Tag cloud
creativiteit innovatie economie leuven campagne open vld crisis ondernemerschap ondernemen jobs begroting creatieve economie ondernemers banken starten besparen flanders dc schuld militant onderwijs nmbs fietsen talent politiek partijjul/2010 jun/2010 mei/2010 apr/2010 maa/2010 feb/2010 jan/2010 dec/2009 nov/2009 okt/2009 sep/2009 aug/2009 jul/2009 jun/2009 mei/2009 apr/2009 maa/2009 feb/2009 jan/2009 dec/2008 nov/2008 okt/2008 sep/2008 aug/2008 jul/2008 jun/2008 mei/2008 apr/2008 maa/2008 feb/2008 jan/2008 dec/2007 nov/2007 okt/2007 sep/2007 aug/2007 jul/2007 jun/2007 mei/2007 apr/2007 maa/2007 feb/2007
Paradox van Parys: Betaald ondernemen
Het lijkt de jongste weken alsof de helft van mijn kennissenkring aan het ondernemen is geslagen. En de andere helft pretendeert ten minste vage plannen te hebben om ooit ook de stap te doen. Een nieuw IT-bedrijfje hier, een innovatief retailconcept daar, een transportzaak links en een nieuw chipdesignbedrijf rechts. Dat is niet eens zo'n gekke evolutie. Want als je even rondkijkt, moet je eigenlijk al behoorlijk betoeterd zijn om géén onderneming te beginnen in ons land. Het lijkt wel alsof iedereen klaarstaat om je geld toe te stoppen, je met advies te overladen en je goedbedoelde hulp te bezorgen. Ook op de markt van ondernemerschapsbevordering heeft het ondernemerschap toegeslagen en schieten nieuwe initiatieven als paddenstoelen uit de grond.
Flanders DC zelf sensibiliseert, inspireert en activeert natuurlijk de ondernemersmicrobe, onder meer door ondernemers voor de klas te zetten, tools te ontwikkelen en ondernemers in spe op weg te helpen naar de juiste partners. Maar zodra je klaar bent om te gaan ondernemen, heb je overschot van keuze. Zo laat het Centrum voor Ondernemen in Gent studenten gratis opdrachten uitvoeren voor kandidaatondernemers. Wil je een marktstudie uitvoeren of een businessplan schrijven, dan kun je bij hen terecht. Bovendien kun je er als starter kantoorruimte huren voor een prikje. Of neem Voka, dat onder meer het succesvolle BRYO-netwerk, afkorting van Bright Young Entrepreneurs, organiseert. Ondernemende Vlamingen zoeken er steun bij elkaar om de vooroordelen in hun omgeving te overwinnen en gebruik te maken van de ‘wisdom of crowds'. Meer dan 25 bedrijven zagen daar in twee jaar tijd het levenslicht. Jo Lernout komt er trouwens elk jaar vertellen hoe het niet moet.
Dan is er SoKwadraat dat spinoffs begeleidt en in zijn korte bestaan kan bogen op meer dan dertig nieuwe ondernemingen. Daarnaast zijn er de Vlerick, UAMS en Solvay, die elk hun eigen programma's hebben om startende bedrijven te begeleiden. En het Agentschap Ondernemen, Unizo, de innovatiecentra, de Vlaamse Jonge Ondernemingen en de ondernemingsplanwedstrijden - om er maar een paar te noemen - staan ook allemaal te trappelen om te kunnen helpen.
Bovendien financiert het IWT haalbaarheidsonderzoeken voor de helft van de kosten en dat tot 50.000 euro. Het Participatiefonds doet ook een duit in het zakje en zorgt voor aantrekkelijke leningen. Jonge werklozen die een bedrijf willen starten, kunnen een aantal maanden rekenen op een onkostenvergoeding van 375 euro en ehouden negen jaar het recht op een werkloosheidsuitkering. Je wordt dus betaald, bovenop je uitkering, om te gaan ondernemen. En de VDAB? Die organiseert een cursus ondernemerschap. PMV moedigt ondernemers aan met win-winleningen, waarborgen en risicokapitaal. De Business Angels doen hetzelfde. En zo kunnen we nog even doorgaan. Het voluntarisme dat uit al deze initiatieven blijkt, is aanstekelijk.
