Paradox van Parys: De fout van Napoleon

Antwerpen, Brussel en Gent. Enkele steden waar we in Vlaanderen het meest trots op zijn. Niet enkel voor wat ze in het verleden presteerden, maar ook voor wat ze voor onze toekomst betekenen. Het zijn onze innovatieve hotspots die vooraan in de wereldwijde strijd van de kenniseconomie staan. Dat is buiten de onderzoekers van het World Economic Forum en McKinsey gerekend. Die zetten ons met een flinke dreun terug in de realiteit, die verder reikt dan onze landsgrenzen. In een internationale rangschikking van innovatieclusters bengelen ze helemaal achteraan. Zowel in Europa als in de wereld.

In een zogenaamde Innovation Heat Map hebben onderzoekers aan de hand van 700 variabelen factoren blootgelegd die een regio tot een innovatieve regio doen uitgroeien. Om te beginnen heb je infrastructuur nodig, denk maar aan snelle internetverbindingen of wegen. En een stabiele overheidsomgeving, niet meteen iets waar wij in uitblinken. Als die ingrediënten aanwezig zijn, moet je als regio durven kiezen voor specifieke sectoren. Een goed recept is om eerst specialist te worden in een nieuwe sector en dan je focus te verbreden als regio.

Maar het verdict van het rapport voor Vlaanderen is hard. Antwerpen is volgens de onderzoekers een 'krimpende plas'. Daarmee willen de onderzoekers aangeven dat de stad tussen 1997 en 2006 een negatieve groei van het aantal octrooien kende en dat slechts een betrekkelijk smalle basis van bedrijven tekent voor de economische vooruitgang van de regio. Een krimpende plas is een regio die er niet in slaagt het lijstje van zijn vernieuwers te verbreden en dus langzaam zakt in de waardeketen.

Gent valt in de categorie van de 'stille meren'. Een traag groeiend innovatie-ecosysteem dat wordt geleid door een klein aantal grote bedrijven in een beperkt aantal sectoren. Brussel doet het in dezelfde categorie van stille meren nauwelijks beter. Opsteker is wel Brugge, dat verbaast met een octrooigroei van 7 procent, al blijft ook daar het aantal bedrijven zeer beperkt. Beerse met Janssen Pharmaceutica innoveert op zijn eentje evenveel als half Antwerpen of Gent. Op Europees vlak is het dus jaloers kijken naar steden als Eindhoven, Regensburg en Kiel, die de kroon spannen. Mondiaal blijft Silicon Valley als een rots in de innovatiebranding staan en komt er een rits Aziatische steden aanzetten als nieuwe toppers.

Het feit dat we te weinig octrooien registreren en een schamel aantal bedrijven oprichten, doet ons dus de das om. Op de vraag hoe het komt dat we zo weinig ondernemend zijn in ons land, heeft professor Leo Sleuwaegen van de KU Leuven een kort maar origineel antwoord: het is de schuld van Napoleon.

De consul, keizer en koning schonk ons niet enkel de meter, de codex en het Concordaat. Hij was ook de man die een verregaande en gestandaardiseerde bureaucratie in het leven riep. Het onderwijs en de staat werden geregisseerd door uniforme regels. En iedereen die een functie bekleedde, kende zijn strak afgelijnde takenpakket. Daarbinnen was iedereen vrij. Zo verspreidde Napoleon het concept van de negatieve vrijheid - bedacht door Hobbes en Locke - in heel Europa. Het idee dat je veilig bent zolang je binnen de lijntjes kleurt, sijpelde zo door in onze collectieve psyche. Dat moeten we dus omdraaien.

We hebben nood aan positieve vrijheid als ruggengraat van onze cultuur. Vlaanderen als innovatienatie vergt Vlamingen die uitgaan van hun eigen capaciteiten om iets te realiseren, zonder zich te verschuilen achter een woud van regeltjes. Een cultuur van positieve vrijheid introduceren is niet makkelijk na 230 jaar Napoleon, maar wel de opdracht van ouders, overheid en omgeving. Of zoals T.S. Eliot zei: we moeten niet dromen van voorschriften, reglementen en regels die zo volmaakt zijn dat niemand nog uit zichzelf dient te ondernemen.

Deze column verschijnt in De Standaard http://www.standaard.be/Artikel/Detail.aspx?artikelId=K82D09C7 

vrijdag 24 juli 2009 - Geef je commentaar (2)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

Op naar de 1.000 handtekeningen voor een Open Vld Ledencongres!

