Word lid van de Facebook groep “Voor een rechtlijnige Open Vld”

In een opiniestuk in De Standaard (http://www.standaard.be/Artikel/Detail.aspx?artikelId=MC2C1H0D) vroegen Bart Houben, Pedro Facon & Lorin Parys als liberale militanten aan de Open Vld-top om te herbronnen. Niet in het idealisme, wel in de werking. Open Vld moet terug rechtlijnig worden vinden ze. En dat vinden zij niet alleen, vandaar deze groep. Wij willen alle liberale militanten op Facebook verenigen die vinden dat verkiezingsbeloftes meer zijn dan holle woorden. Alleen als geloofwaardige partij kan Open Vld haar rechtvaardige plaats in het politieke landschap heroveren.

Om dit stuk kracht bij te zetten werd er een Facebook groep opgericht. Word hier lid.

zondag 28 juni 2009 - Geef je commentaar (0)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

‘Open VLD gaat kapot in regering’

INTERVIEW — BRUSSEL - Het rommelt aan de blauwe basis. Lorin Parys, Open VLD'er en ex-woordvoerder van Patricia Ceysens, geeft zijn partij in een opiniestuk in deze krant een stevige trap onder de kont. 'Niemand durft het nog te zeggen bij Open VLD, maar we moeten overal in de oppositie gaan.'

'We zijn op zes jaar tijd tien procent van de Vlaamse kiezers verloren. Dat kan je alleen aan jezelf wijten. Open VLD is geen standvastige, rechtlijnige partij meer. Kijk naar de manier waarop we onderhandeld hebben in de aanloop naar de Vlaamse regeringsonderhandelingen. In de nota van Kris Peeters (CD&V) moest je de liberale thema's met een vergrootglas zoeken en toch wilden we mee aan tafel.'

'Misschien nog erger is dat daar twee partijbureaus over geweest zijn en niemand iets negatiefs heeft gezegd. Ik maak mij ernstig zorgen als niemand nog zijn gedacht durft zeggen in de Open VLD.'

U heeft daar geen last van.

'Dat is omdat voor ons (de militanten Pedro Facon en Bart Houben ondertekenden de open brief mee , red.) alleen de toekomst van de partij van belang is. Ik hoop dat we het interne debat op gang kunnen trekken, want nu hoor ik daar helemaal niks van.'

Net nu Open VLD beloofd heeft in de federale regering te blijven, pleit u er opnieuw voor om overal in de oppositie te gaan.

'Dat lijkt me logisch. Je kan niet met één been in de Vlaamse oppositie zitten en met het andere in de federale regering. Dan blijven er maar twee mogelijkheden over. Ofwel zit je als een loyale partner in alle regeringen. Dat wil ook zeggen dat je geen oppositie voert tegen de regering waar je in zit. Ofwel stel je vast dat je coalitiepartners weigeren te volgen op de punten die voor liberalen essentieel zijn, en dan stap je eruit.'

'De federale begroting is een ramp en van lastenverlagingen of sparen voor de vergrijzing is al helemaal geen sprake meer. Dat is het brood en de boter van een liberale partij, maar op die essentiële punten krijgen we onze coalitiepartners niet mee.'

'Er is dus geen beter scenario dan oppositie. In 2011 moeten we er terug staan. We zullen verder kapot gaan als we in de federale regering blijven.'

Maar dan moet u wel in volle crisis het land zonder regering zetten.

'Dat hoeft niet. Als wij de regering verlaten, zijn er perfect symmetrische coalities mogelijk zonder verkiezingen. En als het erop aankomt een tweederdesteun te verlenen bij belangrijke beslissingen zoals een staatshervorming, dan kunnen we dat ook vanuit de oppositie.'

Blz 48: Opinie: 'Voor een rechtlijnige Open VLD.'

De Standaard van zaterdag 27 juni 2009

zondag 28 juni 2009 - Geef je commentaar (2)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

Manifesto van de militant I: Voor een rechtlijnige Open Vld

Het is hoog tijd dat Open VLD aan zelfreflectie doet, vinden LORIN PARYS, PEDRO FACON en BART HOUBEN. En de partij moet uit de federale regering stappen.

Drie weken geleden plaatste de kiezer Open VLD abrupt met de voeten op de grond. In zes jaar tijd zijn we er in geslaagd 10procent van de Vlaamse kiezers kwijt te spelen. Daar mag over nagedacht worden.