Alhoewel we een van de landen zijn met het grootste aantal ondernemerschapsinitiatieven, blijven we een van de landen met het kleinste aantal ondernemers. Komt dat omdat we te versnipperd optreden? Waarschijnlijk niet, al is enige rationalisatie wel op haar plaats. Effecten meten is moeilijk, maar ik put hoop uit het feit dat de meerderheid van de Vlaamse jongeren zich vandaag creatief en ondernemend noemt. Dat was vroeger niet het geval. Het gras groeit niet door eraan te trekken maar over een paar jaar moeten we vooruit in de rangschikking van ondernemende landen. Ondertussen hebt u geen enkel excuus meer om thuis te zitten broeden op een vaag plan in plaats van uw eigen zaak op te zetten.
De Paradox van Parys verschijnt elke week op vrijdag in De Standaard.
vrijdag 30 oktober 2009 - Geef je commentaar (1)
Vind je dit interessant? Deel het met anderen.
Paradox van Parys: Dodelijk Optimisme
Optimisme is een morele plicht, debiteerde Karel Popper. Maar volgens Mark Eyskens is een optimist in de eerste plaats een slecht geïnformeerde pessimist. De discussie over het halfvolle of halflege glas is van belang voor de staat van onze economie. Dat zit zo. Met de regen van ontslagen en besparingen die bijna elk bedrijf in België doormaakt, durft de sfeer op het kantooreiland al eens onder nul kelderen. Werknemers die pessimistisch zijn, zo gaat althans de conventionele theorie, presteren slechter en zijn minder productief. Het bedrijf boekt belabberde resultaten als gevolg. En de hele economie gaat mee de dieperik in. Het enige wat ons kan redden, is dus een stevige dosis optimisme.
Depresiviteit en creativiteit
Fout. Want mensen die hun leven leiden in een staat van nervositeit halen net betere resultaten dan hun optimistisch ingestelde collega's. Ze draaien alles immers drie keer om in hun hoofd alvorens ook maar iets te ondernemen, overwegen alle alternatieven vier keer en checken vervolgens vijfmaal het eindresultaat. En daar houdt het niet op. Zo zouden depressieve mensen creatieve mensen zijn, denk Guido Belcanto. Volgens onderzoek van Dean Simonton leidt één derde van de geslaagde wetenschappers, denk Isaac Newton, aan een depressie. Net zo'n hersenarchitectuur maakt hun brein creatiever.
Optimisme paradox
Daarbij komt dat bij te veel positiviteit de optimisme-paradox de kop opsteekt. Van nature hebben mensen de neiging om zichzelf te overschatten, denk Didier Reynders, en negatieve gevolgen te onderschatten, denk Didier Reynders. Een overdosis optimisme heeft dan ook nefaste gevolgen voor het individu maar positieve effecten voor de staat. Een over-optimist loopt een reëel risico om arm, dood of bankroet te eindigen. Denk Jo Lernout en Pol Hauspie. Maar een land van over-optimisten vaart er soms wel bij. De kans dat zo'n land een hoger aantal ambitieuze starters, baanbrekende medicijnen en nieuwe producten kent is reëel. Denk Richard Branson en Virgin.
Pessimisme is reden voor optimisme
Het huidige economisch klimaat is niet meteen van dien aard om een vreugdedans te doen en dat is ook het laatste wat we volgens Alain de Botton mogen doen: 'Het is al een tijdje duidelijk, tenminste sinds we beginnen praten zijn over de "groene scheuten, van het herstel, dat wat we het meest moeten vrezen hoop is', schrijft hij. Daar moet ik even over nadenken. Maar te veel pessimisme is dan weer een goede reden voor optimisme. Zo schreef de Financial Times dat markten geboren worden op pessimisme, groeien op scepticisme, volwassen worden op optimisme en sterven op euforie. Aandelen zijn spotgoedkoop wanneer het pessimisme welig tiert en worden duur wanneer iedereen het leven door een roze bril bekijkt. Dat is dan weer weinig positief.
Crisis en gezondheid
Maar er zijn ook redenen om optimistisch te zijn over de recessie. Tijdens economische crisissen gaat onze gezondheid er op vooruit. Voor elk tiende procent extra werkloosheid gaat het aantal sterfgevallen een half procent achteruit. Er zijn minder doden door auto-ongevallen en hartaanvallen. En we gaan minder dood door zwaarlijvigheid, drank of sigaretten. Maar onze mentale gezondheid gaat achteruit. Wat dan weer de creativiteit zou kunnen aanwakkeren volgens hierboven aangehaald onderzoek.