 

Zoals jullie weten hebben we een eerste succesvolle bijeenkomst gehad vorige week donderdag in Leuven. We konden rekenen op vertegenwoordigers uit alle provincies, leeftijdsgroepen, mandatarissen en gewone leden die allemaal bezorgd zijn over de toekomst van de partij en op een constructieve manier suggesties hebben gedaan.

Het recente spektakel van de federale regering heeft ons enkel gesterkt in de overtuiging dat onze partij op zijn plaats is in de oppositie waar we opnieuw kunnen beginnen opbouwen. Je kan een kort verslag van de vergadering lezen op het Forum van de fb groep 'Voor een rechtlijnige Open Vld'.

Concreet hebben we beslist 1.000 handtekeningen van leden te verzamelen zodat er op het ledencongres kan beslist worden om niet langer deel uit te maken van de federale regering, en de leden zich kunnen uitspreken over ons programma en gedragslijn.

Je kan het formulier hier downloaden, handtekenen en opsturen: http://www.lorinparys.be/images/uploads_bestanden/LEDENCONGRES_OPEN_VLD_NATIONAAL.pdf

Maar veel belangrijker is dat we op zoek zijn naar contactpersonen die de verantwoordelijkheid willen nemen om in hun afdeling handtekeningen te verzamelen. Stuur Pedro Facon, Bart Houben of mezelf een berichtje op facebook of een mail op lorin@lorinparys.be als je daarvoor kandidaat bent. We hebben je hulp nodig om de stem van de militant tot in de Melsenstraat te laten klinken.

Met liberale groet,

Lorin, Bart en Pedro

zondag 19 juli 2009 - Geef je commentaar (0)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

Paradox van Parys: Is de Paus links?

Vorige week werd de publicatie van een belangrijk pauselijk document een weinig overschaduwd door de aardse herdenkings-plechtigheid van een zanger uit L.A. Het was speuren met een vergrootglas naar een bericht in de Vlaamse kranten. Dat zette de immer vranke Bisschop Léonard aan tot volgende bespiegeling in het Katholiek Nieuwsblad: 'Ten tijde van de idiote polemiek over het condoom vonden de Belgische volksvertegenwoordigers het nodig (...) de paus te veroordelen. Het voorwendsel was dat het woord van de paus extreem belangrijk is wegens zijn grote weerklank. En nu dit woord zich uit over grote vragen van wereldbelang (...) komt het ver achter Jackson, de G8, de fratsen van Berlusconi en de Ronde van Frankrijk!' Echt ongelijk geven kan je hem niet. Daarom, Monseigneur, vandaag een poging om de derde encycliek van deze paus onder de aandacht te brengen.

Copywriter

Caritas in Veritate, wat zoveel betekent als Liefde in Waarheid, laat het kerkelijk licht schijnen over onze economie en staat stil bij onderwerpen zoals innovatie en technologie. Interessant zou je denken. Al ga je best even zitten vooraleer je je tanden in de tekst zet die gefundenes fressen blijkt voor volleerde tekst exegeten. Geniet even mee. Hoofdstuk drie titelt ‘Broederschap, Economische Ontwikkeling en Burgerlijke Samenleving' en opent met een passage over de ervaring van de gave. De nadruk moet gelegd worden op ‘economische vormen gebaseerd op solidariteit' en er wordt aangegeven hoe ‘zowel de markt als de politiek mensen nodig heeft die openstaan voor wederzijdse gave'. Daarom doet de paus een beroep op een ‘nieuwe humanistische synthese'. Het document is gericht aan 1,1 miljard gelovigen en aan alle mensen van goede wil. Ik reken mezelf tot die laatste categorie maar verstaan doe ik dit niet. Mogen we Rome een copy writer suggereren?

Links of rechts?

De inhoud mag bij ons dan voor weinig opzien hebben gezorgd, in andere landen en in de blogosfeer is dat allerminst het geval. Bepaalde uitspraken hebben immers de indruk gewekt dat de paus globalisering afvalt in zijn encycliek en de kerk zonder pardon in de linkse hoek plaatst. Ondermeer volgende passages zouden daarop wijzen: ‘Zodra winst het uitsluitende doel wordt, verkregen door ondeugdelijke middelen en zonder oog hebbend voor het algemeen welzijn, dan kan winstbejag de welvaart vernietigen en armoede veroorzaken.' Maar ook volgende zinsnede zint vele linksgezinden: ‘De huidige economische crisis met zijn ernstige afwijkingen en misstanden vereist een geheel nieuw begrip van zakendoen,' samen met het feit dat de Heilige Vader pleit voor een ‘beschaving van de economie'.