Wij vinden dat een partij die vijf jaar aan een stuk in opeenvolgende Vlaamse, federale en lokale verkiezingen enkel verliest, zichzelf ter discussie moet durven stellen. En dat is bij ons de voorbije jaren niet gebeurd. Dat we, ondanks de zich opstapelende verliezen, toch in de verschillende regeringen bleven zitten, is daar niet vreemd aan. Maar een gezonde blik vooruit veronderstelt een kritische blik achteruit. Nu Open VLD ongewenst is in de nieuwe Vlaamse regering, is die grondige zelfreflectie onvermijdelijk. Eindelijk, durven wij zeggen. Als actieve militanten van de partij hebben wij de jongste weken, maanden en jaren verschillende malen onze wenkbrauwen gefronst, onze ogen gerold, maar onze lippen op elkaar gehouden. Wij kunnen vrijuit spreken omdat voor ons enkel de toekomst van de partij op het spel staat. Met dit opiniestuk willen we een breed debat beginnen over de lessen die we moeten trekken uit de verkiezingsnederlagen. En nadenken over hoe onze partij er morgen moet uitzien.

Er is natuurlijk meer dan één oorzaak voor de opeenvolgende verkiezingsnederlagen. In de voorbije week lieten verschillende kopstukken uitschijnen dat een belangrijke reden voor het verlies te vinden is in de inhoudelijke strategie van de partij. Zo was er plots kritiek op de jobkorting en de volharding in het asiel- en migratiedossier. Meer algemeen klonk de voorbije maanden uit sommige hoeken een vurig pleidooi voor een ideologische herbronning die moet uitmonden in een offensiever liberalisme. Dat kan geen kwaad, maar het probleem van Open VLD is volgens ons niet haar boodschap, wel integendeel. Een modern liberaal programma, met sterke economische klemtonen, een sociale reflex en een gezond evenwicht tussen vrijheid en verantwoordelijkheid is een sterk recept om Vlamingen te verleiden. Iedereen die leest dat we pleiten voor meer ondernemerschap, minder staat, meer groene economie en minder armoede, weet dat we onversneden liberalen zijn. Wij zien dan ook geen heil in een scenario waar Open VLD zich volledig terugplooit op enkele klassieke, 'donkerblauwe' thema's als belastingen en economie. Een liberale partij moet een visie hebben op de zorgsector, het onderwijs, inburgering, de mobiliteitsuitdagingen en het klimaat.

Niet ons partijprogramma maar ons zwak palmares is het probleem. Hoe je het ook draait of keert, Open VLD is er te weinig in geslaagd om ons partijprogramma te realiseren tijdens de verschillende regeringsdeelnames. Sinds 2003 zijn te weinig liberale klemtonen terug te vinden in het beleid van de verschillende regeringen. Vooral het gebrek aan daadkracht van de federale regering is aanstootgevend. Een land met liberalen in alle regeringen dat door Europa wordt uitgeroepen tot absolute belastingskampioen, zou een 'contradictio in terminis' moeten zijn, maar heet België.

Ook de houding van Open VLD tijdens de vooronderhandelingen voor de nieuwe Vlaamse regering blonk niet bepaald uit in rechtlijnigheid. Zelfs zonder dat iemand één liberaal breekpunt uit ons verkiezingsprogramma in de formateursnota kon ontwaren, schoven we gretig aan de onderhandelingstafel. En dat zonder enige dissidente tussenkomst op het partijbureau. Du choc des idées jaillit la lumière, luidt het Franse spreekwoord. Misschien dat daarom bij ons het licht is uit gegaan.

Wil de Open VLD het vertrouwen van de Vlaamse kiezer terugwinnen, dan moet ze sterker dan vandaag vasthouden aan haar beginselen en idealen en kiezen voor een duidelijke strategie. Ofwel doen we mee aan elke regering, halen we onze punten binnen en zijn we een loyale partner. Ofwel gaan we overal uit omdat één been in de federale regering en één been in de Vlaamse oppositie tot een onhoudbare spagaat leidt. Vandaag moeten we durven vaststellen dat onze coalitiepartners in de federale regering onze liberale principes niet volgen. Een liberaal akkoord over de regularisatie van vluchtelingen is niet voor morgen. De afbouw van de staatsschuld en de invoering van liberale begrotingsorthodoxie kunnen op erg weinig bijval rekenen. Nog nooit trouwens heeft de Europese Commissie een begroting van een lidstaat zo openlijk afgedaan als ongeloofwaardig als vorige week met de Belgische begroting. Onze partners in de regering zijn ook niet van plan werk te maken van de broodnodige hervorming van ons arbeidsmarktbeleid. Een lastenverlaging zit er niet in, net zomin als het aanleggen van een spaarpot voor de vergrijzing. Daarom moeten we consequent zijn en de federale regering verlaten. Dat hoeft niet tot instabiliteit te leiden want de Vlaamse socialisten kunnen rustig onze plaats nemen. Vanuit de oppositie kunnen we dan met plezier een staatshervorming ondersteunen mochten de andere partijen er in slagen er een te onderhandelen.