Optimist tot in de kist
De staat van optimisme en pessimisme in een land is dus belangrijk voor het bruto binnenlands product van die staat. En dat we optimisten tot in de kist zijn bewijst een simpele zoekopdracht op Google. 'Optimisme' gezocht op sites uit België resulteert in meer dan 117.000 zoekresultaten. 'Pessimisme' moet de duimen leggen met maar 27.900 zoekresultaten. Maar de vraag waar ik mee zit is of we daar nu blij mee moeten zijn?
De Paradox van Parys verschijnt elke week op vrijdag in De Standaard.
vrijdag 23 oktober 2009 - Geef je commentaar (1)
Vind je dit interessant? Deel het met anderen.
Paradox van Parys: Brussels Absurdistan
Uit de crisis raken doe je door meer jobs te creëren. Meer werk komt er door meer investeringen. Die aanmoedigen is een taak van de overheid. En daar is nog werk. Want we pakken graag uit met onze hoofdstad in het buitenland om het buitenland naar onze hoofdstad te lokken. We zetten daar campagnes voor op poten. We hebben daar mensen voor die buiten onze grenzen hun uiterste best doen om investeerders naar hier te halen. En af en toe hebben we zoiets als de notionele intrestaftrek om geldschieters over de brug te halen. Maar al die goede bedoelingen zetten geen zoden aan de dijk als we ons niet bevrijden van enkele zelf verzonnen handicaps.
Zo zat ik gisteren in een debat. Over de toekomst van Brussel. Ik heb er veel opgestoken over onze hoofdstad. En veel mijn wenkbrauwen gefronst over het verhaal van Proximedia. Stel u even voor. U bent de baas van Proximedia. Het adres van uw hoofdzetel is Humaniteitslaan 16 in Anderlecht. Het gebouw van waaruit uw bedrijf zijn belangrijkste operaties uitvoert staat een beetje verder in dezelfde straat. Humaniteitslaans 237. Dat is uiteraard niet enkel in een andere gemeente maar ook in een ander gewest. Anderlecht is Brussel, Drogenbos Vlaanderen. Maar dat had even goed de maan of Timboektoe kunnen zijn voor sommige instanties in ons land.
Want alhoewel een werknemer op nummer 16 en 237 exact hetzelfde verdient, kost die in Anderlecht een pak meer dan die in Drogenbos. Dat kom omdat de sociale lasten in beide gewesten substantieel verschillen. Maar de bediende op de Humaniteitslaan 16 moet zijn sociale documenten wel verplicht in zijn eigen taal ontvangen, anders loopt de werkgever een sanctie op. Op nummer 237 krijgt diezelfde werkgever een sanctie als hij een Franstalig document aan een Franstalige werknemer bezorgt. Daar moeten al zijn werknemers Nederlandstalige documenten krijgen. Verwarrend? In elk geval bijzonder aantrekkelijk voor het rekruteren van buitenlandse investeerders.
Maar het kan nog gekker. De Budasteenweg in Machelen, vlak naast de grens met het hoofdstedelijk gewest, is de oost-west verbinding tussen de Woluwelaan en de Schaarkbeeklei, die beide van noord naar zuid lopen. Een zone met veel bedrijfsactiviteit. Nu is daar iets vreemds mee aan de hand. In plaats van rechtdoor te lopen maakt de straat een hoek van negentig graden. Oorzaak? Beide gewesten geraken het niet eens over het doortrekken van de weg die de pech zou hebben daardoor ook op Brussels grondgebied te komen liggen. Ondertussen maakt de geheel Vlaamse oplossing weinig indruk bij de transportbedrijven die in de buurt gevestigd zijn.