De rechterzijde was er als de kippen bij om het tegendeel te bewijzen. Zo schrijft Benedictus XVI ook dat ‘blinde oppositie' tegen globalisering onverstandig is , omdat het de goede kanten van de groeiende wederzijdse afhankelijkheid over het hoofd ziet. De paus prijst ook de wereldhandel die miljarden mensen uit de armoede heeft getild en waarschuwt hij voor de gevaren van een alles omvattende welvaartsstaat. Een aantal conservatieven vindt dus dat de paus best economisch rechts is.

Innovatie

Het laatste hoofdstuk van de encycliek heet ‘De Ontwikkeling van Volken en Technologie'. In Rome zijn ze, zoals geweten, niet meteen grote aanhangers van alle vormen van vernieuwing. De kerk blijkt daarin te waarschuwen voor de ‘prometheïsche aanmatiging' van de mensheid die denkt ‘zichzelf te kunnen herscheppen door de ‘wonderen' van de techniek.' Want de ‘rede die alleen op de technologie vertrouwt is zonder het geloof ertoe veroordeeld zich te verliezen in de illusie van haar eigen almacht.' Niet alle mogelijke innovatie, is daarom ook wenselijk.

Conclusie

Interessant document om even bij stil te staan dus. Wat moet een mens daar nu van vinden? De helft begrijp je met gewoon Nederlands niet. De andere helft is interessant omdat ze zegt dat de mens een ethisch kader nodig heeft wanneer hij economische handelingen stelt. Maar dat wisten we eigenlijk al. Het had een stuk duidelijker en dus ook relevanter gekund. In elk geval is de conclusie: Benedictus XVI is niet links. En niet rechts. Een echte paus dus.

vrijdag 17 juli 2009 - Geef je commentaar (0)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

Paradox van Parys: NIMBY

Groot nieuws deze week. Een restauranthouder uit Antwerpen kan de Lange Wapper tegenhouden. Als de Raad van State het advies van de auditeur in de zaak volgt, dan zal het minstens drie jaar langer duren vooraleer de Sinjoren hun Lange Wapper in gebruik kunnen nemen. Dat is uiteraard nadat de politiek beslist de brug al dan niet te bouwen. De uitbater van Het Pomphuis legde een klacht neer die wees op procedurefouten van het studiebureau dat het milieu effecten rapport voor het project moest opstellen. De eigenaar wilde, begrijpelijkerwijs, niet in de permanente schaduw van een grote brug werken en zijn terras sparen. En met het advies van de auditeur in handen kan hij nu zijn slag thuis halen.

Maar de restaurateur van het Pomphuis is niet alleen. Overal te lande speelt zich hetzelfde scenario af met verschillende personages in de hoofdrol maar steeds volgens een vaste verhaallijn. De particuliere benadeelden van een beslissing die de overheid motiveert vanuit het algemeen belang kelderen project na project. In Dendermonde wil de federale overheid, met instemming van de gemeente, graag een nieuwe gevangenis bouwen. Het buurtcomité slaagde er merkwaardig genoeg in de Raad van State te overtuigen dat de gevangenen voor extra verkeer zouden zorgen en de afwikkeling onduidelijk is. Resultaat: het ruimtelijk uitvoeringsplan van de provincie is geschorst. In Kampenhout wil een bedrijf een nieuwe verbrandingsoven bouwen. Nog voor de mileu-effecten bestudeerd zijn, hebben de omwonenden zich verenigd in een front dat nu al aankondigt naar de Raad van State te trekken.

In Deurne loopt de verlenging van de startbaan van de luchthaven ettelijke jaren vertraging op door procedures voor diezelfde Raad van State. In Meise-Westrode werd twintig jaar geleden gestart met de ontwikkeling van een bedrijvenzone langs de A12. Vijftien jaar geleden gebeurden de onteigeningen. Vorig jaar schorste de Raad van State het besluit van de Vlaamse Regering om de ontwikkeling van het bedrijventerrein toe te laten op basis van een klacht van enkele buurtbewoners. En dan hebben we het nog niet gehad over een resem andere projecten, zoals de verbreding van de Brusselse Ring, die zich aankondigen als het volgende hoofdstuk in deze strijd.

