Paradox van Parys: Eenzaam maar niet alleen

Dit wordt de laatste Paradox van het decennium. De lijstjes komen eraan, vrome wensen worden gedaan en snel weer vergeten. Alles wordt nieuw in 2010. Ik hou van de gezelligheid van de eindejaarsperiode wanneer de wereld trager om haar as draait. Maar ik haat de opgelegde vreugde van oudjaar. Kerst - we blijven, in afwachting van een schrapping van het begrip door de Hoge Vergadering, de term nog even gebruiken - is het tijdstip waarop we tijd hebben voor elkaar. De mens achter de functie, de persoon achter de ondernemer.

Pierre Lano

En dan komt het nieuws dat een West-Vlaamse topondernemer als Pierre Lano, uit het leven is gestapt extra hard aan. Pierre was een gretige lezer van deze column, een man met passie die er zeer uitgesproken meningen op nahield en door het leven ging met een bijnaam voor iedereen die zijn pad kruiste. Zo herinner ik me die keer dat hij bijzonder kwaad was omdat hij vond dat er stond dat de textielindustrie niet genoeg vernieuwde. Dan heb ik geweten. Hij was het soort vechter voor zijn zaak en voor zijn vak waar er te weinig van hebben in Vlaanderen. Waarom hij zijn beslissing nam, weet ik niet. Wat ik wel weet is dat zelfdoding nog steeds een taboe is in Vlaanderen. En dat ondernemers, extra kwetsbaar zijn.

Vlaamse cultuur

In Vlaanderen plegen we bijzonder vaak zelfmoord vergeleken met de rest van Europa. Elke dag stappen er bijna drie Vlamingen uit het leven. Zelfmoord is de voornaamste doodsoorzaak bij mannen tussen de 25 en de 44 jaar. Waarom dat zo is, lijkt niemand echt goed te weten. Zijn wij Vlamingen te gesloten? Hebben we minder probleemoplossend vermogen dan onze buren in Nederland of Duitsland? Of gaan we in het algemeen minder optimistisch door het leven dan pakweg de gemiddelde Griek?

Eenzaam

Ondernemers blinken bijna per definitie uit in probleemoplossend denken, optimisme en een flinke dosis openheid. En toch kunnen ze in een klein en druk bevolkt land leiden aan acute eenzaamheid. Niemand anders neemt elke dag grote risico's met het familievermogen om het bedrijf te doen groeien, werknemers aan de slag te houden en welvaart te creëren. Managers van grote beursgenoteerde bedrijven spelen in essentie met het geld van banken en beleggers zonder gezicht. Entrepreneurs hebben een kleiner sociaal vangnet, kunnen niet op ouderschapsverlof rekenen en moeten zelf hun pensioen opbouwen. Zelfstandigen moeten immense onzekerheden trotseren en vaak de toorn van de samenleving incasseren. En dat kan, tussen al die mensen, verdomd eenzaam zijn.

Kwetsbaar

Niet verwonderlijk dus dat Unizo vandaag bekend maakte dat steeds meer ondernemers wiens bedrijf in financiële problemen komt, hulp zoeken. De vzw Tussenstap, die radeloze en failliete bedrijfsleiders begeleidt, registreerde dit jaar al 544 hulpaanvragen, ruim 87 procent meer dan een jaar eerder. Volgens een Nederlands onderzoek pleegt één op de tien failliete ondernemers zelfmoord, maar voor België bestaan daar geen gegevens over. 67% van de ondernemers zegt collega's in hun directe omgeving te kennen met grote financiële problemen. Die bedreigen vaak zaak, huis en gezin.

Nieuwjaarswensen

Onze nieuwjaarsvoornemens zijn bij deze dus gekend. Het moet gedaan zijn met het sociale stigma van de gefailleerde ondernemer. Daar moeten we allemaal voor in eigen herte kijken want stiekem hebben we nog te vaak schadenfreude wanneer het onze buurman niet lukt. Nochtans is falen de munteenheid van creativiteit. Als we dat niet tolereren, drukken we innovatie de kop in. En dat moeten we reflecteren in onze wetgeving die vandaag gefailleerde ondernemers nog te veel de kans om opnieuw op te starten ontneemt. Als we daarin slagen kan economie meer zijn dan de harde strijd om kille cash. De mensen die samen iets proberen te verwezenlijken op de vrije markt en daardoor alle boten mee de hoogte in stuwen verdienen respect.