De Vlaamse kiezer heeft gekozen voor een centrumrechts beleid en krijgt een centrumlinks kabinet voorgeschoteld. Een beter oppositiescenario is nauwelijks denkbaar. Met andere woorden, als we werk willen maken van een rechtlijnige partij, moeten we een afspraak maken met de kiezer in 2011. Die kan dan oordelen wat de regeringen ervan bakken. Wij kunnen ons tegen die tijd op de kaart zetten als de partij die opnieuw en consequent het fundament van de overheid en de markt na de Grote Crisis heeft uitgezet. En weer de durfpartij worden die gaat voor wat ze predikt.

Als militanten geloven wij rotsvast in het potentieel van onze partij. Open VLD beschikt over een aantrekkelijk en modern liberaal programma, maar moet af van de olympische gedachte in de verschillende regeringen: deelnemen is niet belangrijker dan winnen. De kiezer heeft ons daarvoor afgestraft. Een goede crisis mag je nooit verspillen, want elke nederlaag heeft in zich de kiemen voor een nieuwe opportuniteit. De huidige crisis waarin Open VLD zich bevindt, biedt tegelijk kansen om onze geloofwaardigheid te herwinnen. Dat kan om te beginnen door opnieuw consequenter vast te houden aan de liberale principes van de partij. Ook als daarvoor een oppositiekuur nodig is.

Lorin Parys, Pedro Facon en Bart Houben zijn liberale militanten.

zaterdag 27 juni 2009 - Geef je commentaar (1)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

Paradox van Parys: Lissabon norm is contraproductief

Europa blijft erop hameren, de formateursnota van de nieuwe regering neemt haar op, de federale regering praat erover en Google geeft meer dan 340.000 zoekresultaten voor '3%' en 'Lissabon'. Waarover gaat het? Alle EU-landen hebben enkele jaren geleden afgesproken om minimaal 3% van hun bruto nationaal product te besteden aan onderzoek en ontwikkeling. Maar slechts twee van die landen halen vandaag de norm. Zowel de privésector als de overheid streeft krampachtig naar die doelstelling en bericht daar jaarlijks over in lijvige rapporten. Want meten is weten. Maar wat je meet, is ook wat je krijgt. En daar zit het probleem.

Sinds Europa de Lissabon-norm heeft vastgelegd, is de afspraak de Heilige Graal van innovatie geworden. Spendeer je als land ongeveer 3% van je BNP aan onderzoek en ontwikkeling, dan ben je per definitie innovatief. Zit je er veraf, dan ben je slecht bezig. Nochtans is zo'n 3%-benadering fout, aftands en contraproductief.

De 3%-norm is fout, omdat ze een zogenaamde 'input'-indicator is. We meten wat we investeren in het innovatiesysteem, maar niet wat eruit komt. Een land kan dus hoog scoren in het lijstje van innovatieve Europese landen, omdat het veel geld tegen innovatie aangooit of veel octrooien laat registreren. Maar wat zo'n lijstje niet vertelt, is of daar ook veel is uit voortgekomen.

Met een pak octrooien, maar geen ondernemers die daar nieuwe producten of diensten mee verzinnen, scoor je hoog voor innovatie op papier, maar laag voor competitiviteit in de realiteit. Daar ben je als samenleving dus bitter weinig mee. Terwijl je ook met één octrooi een rits nieuwe producten op de markt kunt brengen.

De norm is ook aftands, omdat ze eigenlijk gestoeld is op een louter industriële economie. Hoeveel ingenieurs we hebben en hoeveel we investeren in mechanische en elektronische vernieuwing in laboratoria, dat is wat de Lissabon-norm meet. Maar vandaag levert een innovatief businessmodel, strategische innovatie of innovatie in marketing zeker evenveel op als industriële vernieuwing.