Een investeerder die een bouwvergunning nodig heeft, een ondernemer die een milieuvergunning behoeft of een handelaar voor wie een exploitatievergunning vereist is, leeft dus in de grootste onzekerheid. Maar ook de overheid blijft niet gespaard wanneer ze investeert. Willen we ons land vernieuwen dan moeten we onze infrastructuur moderniseren. Dat lukt niet in een klimaat waar een minderheid vaak en vlot de beslissingen van een meerderheid kan onderuit halen. Als het NIMBY of Not In My Back Yard syndroom regeert, betaalt onze economie de prijs. In tijden van recessie is dat extra jammer.

Om te weten hoe we in dit straatje zijn beland hoeven we enkel naar onszelf te kijken. Niemand staat te springen om een brug, gevangenis, verbrandingsoven of bedrijventerrein in zijn achtertuin te zien verrijzen. Maar iedereen wil wel graag vlot op zijn werk geraken, weten dat criminelen achter de tralies worden gestopt, dat afval wordt verwerkt en dat bedrijven plek vinden om uit te breiden. Om die moeilijke afweging te maken tussen individueel en algemeen belang verkiezen we een hele hoop mensen die worden geacht boven het strijdgewoel te staan. Onze verkozenen in parlement, regering, deputatie of gemeenteraad worden bijgestaan door advies van de milieuraad, sociaal-economische raad of mobiliteitsraad met daarin representatieve organisaties. Bovendien worden eerst de milieu-effecten in kaart gebracht en het publiek gehoord bij grote projecten. En een keer de beslissing is genomen kunnen we die op allerlei manier aanvechten.

De oplossing zit ook hier in innovatie. Waarom maken we geen regels die een proportionaliteitsbeginsel inbouwen wanneer de rechtbank zich uitspreekt? Of geven we de Raad van State geen andere remedies, zoals schadevergoedingen, om de overheid op de vingers te tikken wanneer ze onzorgvuldige beslissingen neemt?

In ieder geval moeten we ons hierover bezinnen want de manier waarop we nu beslissingen nemen is zo democratisch dat onze democratie straks verzandt in een dictatuur van de minderheid.

vrijdag 10 juli 2009 - Geef je commentaar (0)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

Paradox van Parys: Handenarbeid is de toekomst

DE PARADOX VAN PARYS - Onze Vlaamse werkloosheid piekt en toch vinden we geen kandidaten voor 61.000 open vacatures. Knettergek is dat. Het lijstje met vacatures zonder kandidaat bevat onder andere mecaniciens, machinisten, meubelmakers en metselaars. Het kabinet van minister Vandenbroucke wil dat er nog meer wordt ingezet op opleiding. 'Maar van een poetsvrouw kun je geen ingenieur maken', klonk het. Maar wat als we van die ingenieur nu eens een poetsvrouw maakten?

In de Verenigde Staten is een razend interessant boek begonnen aan een steile klim op de bestsellerslijst: Shop Class as Soulcraft: An Inquiry into the Value of Work. Matthew Crawford, een doctor in politieke filosofie en voormalig directeur van een denktank, verdedigt daarin het standpunt dat manuele arbeid niet enkel nobel is, maar dat werken met je handen vaak veel meer denkwerk vereist dan een kantoorjob uit de kenniseconomie. Dat kan ik enkel beamen. Vorig weekend was ik op bezoek bij een verre neef in Gent. De trots waarmee hij me door zijn carrosseriebedrijf leidde, is me bijgebleven. Maar wie zegt dat er geen denkwerk komt kijken bij het computergestuurd mengen van lak in het lab of bij het opnieuw tot leven brengen van een oldtimer motor, is nog nooit in een garage geweest.

Een jonge Vlaming met talent die voor een ambacht kiest in plaats van voor een plek aan de universiteit, vinden we maf. Maar zo iemand heeft het niet zo gek bekeken. Het grootste verschil in de nieuwe arbeidsmarkt wordt niet het onderscheid tussen diploma's maar tussen jobs. Voor een eerste categorie jobs heb je enkel het kabeltje van je computer nodig. Voor een tweede soort baan moet je fysiek ter plekke zijn om ze te kunnen uitvoeren en dat zal niet zo snel veranderen. 'Een nagel kan je nu eenmal niet via het internet in de muur slaan', zegt Princeton-econoom Blinder. Het grote gevolg is dat zij die herstellen, planten, kappen en bouwen meer jobzekerheid zullen hebben dan zij die enkel denken, vergaderen, typen en onderzoeken.