Er is dus een gebrek aan coördinatie, hoor je politici in koor vertellen, en daardoor verliezen we kansen. Maar zelfs binnen één regering lijkt het met dat coördineren ook niet echt mee te vallen. Zo is er een Brusselse staatsecretaris bevoegd voor mobiliteit. Leuk denk je dan. Iemand die een geïntegreerd beleid kan opzetten voor één van de meest prangende uitdagingen van onze hoofdstad. Maar wat lezen we op zijn visitekaartje? De betrokken Staatssecretaris is wel bevoegd voor mobiliteit maar ‘met uitsluiting van de bevoegdheid over de MIVB en de infrastructuur van het openbaar vervoer, en met uitsluiting van het parkeerbeleid en Cambio.' Gelukkig heeft hij nog wat te zeggen over de verkeersreglementering, maar dan wel ‘met uitzondering van de bevoegdheid inzake de aanvullende reglementen van de politie over het wegverkeer voor de gewestwegen'. De vertegenwoordiging van het Gewest bij de Interministeriële Conferentie voor Mobiliteit, Infrastructuur en telecommunicatie en de besprekingen aangaande het Gewestelijk Expressnet? Die deelt hij met de Brusselse minister van mobiliteit.
Zulke toestanden resulteren dus wereldwijd in krantenartikels zoals dat van afgelopen woensdag. ‘Als ik eraan denk hoeveel het kostte om vanuit Brussel zaken te doen, krijg ik nog altijd tranen in mijn ogen.' Dixit een huilende Richard Branson. Hij beschrijft daarin hoe hij niet snel genoeg kon weg zijn uit onze hoofdstad met zijn luchtvaartmaatschappij.
Tegen een internationale bestseller van Branson is geen enkele reclamecampagne voor buitenlandse investeerders opgewassen. We kunnen het dus beter gebruiken als aanleiding om zelf eerst grote kuis te houden. En daarna pas de hort op te trekken om jobs naar hier te halen.
vrijdag 16 oktober 2009 - Geef je commentaar (0)
Vind je dit interessant? Deel het met anderen.
Paradox van Parys: Het eiland België
Eilanden zijn altijd een beetje anders. Dat werd deze week nog eens bevestigd door een trits nieuwsberichten met als rode draad de economische en klimaatscrisis die vaak harder toeslaan op eilanden dan bij ons. Die extremere omstandigheden lijken eilandnaties tot originele maatregelen te nopen. Zo hebben de Kiribati eilanden een vrij verregaand plan om het hoofd te bieden aan rijzende zeespiegels, staan de Kaaimaneilanden voor een huizenhoog dilemma, voert Groot Brittanië een begrotingsdebat dat bij ons ondenkbaar is, en blijken Afrikaanse eilanden de economisch sterren van het zuidelijke continent.
Kiribati
Eerst iets over Kiribati, het jongste lid van de Verenigde Naties. Een republiek met 100,000 inwoners die uit 32 atollen in twee hemisferen en één koraaleiland midden in de Stille Oceaan bestaat. Daar heeft President Tong het redelijk surrealistische plan ontvouwen om de ganse bevolking te laten emigreren. Kiribati zal namelijk ophouden te bestaan door de klimaatsverandering die een stijgende zeespiegel als gevolg heeft. Deze eeuw nog zal het water meer dan een halve meter stijgen en daardoor een groot deel van de archipel verdrinken. De regering raadt ondertussen aan om gebouwen landinwaarts te verplaatsen maar vreest dat de constructies daar binnenkort ook in het water belanden. De inwoners van Kiribati worden dus de eerste klimaatvluchtelingen, het staatshoofd het eerste dat plant voor algehele annihilatie van zijn natie. De regering wil nu per jaar 1.000 inwoners jobtraining geven en doen verhuizen. De economie van het land zou zo dus voor een tijdje kunnen overleven met de inkomsten van de émigrés. Die moeten het op hun beurt mogelijk maken dat ook de rest van de natie kan vertrekken. Een op zijn minst origineel plan.
Kaaimaneilanden
Op de Kaaimaneilanden aan de andere kant van de wereld staan ze ook voor een drastische keuze. Door het geweldig grote gat in de staatsbegroting overweegt het belastingsvrij paradijs in het midden van de Caraïben, zijn eerste belasting in te voeren. Het land met 57.000 inwoners gaat er prat op nog nooit inkomens, eigendom, bedrijfsopbrengsten of vermogens te hebben belast. En dat heeft zijn vruchten afgeworpen. Zo hebben er meer dan 9.000 hefboomfondsen hun thuis gevonden op de Kaaimaneilanden en huizen er meer dan 19.000 bedrijven in één gebouw in de hoofdstad. Die betalen elk een klein registratiebedrag. Goed voor de helft van het staatsbudget. De Britse regering wil het broodnodige geld niet langer lenen tenzij de regering harde besparingen afkondigt. En dat lijkt ook te gebeuren want een oplossing die bestaat uit een taks haalt de bestaansreden van de plaatselijke economie onderuit.