Een bedrijfsmodel zoals de Bongo Box uit de grond stampen, Ryanair lanceren of de meubelindustrie op z'n kop zetten met een doe-het-zelf-concept zoals Ikea heeft ontelbare meerwaarden voor een samenleving. Maar de uitgaven die deze vernieuwers doen om hun droom waar te maken, worden niet meegeteld in de inspanningen om de 3%-norm voor innovatie te halen. Net zomin als de inspanningen in dienstensectoren.

Door als konijnen naar de lichtbak van de 3%-norm te staren, lopen we het risico onszelf in de voet te schieten. Ja, er moeten genoeg middelen voor onderzoek en ontwikkeling worden vrijgemaakt. Maar neen, dat betekent niet dat we ons moeten blindstaren. We moeten mee evolueren met het brede spectrum waar innovatie vandaag gelukkig voor staat.

'[Over de 3% norm] schrijven we een nieuw innovatiepact', staat er in de formateursnota van Kris Peeters. Dat is hoopgevend. Laat ons dat pact aangrijpen om die moderne benadering van innovatie in te schrijven in het regeerakkoord. Enkele knappe koppen kunnen dan een meeteenheid verzinnen die niet alleen de input, maar ook de output meet. En die rekening houdt met alle vormen van innovatie. Zo kunnen we het als samenleving niet alleen op papier, maar ook in onze portefeuille beter doen. En meteen kan Vlaanderen Europa tonen hoe het moet. Actie in Vlaanderen!

vrijdag 26 juni 2009 - Geef je commentaar (0)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

Paradox van Parys: Wall Street Prison Consultants

De crisis doet steeds gekkere zakenideeën het licht zien. Neem nu Larry Levine die recent Wall Street Prison Consultants uit de grond stampte. Geen grap, maar een crimineel idee. Het nieuwe bedrijfje adviseert voormalige Wall Street types over hoe ze kunnen overleven achter de tralies. Booming business dus. Potentiële (bajes)klanten worden op de startpagina van zijn website warm gemaakt met de vraag of ze ook verhuizen ‘van de beursvloer naar de gevangenisvloer.' Bezoekers van de site kunnen vervolgens kiezen uit het ‘federale gevangenis survival programma' of opteren voor Levine's dienstverlening om vervroegd vrij te komen. Uiteraard kan je ook gewoon de belangrijkste aandelen koersen live volgen op de website van Wall Street Prison Consultants.

De man in kwestie weet waar hij over spreekt want pocht met tien jaar ervaring in negen verschillende gevangenissen. Zijn klanten zijn gewaarschuwd want Levine zat o.a. vast voor oplichting. Zo kan je adviesverlening bestellen voor je familie, tips voor het leven aan de binnenkant krijgen of begeleiding bij je vrijlating kopen. Een andere optie is je gewoon in te schrijven voor de pre-gevangenis cursus. Daar worden onder meer volgende opbeurende lesmodules aangeboden: gevangenen etiquette en politiek, gevangenistaal, hoe een opstand te overleven, vermijd verkrachting en microgolfoven kook technieken. En dat allemaal voor het prikje van 2.000 dollar. Voor een witteboord crimineel is dat geen geld.

Ondertussen zitten de Wall Street werknemers die nog op vrije voeten lopen ook niet stil. Want de jongens die ons de credit-default swaps en CDO's hebben geschonken, storten zich nu massaal op de markt van de levensverzekeringen en speculeren nu letterlijk op uw einde. Niet te verwonderen want terwijl een aantal sectoren op sterven na dood zijn, is de tweedehands markt van levensverzekeringen spring levend. Grote banken zoals Credit Suisse en Goldman Sachs hebben hun departementen die levensverzekeringen overkopen versterkt.

Hoe zit het zaakje in mekaar? Amerikanen hebben de mogelijkheid om hun verzekeringspolis door te verkopen. Nu de kredietcrisis de spaarcenten van veel oudere mensen heeft uitgewist, willen die graag nu al cashen. Daarom kopen banken vandaag een polishouders uit door hem een bedrag uit te keren dat vele keren groter is dan wat hij zou krijgen indien hij op dit moment zijn polis zou beëindigen bij zijn verzekeringsmaatschappij. De koper neemt de verplichting over om de premies verder te betalen en speculeert dus op de snelle dood van de verzekerde. Op dat ogenblik strijkt zo'n bank immers het geld op dat de verzekeringsmaatschappij uitkeert. De banken die polissen overkopen, selecteren dus mensen met een grote kans op een vroege dood. Morbide, innovatief of net een oplossing voor de problemen van een aantal spaarders? De banken laten het niet aan hun hart komen, de markt is nu al goed voor 12 miljard dollar. Al is onze stijgende levensverwachting geen cadeau voor de sector.