Het feit dat we jonge Vlamingen met ambachtelijke ambities raar bekijken, is een culturele uitwas van mei '68, toen we zoveel mogelijk mensen naar de universiteit wilden sturen. Daarmee geef je jongeren ook de boodschap dat er een hiërarchie bestaat tussen denkwerk en handwerk. En dat we intellectuele arbeid met recht en rede beter belonen dan handenarbeid. Sinds de opkomst van de informatiemaatschappij is die tendens nog versterkt. Maar niet iedereen hoeft kenniswerker te zijn. De 'kenniswerkers' zelf zijn het ook niet altijd. Het aantal ongelukkige universitair opgeleide managers in semi-automatische kantoorjobs die eigenlijk geen origineel denkwerk vereisen, is niet te overzien. Ondertussen verliezen we als samenleving wel het vermogen om de gebruiksvoorwerpen waarop ons modern comfort is gestoeld, te herstellen.

Als het technisch en beroepsonderwijs geen watervaloplossing zou zijn maar een echte positieve keuze van mensen die met plezier met hun handen gaan werken, zouden we dus al een pak minder werkloosheid hebben. En voor mensen die wel naar de universiteit gaan, zit er ook muziek in handenarbeid. Iemand met een MBA die vervolgens de stiel van loodgieter leert en nadien een bloeiende loodgietersbusiness uitbouwt, wint drie keer. Hij kan het plezier van werk dat onmiddellijk nuttig is, combineren met het opzetten van een zaak. En dat in een niche waar er al een enorm tekort is aan puur technisch opgeleiden. Iemand met ervaring of kennis van het leiden van een zaak kan dus met weinig risico veel succes oogsten. Als ik ingenieur was, zou ik die baan als poetsvrouw toch eens overwegen.

http://www.standaard.be/Artikel/Detail.aspx?artikelId=AS2C9IPP&word=parys

dinsdag 07 juli 2009 - Geef je commentaar (0)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

6 juli ´09: De Ochtend

Deze ochtend interview op Radio 1 in De Ochtend: we hebben nood aan rechtlijnigheid, een uitstap uit de federale regering en een ledencongres waar alles bespreekbaar is. Op die manier kunnen we onze partij opnieuw en positief opbouwen.

http://internetradio.vrt.be/radiospeler/v2_prod/wmp.html?qsbrand=11&qsODfile=/media/audio/r1och1lorinparijs060709

 

maandag 06 juli 2009 - Geef je commentaar (0)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

De Tijd 3 juli ´09: Voor een Open Vld nieuwe stijl

- Word lid van de facebook groep 'Voor een rechtlijninge Open Vld' http://www.facebook.com/home.php?#/group.php?gid=95988027522

- Lees hier het artikel uit De Tijd van vrijdag 3 juli http://www.lorinparys.be/images/uploads_bestanden/De_Tijd_3_juli_09_Opinie.pdf

Drie weken geleden plaatste de kiezer Open Vld abrupt met de voeten op de grond. Op zes jaar tijd zijn we erin geslaagd 10% van de Vlaamse kiezers kwijt te spelen. In 2003 konden we nog meer dan een kwart van de kiezers overtuigen, vandaag nauwelijks nog 15%. Wij vinden dat een partij die vijf jaar aan een stuk in vier opeenvolgende Vlaamse, lokale, federale en opnieuw Vlaamse verkiezingen verliest, zichzelf in vraag moet durven stellen. En dat geldt ook voor haar leiding. Er is natuurlijk meer dan één oorzaak voor de opeenvolgende verkiezingsnederlagen. In een eerste opiniestuk (De Standaard, zaterdag 27 juni 2009) schreven we dat het pover palmares van onze regeringsdeelnames - vooral in de federale regering - en het gebrek aan rechtlijnigheid onze geloofwaardigheid heeft aangetast.

Reactie van militanten

Dat was zaterdag. Ondertussen hebben meer dan tweehonderd kaderleden en militanten ons spontaan laten weten dat ze onze analyse onderschrijven en achter onze oproep staan om ook federaal in de oppositie te gaan. Alleen zo kunnen we de perceptie keren dat regeringsdeelname voor Open Vld belangrijker is dan het handhaven van onze liberale principes. Maar bijna alle reacties wijzen naar een tweede reden waarom ons kiezersaantal als sneeuw voor de zon smelt: de manier waarop onze partij wordt geleid, zowel intern als extern. Een stelling die wij onderschrijven.