Groot-Brittanië
Dat ze aan de overkant van onze plas ook niet op budgettaire rozen zitten, was al langer duidelijk. De twee grootste politieke partijen in Groot-Brittanië nemen hun verantwoordelijkheid en voeren een debat dat jammer genoeg ondenkbaar lijkt in eigen land. Gordon Brown en David Cameron zijn daar in een hevige strijd verwikkeld om zo ingrijpend mogelijk te snoeien in het overheidsapparaat. De Conservatieve Partij van David Cameron wil de pensioenleeftijd optrekken tot 66 jaar tegen 2016. Pittig detail, vrouwen zijn nu op hun 60ste pensioengerechtigd in het Verenigd Koninkrijk. De regerende Labour Partij liet zich niet onbetuigd en stelde prompt voor om het salaris van 750.000 ambtenaren te bevriezen. De Tories wilden de maatregel pronto uitbreiden naar nog meer ambtenaren.
Afrika
En voor wie nog niet overtuigd is dat eilanden anders zijn, werd gisteren de Index of African Governance voorgesteld. Wat blijkt? De top drie presterende Afrikaanse landen zijn Mauritius, de Seychellen en Cap Verde. Drie eilanden die het economisch beter doen dan hun continentale buren.
Dromen
Op Kiribati, de Kaaimaneilanden en in Groot-Brittanië nemen politici moeilijke maar moedige beslissingen. Het doet dromen van een Belgisch eiland.
De Paradox van Parys verschijnt op vrijdag in De Standaard.
vrijdag 09 oktober 2009 - Geef je commentaar (0)
Vind je dit interessant? Deel het met anderen.
Partijraad: Strategie voor een Rechtlijnige Open Vld staat of valt met geloofwaardige begroting
We hebben de voorbije week een zeer vruchtbare vergadering gehad waarop we de beslissingen van de Fractiedagen hebben besproken. Iedereen stond positief t.o.v. de Verklaring van Oostende. Echter, de hele strategie om Open Vld opnieuw rechtlijnig en geloofwaardig te maken door het goedkeuren van de Verklaring van Oostende, de verkiezing van een voorzitterstrio op 5 december en een toekomst congres op 8 en 9 mei 2010 staat of valt met een andere datum, die van 14 oktober 2009. Dat is de dag waarop de federale regering zijn begroting moet presenteren. Gisteren op de Partijraad hebben we dit standpunt verdedigd. Immers, een nieuwe voorzitter en een wervend toekomstcongres zal onze geloofwaardigheid niet verhogen als we eerst een begroting presenteren waar de liberale lijn zoek is.
Het risico bestaat dan immers dat de spagaat tussen onze bevolgen ideeën van een nieuwe voorzitter en congres de kloof met onze bescheiden federale realisaties extra in de verf zet. Die strategie heeft dus het risico als een natte dweil in ons gezicht terug te keren zonder liberale begroting.
Wij zijn als liberalen dan ook bijzonder verontrust door de berichten in de media die spreken over nieuwe belastingen. We sommen enkele van de genoemde ideeën op:
- een belasting op de banken
- een belasting op energieproducenten
- een belasting op het pensioensparen
- een belastingsverhoging voor de dieselrijders
- een belastingsverhoging op bedrijfswagens
- een belasting invoeren op de financiële transacties
- een vermogensbelasting
- en als kers op de taart een roerende voorheffing op spaarboekjes van 15% naar 25%.
Waar blijft ons principe van de belastingstop?
Waar blijft ons uitgangspunt de begrotingssanering langs de kant van de uitgaven te doen?
Waar blijven onze besparingsvoorstellen binnen de overheid zelf?
Open Vld mag niet medeplichtig zijn aan de struisvogelpolitiek van CD&V en PS. Dat is onze partij verplicht aan de jonge generatie die reeds de volle last van de vergrijzing zal moeten torsen en dat ook wil doen op voorwaarde dat de maatregelen worden getroffen om die last draagbaar te houden. Daarom roepen we jullie allemaal op om zeker onderstaande petitie te tekenen die sinds gisteren al een aantal duizend handtekeningen verzamelt tegen de verhoging van de roerende voorheffing:
http://www.spaargids.be/geenverhoging/index.php?lang=nl
zondag 04 oktober 2009 - Geef je commentaar (0)
Vind je dit interessant? Deel het met anderen.