Ten slotte konden de advocaten niet achter blijven met wat ondernemingscreativiteit. De Vlaamse balie maakt werk van een reglement dat rechtszaken voor groepen beklaagden mogelijk. Op die manier zouden bijvoorbeeld de slachtoffers van de gasramp in Ghislenghien samen kunnen optreden tegen de verzekeringsmaatschappijen. Dit systeem bestaat al langer in de Verenigde Staten en heeft daar al zijn vruchten afgeworpen. Denk maar aan Erin Brockovich. En daar staan ze dus al een stap verder. Tegenwoordig kan je er gewon investeren in rechtszaken.

Banken zoals - weeral - CreditSuisse of bedrijfjes zoals Juridica Capital Management betalen een stuk van de advocatenkosten van een partij. Dat zijn meestal grote bedrijven die verwikkeld zijn in complexe litiges. Die bedrijven hebben door de kredietcrisis steeds minder middelen veil om voor hun rechten te vechten en zijn dus vaak blij wanneer een er zich een witte prins aandient. Als tegenprestatie krijgt zo'n investeerder een deel van de schadevergoeding indien hun partij het geschil wint. Met een gemiddelde opbrengst van 20% doen ze het alvast beter dan de beurs.

En daarmee is eens te mee bewezen dat een gek zakenidee daarom nog geen slecht zakenidee is.

vrijdag 19 juni 2009 - Geef je commentaar (0)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

De politieke markt lijkt steeds meer op de financiële markt

De Paradox van Parys - Nu de verkiezingen achter de rug zijn, kunnen de nabeschouwingen van start gaan. En wat mij opvalt, is dat de politieke markt steeds meer op de financiële markt lijkt. Dat hoeft niet te verwonderen, want wij zijn zowel kiezer als aandeelhouder. Maar wat wel verbaast, is dat de aandeelhouder in ons maar weinig lessen aan de kiezer in ons leert. Met andere woorden: enkele oorzaken van de financiële malaise, zoals een buitensporige personencultus, ongefundeerde hypes en hypervolatiliteit, duiken nu ook op in de res publica. En dat is geen goede zaak.

In de wereld van de fondsen zijn de fondsbeheerders sterren. Wij kennen ze misschien niet, maar Bill Miller, die de S&P500-index vijftien jaar na elkaar wist te verslaan, of Chris Davis die meer dan 60 miljard dollar beheert, zijn er absolute sterren. Ondertussen weten we tot welke excessen zo'n cultus kan leiden. Bernard Madoff is zo'n beruchte Wall Street-ster die zijn klanten de hemel beloofde, maar de hel afleverde. Hij slaagde erin zijn klanten meer dan 50 miljard dollar afhandig te maken in een piramidespel. Hij beloofde het feitelijk onmogelijke: onveranderlijk stabiele opbrengsten van rond de tien procent. Toch haastte iedereen zich om zijn geld bij de man te beleggen, met gekende gevolgen. Het mysterieuze aureool, de naam en het charisma van de man namen zelfs de meest rationele investeerder op sleeptouw.

Ook politiek is een personencultus geworden. Kiezers kiezen persoonlijkheden. Leiders die geloofwaardig zijn, strijdvaardig en competent. Het persoonlijke succes van Kris Peeters, Bart Dewever, Jean-Marie Dedecker en Guy Verhofstadt heeft meer te maken met hun persoonlijkheid dan met hun partijprogramma. Gisteren publiceerde politicoloog Dave Sinardet een stukje in deze krant dat deze tendens perfect illustreert. Tijdens een bezoek aan Kontich, waar erg veel mensen op N-VA hebben gestemd, bleek het volgende: 'De vraag naar het waarom van een N-VA-stem leidde telkens tot een opsomming van kwaliteiten van Bart, zoals daar zijn sympathiek, grappig, geloofwaardig. [...] Of men er nu voor stemde of niet, volstrekt niemand wist dat de partij voor een onafhankelijk Vlaanderen staat.' De kop doet het dus, ook in de politiek. En net zoals op de financiële markt, zal wat erachter zit ons soms worst wezen.