Extern leiderschap

Extern hebben we ons veel te vaak laten verleiden door partijpolitieke manoeuvres, strategieën en tactieken. De electorale opgang van het kartel CD&V-N-VA sinds 2004, de dreiging van LDD sinds 2006 en het electoraal succes van Yves Leterme in 2007 hebben daarbij een belangrijke rol gespeeld. Maar het oppositie voeren tegen de regering waar we zelf in zitten, of het aanhoudend dreigen de stekker uit de federale regering te trekken om vervolgens nooit de daad bij het woord te voegen, hebben onze geloofwaardigheid ondergraven.

Een zelfzekere partij gaat uit van haar eigen sterktes. In de toekomst moet het leitmotiv van Open Vld opnieuw het realiseren van de eigen programmapunten zijn. Alleen op die manier kunnen we de Vlaming warm maken voor ons liberaal recept van lagere belastingen, een flexibelere arbeidsmarkt, een groenere economie, minder schuld, meer armoedebestrijding en een efficiënt georganiseerde sociale zekerheid.

Intern leiderschap

Maar ook intern hebben we nood aan een nieuwe stijl en vers bloed. De woorden ‘arrogant' en ‘vooringenomen' worden nu te vaak gebruikt om onze leiderschapsstijl te omschrijven. Door de onophoudelijke regeringsdeelname ontstond er bovendien een kloof tussen het partijkader en de militant. Die laatste voelt zich weinig betrokken bij de strategie van de partij. Nochtans zijn onze militanten ons levensbloed. Zonder mensen die hun vrije tijd opofferen om de partij lokaal te bestieren, wafels te bakken, flyers te bussen of posters te plakken is er geen Open Vld. Soms vergeten we dat de Melsenstraat voor de dorpsstraat werkt, en niet omgekeerd.

Open Vld heeft verder dringend nood aan een bredere basis van figuren die op een geloofwaardige manier onze boodschap vertolken. Wij geloven daarbij niet in een ‘oorlog van de generaties', waarbij op abrupte manier de ene generatie plaats zou moeten maken voor de andere. Ja, de generatie Verhofstadt, Dewael en De Gucht zette de afgelopen 20 jaar de strategische lijnen uit in de partij. Maar het ontbrak ons ook aan voldoende durf en lef op alle niveaus om hen terug te fluiten en andere lijnen uit te zetten wanneer nodig. Het verlies van Open Vld is dus een collectieve verantwoordelijkheid. En we zullen dan ook alle generaties nodig hebben bij de heropbouw.

Ledencongres

Zoals elke organisatie zullen we moeten nadenken over hoe we de verantwoordelijkheden in de partij op een gezonde manier kunnen spreiden en verbreden. De doelstelling moet zijn: meer gezichten naar voren schuiven om meer stemmen aan het woord te laten in de partij. Ons partijprogramma indachtig mag daarbij overigens enkel iemands toekomst, niet zijn afkomst, tellen. De huidige partijraad met vertegenwoordigers van de lokale afdelingen, de jongeren, de vrouwen, de senioren en de middenveldorganisaties zou kunnen uitgroeien tot een strategische ondersteuningsgroep van de nieuwe voorzitter.

We geven hiermee slechts een eerste aanzet. We kunnen onszelf maar heruitvinden wanneer de hele partij terug impact krijgt op de inhoudelijke en strategische beslissingen die we nemen. Dat is de reden waarom wij een ledencongres vragen. Open Vld mag een open en diepgaand debat met haar leden niet langer uit de weg gaan. We hebben niet alleen nood aan een moment waar we ons inhoudelijk kunnen bezinnen over hoe we opnieuw die rechtlijnige en frisse partij worden die ons land moderniseert. Daarbij moeten de militanten zich ook kunnen uitspreken over de meerwaarde van onze federale regeringsdeelname nu onze coalitiepartners ons niet volgen op onze essentiële liberale thema's. Minstens even belangrijk is dat zo'n ledencongres ook beslist over hoe we de stijl en het leiderschap binnen de partij kunnen bijsturen. Want samen kunnen we het stof van ons afschudden, opnieuw rechtstaan en beginnen aan de eerste dag van een nieuw tijdperk.

Lorin Parys, Pedro Facon en Bart Houben zijn liberale militanten.

De link naar het artikel in De Morgen vind je hier http://www.lorinparys.be/index.php/lp/mediatheek/

donderdag 02 juli 2009 - Geef je commentaar (0)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

© Lorin Parys. - webdesign blau - Lorin Parys. RSS 2.0 - disclaimer en privacy