Paradox van Parys: De Ziel van de Vlaming
Waarom houdt een Vlaams publiek de eerste twee rijen van een zaal bijna altijd maagdelijk onbezet? Waarom werken we zo hard zonder onszelf te verkopen? Waarom breken we onze helden met zoveel plezier af? En waarom typeert een angstige stilte de sfeer in elke Vlaamse vergaderruimte waarin de spreker net naar vragen polste? Het zijn vraagstukken die me mateloos boeien. Wat me nog meer boeit, is hoe we sommige van onze culturele karaktertrekken kunnen veranderen. Immers, met de sleutel tot het oplossen van deze mysteries kunnen Vlamingen in de vaart der volkeren voortgestuwd worden. Want we werken hard, maar roeren onze eigen trom niet. We zijn slim, maar zullen het nooit zelf zeggen. En we zijn degelijk, maar ook vals bescheiden. Als we als volk onze sterke punten kunnen verbeteren en onze zwakkere eigenschappen kunnen ombuigen, maken we meteen een sprong in het lijstje van competitieve landen. En zijn we allemaal een pak beter af.
Is het een utopie te denken dat een volk zijn volksaard kan veranderen? Neen. Neem nu het verhaal van Korean Air, de nationale luchtvaartmaatschappij van Korea. Die slaagde er tussen 1970 en 1999 in om 16 vliegtuigen kwijt te spelen in ernstige ongevallen en crashes. De trieste balans: meer dan 750 passagiers en crewleden lieten in die periode het leven. Daarmee had Korean een van de slechtste reputaties uit de luchtvaartgeschiedenis. Die reputatie verdiende het met voorvallen zoals die met een vlucht die in 1983 opsteeg uit Alaska en, in volle Koude Oorlog, per ongeluk het Sovjetluchtruim binnenvloog. Onze Russische vrienden schoten het toestel prompt neer. Sinds 2000 heeft Korean Air echter geen enkele crash meer gekend. Ondertussen is het een van de veiligere luchtvaartmaatschappijen. Hoe kan dat?
Eerst moesten de juiste redenen voor het welhaast ieder jaar tegen een berg aanvliegen in kaart worden gebracht. Kort samengevat was het allemaal de schuld van de Koreaanse cultuur. Die culturele erfenis zadelde copiloten met een onmetelijk respect voor autoriteit op. En als copiloot spreek je je baas dan ook niet tegen. Zo zijn er cockpitconversaties te beluisteren tussen copiloot en piloot die ronduit hilarisch zouden zijn, mochten ze niet zulke pijnlijke gevolgen hebben gehad. Terwijl de copiloot van vlucht 801 wist dat zijn vliegtuig zich in grote moeilijkheden bevond, kon hij de moed niet bijeensprokkelen om zijn baas correct in te lichten en tegen te spreken. Met fatale gevolgen. Zeker als je weet dat Boeing en Airbus vliegtuigen bouwen die door twee gelijken moeten worden bestuurd.
In 2000 besloot de maatschappij schoon schip te maken en nam het een Amerikaanse baas aan. David Greenberg kwam van Delta Airlines en vatte de koe bij de horens. Hij had de rapporten gelezen waarin de erfelijke belasting van de Koreanen verantwoordelijk werd gesteld voor een hiërarchische bedrijfscultuur. Zijn oplossing? Een nieuwe taal invoeren in het bedrijf. Greenberg trainde ieder personeelslid vanaf zijn aanstelling in het Engels. Samen met het bijbrengen van het Engels, leerde hij iedereen aan hoe je in die nieuwe taal je overste tegenspreekt. Alsof het de meest natuurlijke zaak van de wereld was. En zo zorgde een aantal simpele maatregelen voor een culturele omwenteling en schudden de werknemers van Korean Air hun erfelijke belasting af.
Ik zou graag een boek schrijven over wie we zijn als Vlamingen, wat ons typeert, hoe dat komt, waar we goed in zijn en wat we best veranderen. En dan zou ik graag achterhalen wat ons 'Engels' is. Uitgevers mogen zich melden.
vrijdag 02 oktober 2009 - Geef je commentaar (0)
Vind je dit interessant? Deel het met anderen.