Niet enkel de personencultus vormt een gelijkenis tussen de financiële en politieke markt. Op beide marktplaatsen gaat het soms over niets. Zo maakten sinds 2000 de befaamde CDO's of Collateralized Debt Obligations hun opmars op de beurs. CDO's werden een echte hype. Kort samengevat zijn dit financiële producten die bestaan uit verschillende herverpakte leningen met als resultaat dat niemand nog wist wat hij eigenlijk kocht. In de laatste kiescampagne wisten we ook niet waar het over ging bij gebrek aan een thema, en weten we ook niet wat we nu eigenlijk gekocht hebben.

Ten slotte lijkt de kiezer even volatiel als de aandeelhouder. Die aandeelhouders deden de beurzen vorig jaar miljarden verliezen om ze nu, tijdens een grote crisis, fantastisch te doen presteren. En sinds kort gaat het in de politiek net zo. De kiezer twijfelt en beslist in het stemhokje. Het resultaat is een wisselend landschap. Een nieuwe partij zoals LDD leek een paar weken voor de stembusgang uit te komen op 16% in de peilingen, om te stranden op 7,6%.

We weten waar ongebreidelde personencultus, gebrek aan kennis en instabiliteit toe geleid hebben op de financiële markt. We hoeven ons geen twee keer aan dezelfde steen te stoten als de aandeelhouder en de kiezer in ons een goed gesprek hebben.

Bron: Paradox van Parys - De Standaard http://www.standaard.be/Artikel/Detail.aspx?artikelId=8J2BBDAO&kanaalid=336

vrijdag 12 juni 2009 - Geef je commentaar (0)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

De Standaard 11 juni: NMBS geeft Lorin Parys lik op stuk

Opinie BELGIE HEEFT OOK MODERNE Stations
De Directeur-Generaal van de NMBS, VINCENT BOURLARD, GEEFT LORIN PARYS LIK OP STUK - Lorin Parys vindt de trein 'altijd een beetje afzien'. De NMBS zou beter eens naar het buitenland kijken, waar je in stations kunt winkelen en internetten. Die suggestie verbaast VINCENT BOURLARD, want dat kan bij ons toch ook al?

Lorin Parys schetst in zijn column (DS 5 juni) een uiterst negatief beeld van de stations. 'De trein is altijd een beetje afzien', schrijft hij en hij en suggereert aan de Belgische stationsuitbater (de NMBS-Holding) om over de grenzen te gaan kijken waar de collega's hun stations uitbouwen als moderne winkelcentra, met een pak diensten zoals postkantoren en stomerijen. En hij droomt van stations waar je rustig een kop koffie kunt drinken, de krant openslaan of je mails checken in afwachting van de volgende trein.

Hij heeft overschot van gelijk. Maar zijn droom is al lang werkelijkheid in een groot deel van de stations. Het is nauwelijks te geloven dat het mijnheer Parys tijdens het nuttigen van zijn broodje in Brussel-Zuid totaal is ontgaan dat het station een 60-tal winkels telt met een aangepast aanbod voor de mobiele klant. En een hotspot, én talrijke horecazaken, én geldautomaten... En ja, plaatsen als deze, waar grote aantallen mensen elkaar kruisen, kennen ook minder aangename fenomenen zoals zakkenrollers. Ook hier is opmerkzaamheid geboden. Daarom dat extra investeringen in meer veiligheidsmensen en camera's zeker gerechtvaardigd waren. Gelukkig is twintig gestolen laptops in het station per dag dan ook niet meer dan een indianenverhaal.

Ook delen we de analyse van mijnheer Parys dat de klant vrij moet zijn in de keuze van de manier waarop hij naar het station komt en dat de eerste en laatste kilometer cruciaal zijn. Daarom investeert de NMBS-Holding dan ook massaal in bijkomende parkeergelegenheid (8.000 nieuwe plaatsen tussen 2008 en 2012), goed uitgeruste fietsenstallingen (20.000 extra) en fietspunten. Nabij het station Leuven is dat niet anders: verleden jaar ging een gloednieuwe overdekte fietsenstalling open, en tijdens de hele duur van de werken in de omgeving van het station werd gelet op voldoende parkeergelegenheid (er zijn wel degelijk nog beschikbare (zelfs gratis) parkeerplaatsen aan de achterkant van het station). Ook een Kiss&Ride-zone ontbreekt niet (aan de Tiense Vest). Dat het stationsgebouw nood heeft aan een grondige opknapbeurt staat als een paal boven water: begin volgend jaar start de volledige renovatie van het stationsgebouw (lokettenzaal, winkels, sanitair), een investering van 8,7 miljoen euro.

