate
Ik heb de kerst Down Under doorgebracht. Een aanrader voor iedereen die graag onder een spar op het surfstrand bij dertig graden Celsius geniet van een glaasje glühwein. Vooraleer ik een voet op Australische bodem zette, was ik een absolute ignoramus van alle Aussie-zaken - de occasionele Flying Doctors-aflevering niet te na gesproken. Dat de Britten er hun gevangenen dumpten nadat ze niet langer in Amerika terecht konden, wist ik. En dat je er spectaculaire landschappen kon zien zonder een ziel tegen het lijf te lopen, verhoopte ik. Tof land, warm klimaat, véél kangoeroes: dat was zowat wat ik verwachtte.
Down Under Wonder
Wat ik ontdekte was een fascinerend land dat op zijn eentje aan de wereldwijde recessie ontsnapt. 95% van de Australiërs heeft een job. De beurs sloot 2009 af met de grootste winst in 16 jaar. De Australische dollar is de meest performante grote munteenheid. En de VN plaatsen het land op nummer twee in de wereldwijde rangschikking van plekken met de meeste levenskwaliteit. Niet gek dus dat driekwart van de bevolking zegt gelukkig te zijn. En alhoewel West-Europa een paar keer in Australië past, lijken ze daar toch een beetje op België. Want ook daar innen de deelstaten maar 18% van de belastingen, terwijl ze meer dan de helft van alle uitgaven doen.
Oude Continent
Als je dat vergelijkt met Belgenland wordt het snel minder mooi weer. Onze werkloosheid kan dit jaar oplopen tot 12%. Wij staan 15 plaatsen lager in dezelfde VN-index. 15% meer mensen zijn ongelukkig bij ons. En dan hebben we het even niet over onze staatsschuld en andere vervelende details. Die weinig montere feiten zijn ook daar beneden doorgesijpeld en worden gebruikt om een glasheldere analyse over de toestand hierboven maken. Daar hoefde ik maar de krant The Australian voor open te slaan. Een ontnuchterende ervaring, waarin de toestand in New South Wales, een van de Australische deelstaten, met Europa werd vergeleken. 'NSW is teruggevallen tot het niveau van een mature Europese staat die terugblikt op een verloren decennium met flauwe groei en spectaculair slecht bestuur. En het zakenleven ervaart NSW als vijandig ten opzichte van nieuwe bedrijven.' Klinkt bekend?
Australisch recept
Kunnen wij dan iets leren van het Australische recept? Zeker. Sinds de jaren tachtig heeft de Labourpartij er de belastingen continu verlaagd om privéconsumptie en investeringen aan te moedigen. De overheid vermeed bewust hogere uitgaven. En de economie is al lang niet meer op Europa gericht maar op de Aziatische groeilanden. Maar dat verklaart niet alles.
Het echte geheime ingrediënt zie je niet in statistieken. Dat is het aanstekelijke enthousiasme van de Aussies, die door het leven gaan met een nauwelijks te temperen optimisme. 'No worries' is er de nationale slagzin. Boot gemist? No worries. Bestelling veranderen? No worries. Job kwijt? No worries. Schijnbaar zonder inspanning werken de Australiërs zich naar de wereldtop. En daarbij zijn ze fier op hun land. 'It's a great day to be an OZ', is een frequent zinnetje dat nieuwslezers zonder voorbehoud uitspreken tijdens het journaal. Een vriendin vroeg me om het best bewaarde geheim, hoe goed het toeven is in haar land, niet aan de rest van Europa te verklappen.
Kangoeroe hartklep
En ja, zelfs voor het teveel aan kangoeroes hebben ze daar een oplossing gevonden. Een gids die ons door een nationaal park in de outback loodste, wist fier te melden dat de buideldieren niet langer voorbestemd waren voor de voorbanden van voorbijrazende voertuigen, maar een hogere roeping toebedeeld kregen. Een Australische universiteit begint binnenkort met het inplanten van kangoeroe-hartkleppen bij mensen. Ze blijken minder snel te verkalken en meer fysieke stress aan te kunnen dan die van hun collega-varkensharten. Zou dat een metafoor zijn voor Australië en Europa?
vrijdag 08 januari 2010 - Geef je commentaar (0)
Vind je dit interessant? Deel het met anderen.