De Paradox van Parys verschijnt op vrijdag in De Standaard.

vrijdag 11 december 2009 - Geef je commentaar (0)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

Parys - Tobback: 1 -0

Yep, er bestaat nog gezond verstand in Leuven. Net een brief gekregen van het stadsbestuur dat beslist heeft om me geen boete op te leggen voor het schoonspuiten van enkele stoepen in Leuven tijdens de afgelopen campagne voor de regionale verkiezingen. Creativiteit haalt het van autoriteit! Lees de brief met onze argumenten naar het stadbestuur hier http://www.lorinparys.be/images/uploads_bestanden/23072009_Brief_aan_Stad_Leuven_re_Politiereglement.pdf en het antwoord dat ik gisteren kreeg hier http://www.lorinparys.be/images/uploads_bestanden/Brief_Stad_Leuven_over_boete.pdf.

vrijdag 04 december 2009 - Geef je commentaar (0)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

Paradox van Parys: Marx, Bayer en de bonden

126 jaar na zijn dood krijgt Karl Marx dan toch gelijk. In zijn befaamde theorie van de vervreemding, gebaseerd op een idee van Hegel, poneert hij dat kapitalisme tot het afschaffen van de band tussen arbeider en product leidt. De auteur van Das Kapital doceerde dat de kapitalistische klasse gaat lopen met het resultaat van het werk dat arbeiders verrichten. De loonslaaf kan zich op die manier niet langer vereenzelvigen met het product dat hij zelf gemaakt heeft en put geen enkele voldoening meer uit zijn werk. Hij vervreemdt, letterlijk, van zijn job. De ster van Marx mag de voorbije twee decennia getaand zijn, zijn visie is zelden actueler geweest voor de toestand van ons land.

Bayer
Neem nu het chemieconcern Bayer in de Antwerpse haven. Daar speelt zich een schoolvoorbeeld van vervreemding af. De werknemers hebben de band doorgeknipt tussen het product dat ze elke dag maken en de economische realiteit waarin dat gebeurt. Bayer maakt polycarbonaat voor de auto industrie, een markt die het niet bepaald onder de markt heeft vandaag. Het Duitse moederbedrijf wil snoeien in de productiecapaciteit en kan kiezen tussen het sluiten van een vestiging in Antwerpen of Duitsland. De Antwerpse directie wil de zetel hier open houden en stelt o.a. voor om de lonen te bevriezen en langer te werken in ruil voor vijf jaar jobzekerheid.

Brussel: stakingshoofdstad
Lonen bevriezen is niet leuk maar de werknemers in de chemiesector behoren tot de best betaalde groep in ons land. En dat van dat langer werken is ook een beetje een apart geval aangezien een werkweek bij Bayer er al na 33.6 uur op zit. Het voorstel is nu om, 35.2 uur per week te presteren. Stel u voor. De vakbonden noemen dat onbespreekbaar. Ik noem dat onvoorstelbaar. Het lijkt de werknemers worst te wezen dat de wereldwijde vraag voor hun product is afgenomen en dat hun bedrijf als resultaat van zoveel halsstarrigheid de deuren zou kunnen sluiten in Antwerpen. Dat is merkwaardig, maar geen alleenstaand geval zoals een reclamefilmpje van wat ooit onze nationale luchtvaarttrots was, illustreert. In een even grappig als wrang spotje drijft Brussels Airlines de spot met onze hoofdstad als lievelingslocatie voor vakbondsbetogingen. Volgens het bedrijf ligt dat aan hun goedkope vluchten van en naar hun hub. Volgens mij aan de vervreemding van onze vakverenigingen.

Arbeiders en bedienden
Want vandaag betogen sommige syndicale organisaties alweer in Brussel. Inzet is de ontslagregeling van arbeiders in ons land. Die moet, dixit de vakbond bonzen, omhoog om bescherming te bieden tegen de economische storm die over het continent raast. Maar als de orderboekjes van bedrijven nauwelijks gevuld raken, bestaat het medicijn er niet in de kosten voor het ontslaan van arbeiders de hoogte in te jagen. Niet alleen vererger je daarmee de precaire financiële toestand van heel wat van onze bedrijven, je brengt ook de resterende arbeidsplaatsen in gevaar. Als kers op de taart denkt een investeerder nu geen twee maar twaalf keer na vooraleer hij naar hier komt. We zagen dus de tak af waarop we zitten.

Overheid
De vervreemdingskwaal komt niet enkel in de privé voor maar valt, in gemuteerde versie, ook wel eens te bespeuren bij sommige leden van het overheidspersoneel. Daar weigeren sommige ambtenaren stil te staan bij de herkomst van de middelen die ze elke dag verdelen. Met als vervelend neveneffect dat ze ondernemers die de taart bakken als de vijand zien, in plaats van samen naar flexibele oplossingen te zoeken die meer jobs kunnen creëren en de welvaart verhogen.

Iedereen aandeelhouder
Misschien moeten we, om die vervreemding tegen te gaan, alle werknemers ook een stuk aandeelhouder maken van het bedrijf waar ze werken. En moeten we de rol van onze ambtenaren drastisch hervormen en hen de opdracht geven om te evolueren van bewakers van de negatieve vrijheid tot pro-actieve facilitators van jobs en welzijn. Karl Marx zal het graag horen.

De Pardox van Parys verschijnt op vrijdag in De Standaard.

vrijdag 04 december 2009 - Geef je commentaar (0)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

© Lorin Parys. - webdesign blau - Lorin Parys. RSS 2.0 - disclaimer en privacy