De NMBS-Holding is overtuigd van de sterkte van het station. Onze strategie vertaalden we onlangs nog in een stationsmerk. 'Het Station' staat voor een goed georganiseerde omgeving, een knooppunt van mobiliteit, een plek waar de klant geen tijd verliest, zelfs tijd kan winnen. Waar het fijn is een tijdje te vertoeven, waar altijd iets te gebeuren is. Stations schrijven inderdaad succesverhalen, het worden steeds meer plaatsen in de stad waar het bruist van leven. En dat doen ze niet alleen in het buitenland.

Vincent Bourlard is directeur-generaal stations bij de NMBS.

Bron: DS 11 juni 2009

vrijdag 12 juni 2009 - Geef je commentaar (0)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

64ste Meest Creatieve Mens is Vlaming

Het Amerikaanse magazine Fast company lanceerde onlang haar ‘100 most creative people in business’. En wie vinden we op de 64ste plaats: de - in Silicon Valley wonende- Vlaming Bart Decrem. Decrem ontwikkelde met zijn bedrijfje Tapulous Tap Tap Revenge, met meer dan 3 miljoen downloads het populairste iPhone-spel ter wereld.

In navolging van Guitar Hero of Dance Dance Revolution test Tap Tap Revenge de ritmische reflexen van de spelers. Punten verdien je door op het scherm te tikken op het ritme van de muziek. Dat sloeg zo aan, dat het spel 20 dagen na zijn lancering in juli 2008 al 1 miljoen keer werd gedownload. Intussen heeft al 1/3 van alle Amerikaanse iPhone-gebruikers het spel geïnstalleerd.

Decrem - die met Tapulous al aan zijn derde bedrijfje toe is- zette ook samenwerkingen met platenlabels op. Fans kunnen immers doorklikken om de song op iTunes te kopen. Bovendien werden er al gebrande edities van het spel rond bepaalde muziekgroepen gecreëerd. Zo is er een Tap Tap Coldplay.

Bekijk de ‘100 most creative people in business’ van Fast Company

 Bron: Flanders DC - Caroline Merckx

dinsdag 09 juni 2009 - Geef je commentaar (0)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

3.406 keer dank u

Ik begin er nu pas echt aan want als beginner heb ik de smaak pas echt te pakken na vijf weken campagne, ontelbare toffe momenten en niet minder dan 3.406 voorkeurstemmen om de partij opnieuw op te bouwen! De silver lining is dat onze provincie zijn vier zetels behoudt: proficiat Patricia! Open Vld heeft het slecht gedaan maar dat betekent ook dat we nu een kans hebben om met een aantal vernieuwers mee aan een nieuwe toekomst te bouwen. Ik heb er in ieder geval zin in. Wordt vervolgd.

maandag 08 juni 2009 - Geef je commentaar (3)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

Is de sp.a nu voor of tegen goedkopere studieleningen?

Deze opinie verscheen op op 3 juni in De Standaard in ingekorte versie. Hieronder kan je de volledige tribune lezen: Deze week viel de verkiezingsfolder van Saïd El Kahadraouï, Europees parlementslid voor de sp.a, in onze bus. Hij pleit daarin onomwonden voor goedkopere studieleningen voor studeren in het buitenland. Bij Open Vld zijn we blij een bondgenoot te vinden in de sp.a zodat de volgende Vlaamse regering ervoor kan zorgen dat Vlaamse jongeren goedkoper in het buitenland kunnen studeren. Of toch niet? Want Frank Vandenbroucke, de minister van onderwijs én sp.a lijsttrekker, is daar radicaal tegen gekant. Mogen we, in naam van de duizenden Vlaamse studenten die in het buitenland willen studeren, weten of de sp.a nu voor of tegen goedkopere studieleningen is?

Waarover gaat het?

Begin mei, tijdens de Bologna conferentie, stelden we voor om studeren in het buitenland goedkoper te maken. Minister van Onderwijs Vandenbroucke verklaarde tijdens die conferentie in Leuven dat hij het aantal Vlaamse studenten in het buitenland wou verdubbelen. Prima, want goed opgeleide mensen met een flinke dosis internationale ervaring zijn de basisgrondstof van een kennisgedreven en creatieve economie. En die is op haar beurt belangrijk om nieuwe jobs te creëren in Vlaanderen. Maar studenten die naar het buitenland willen, rekenen daarvoor best niet op hun bank zo bewees onderzoek van ons na herhaalde klachten van studenten.

Enkele cijfers

Vandaag studeert maar één op de tien studenten in het buitenland. In 2004 trokken in totaal 10.729 landgenoten voor hun studies naar o.a. Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk, de twee meest populaire bestemmingen. De helft daarvan zijn Erasmus studenten, de andere helft doet dat na zijn initiële studies. De kostprijs van zo'n ervaring loopt sterk uiteen maar een Master in Finance aan de London School of Economics kost bv. 20.000 EUR. Met huur en andere kosten loopt zo'n buitenlandse studie ervaring snel op tot meer dan 30.000 EUR voor een jaar.
Banken: lenen voor studie 70% duurder dan voor studies

Maar wie vanuit Vlaanderen kennis wil opdoen bij de buren, rekent daarvoor dus beter niet op zijn bank. Na een paar alarmerende berichten van recent afgestudeerden hebben we een steekproef uitgevoerd bij Fortis, Dexia, KBC en ING. Met volgende verbijsterende resultaten. Eerst en vooral blijkt het onmogelijk een studielening aan te gaan zonder borg van je ouders. Bovendien toont blijkt een studielening zo maar eventjes 70% duurder is dan een autolening.

Creatieve oplossingen

Je zou dus denken dat de Vlaamse regering meteen werk maakt van zo'n belangrijk probleem. Wij hebben een drietraps-rakket van oplossingen voorgesteld:
1. De invoering van een systeem van overheidswaarborgen, naar analogie met waarborgsysteem voor KMO's, om het kredietrisico van de banken ter veminderen en een lagere rentevoet voor studenten te garanderen.
2. Het fiscaal aftrekbaar maken van de kosten voor een studielening in het buitenland, net zoals hypotheek afbetalingen.
3. Het opzetten van een systeem van renteloze studieleningen.

Vlaams non-beleid: ‘njet' van de sp.a

Maar die oplossingen botsten op het ‘njet' van de Vlaamse minister van onderwijs. Dat is bijzonder merkwaardig want in 2006 heeft hij zelf het probleem van de dure buitenlandse studies aangekaart met de belofte het te bestuderen en aan te pakken . Op 7 februari 2006 zegt de minister tijdens een toespraak over studiefinanciering het volgende: "Ik zal hierover informatie verzamelen, zodat ik op basis van de voor- en nadelen van bepaalde systemen tot een degelijk voorstel kan komen."

Na een jaar radiostilte begraaft de minister het idee op 19 januari 2007 in een antwoord op een schriftelijke vraag van Helga Stevens, NV-A parlementslid met het argument dat het te duur is : "Zelfs met steun van de Europese Investeringsbank zou de overheid in een tijdspanne van vier jaar meer dan 40 miljoen euro op tafel moeten leggen. [...] De investering in de opstart van een systeem van studieleningen lijkt mij bijgevolg geen goede besteding van de beschikbare middelen."

Dat is een fundamenteel verkeerde inschatting. Er schort iets aan onze keuzes wanneer we als overheid meer dan 2 miljard euro vrij maken voor bankwaarborgen voor KMO's, in totaal 500 miljoen euro veil hebben voor auto-assemblage maar 10 miljoen euro per jaar te veel vinden om in de toekomst van onze studenten, de kenniseconomie en onze regio te investeren.
Z
ijn uitlatingen van januari 2007 ten spijt zegt de minister op 28 april 2009 in de Gazet van Antwerpen dat studeren in het buitenland niet ‘voor de happy few' mag zijn. En voor wie nog kan volgen pleit zijn partijgenoot, El Khadraouï, een dag later voor een systeem van renteloze leningen in de Standaard . Op 30 april wilde De Ochtend mezelf en minister Vandenbroucke over dit probleem interviewen op Radio 1. De minister stuurde zijn kat...

De sp.a slaagt er dus in tegelijkertijd aan de kiezers te beloven om leningen voor studies in het buitenland goedkoper te maken terwijl hun eigen minister van Onderwijs het tegenovergestelde verkondigt. Wij willen van goedkoper studeren in het buitenland door een systeem van studieleningen een speerpunt maken tijdens de volgende legislatuur. Kan de sp.a aan de kiezers vertellen welke van hun vele standpunten zij zal verdedigen in het volgende Vlaams Parlement?

Lorin Parys (Open Vld lijst Vlaams-Brabant) en Philippe De Backer (Open Vld lijst Europa en Jong Vld voorzitter)

vrijdag 05 juni 2009 - Geef je commentaar (2)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

- 1 / 2 - volgende pagina

© Lorin Parys. - webdesign blau - Lorin Parys. RSS 2.0 - disclaimer en privacy