Leuven - hoofdstad van de creativiteit

Zaterdag hebben Patricia Ceysens en ikzelf symbolisch een eerste steen gelegd van Leuven, als stad van de toekomst. Nadien startte in Leuven een driedaagse massale bus-aan-bus-actie in het stadscentrum voor de verdeling van een stadsfolder over de toekomst van Leuven.

We kozen een glazen steen omdat Leuven een kleurrijke, open, creatieve en innovatieve stad moeten zijn. Professor Richard Florida brak een aantal jaren geleden al een lans voor steden die creatieve inwoners aantrekken en zo nieuwe bedrijven naar hun stad weten te lokken. 

De actie vond niet zomaar plaats aan de Vaartkom. Dit Leuvens gebied is immers in volle ontwikkeling en heeft op innovatief en creatief vlak veel mogelijkheden. Zo zal in de oude brouwerij De Hoorn de Gaming Incubator komen waar startende bedrijfjes uit de Vlaamse gamingindustrie zich kunnen vestigen.

zondag 31 mei 2009 - Geef je commentaar (0)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

Club Brugge en Uplace kijken uit naar volgende stap in stadiondossier: vergadering op 2 juni

Plenaire vergadering gepland op 2 juni -Club Brugge en Uplace kijken uit naar volgende stap in Brugs stadiondossier

Op 2 juni vindt de plenaire vergadering plaats waarin het afbakeningsproces van het regionaalstedelijk gebied Brugge, en dus ook het Brugse stadiondossier, besproken wordt. Club Brugge kijkt alvast uit naar deze volgende, concrete stap in de realisatie van zijn nieuwe stadion. "Nadat de Vlaamse regering in april het pad effende voor een nieuw Club-stadion met winkelcentrum in Loppem, betekent deze plenaire vergadering opnieuw vooruitgang in het dossier. Vanzelfsprekend zal Club Brugge constructief meewerken. We kijken uit naar een positieve samenwerking met alle betrokkenen," aldus Filips Dhondt, general manager van Club Brugge.

Overtuigend

Het stadionplan uitgewerkt door Club Brugge en ontwikkelaar Uplace voorziet een ruim, modern en comfortabel stadion dat beantwoordt aan de nieuwste UEFA-normen en dat de kandidatuur van België voor het WK 2018 ondersteunt. Loppem kwam als beste locatie uit een onafhankelijke studie die 16 sites in het Brugse vergeleek. De Vlaamse regering bevestigde de keuze voor Loppem door de site waarin het stadion zal komen mee op te nemen in het stedelijk gebied. De locatie voldoet bovendien aan alle ruimtelijke behoeften: voor het nieuwe stadion, de parking en het winkelcentrum is immers minimum 34,7 ha nodig.

De Vlaamse regering besliste dat het stadion gefinancierd kan worden door een aanpalend winkelcentrum. Uit een waslijst aan alternatieve studies kwam dit winkelcentrum als enige realistisch, duurzaam en haalbaar financieringsmiddel naar voor. De overheid zal enkel instaan voor de ontsluiting van het stedelijk gebied.

Vastberaden

In januari 2007 stelde Club Brugge zijn stadionplannen voor het eerst voor. Volgens Filips Dhondt hebben Club Brugge en Uplace sindsdien niets van hun vastberadenheid verloren: "In de twee en een half jaar sinds we onze stadionplannen voorstelden is er veel veranderd, niet in het minst de economische situatie. Het stadionproject zoals het thans voorligt, blijft echter fundamenteel solide. Het enthousiasme van de Club, Uplace en onze sponsors om het nieuwe stadion te realiseren is dus onverminderd."

Het nieuwe stadion van Club Brugge betekent een win-win situatie voor de hele regio op sportief, sociaal en economisch vlak. Met de plenaire vergadering komt het stadion - en de 1.200 permanente jobs die het zal creëren - opnieuw een stap dichterbij.

vrijdag 29 mei 2009 - Geef je commentaar (0)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

Paradox van Parys - DS 29 mei 2009: Het verloren continent?

DE PARADOX VAN PARYS - Het is vrij ongelooflijk maar waar. Deze politieke campagne heeft geen thema. Tenzij het gebrek aan thema ook meetelt. Dat tart de verbeelding omdat we de diepste economische malaise in een kleine eeuw meemaken, banen bij de vleet worden weggesnoeid en het overheidstekort spectaculair groeit. De Oeso maakte nog niet zo lang geleden bekend dat Europa de grote verliezer van de crisis dreigt te worden omdat we niet doortastend optreden en in verspreide slagorde de wapens opnemen. De Commissie staat erbij en kijkt ernaar, terwijl onze Atlantische vrienden 800 miljard euro investeren in economisch herstel en de Aziaten kilometers voorsprong nemen. Een mens zou dus voor minder denken dat er geen beter moment is om het over de uitweg uit de crisis te hebben. Fout dus.

De realiteit die Europa is, werd gisteren nog maar eens pijnlijk duidelijk. Ik mocht een panelgesprek modereren op The Benelux Venture Forum met Christiane Verhaegen, het hoofd van Unibioscreen. Een onderneemster in hart en nieren die met haar bedrijf een nieuw medicijn tegen kanker ontwikkelt. Het vooronderzoek voor het geneesmiddel is afgelopen, de proeven op dieren zijn geslaagd en sinds kort worden de medicijnen op mensen getest. Ontzettend belangrijk werk met een geweldig potentieel aan menselijk geluk en commercieel succes.

Unibioscreen test zijn middel in drie ziekenhuizen in Arizona, in Leuven en in Leiden. Dat laatste mag je letterlijk nemen. Voor de tests in Arizona had Verhaegen één aanspreekpunt, het Amerikaanse Voedsel en Medicijnen Agentschap, kortweg FDA. Omdat er al gesprekken zijn tussen alle partijen nog voor er een echte aanvraag is, heeft een nieuw geneesmiddel meer kans om goedgekeurd te worden. Vorig jaar midden mei werd de aanvraag om de nieuwe remedie te testen ingestuurd en begin juli kreeg de eerste patiënt het nieuwe medicijn toegediend. Op het oude continent was het andere koek. Voor de tests in Leuven en Leiden had het bedrijf niet minder dan vier gesprekspartners: twee nationale autoriteiten en twee ethische comités van de betrokken ziekenhuizen. De aanvraag die in maart vorig jaar werd ingediend, werd pas in oktober gehonoreerd.

Zo'n verhaal maakt me boos. De oplossing kost niet eens een pak geld, enkel een dosis gezond verstand. Toch slagen we daar niet in. En dan hebben we het nog niet gehad over het bos van regeltjes en het woud van documenten die bedrijven moeten invullen wanneer ze een beroep doen op innovatiesteun van de EU. Allemaal hemeltergend. Maar het goede nieuws is dat we niet veroordeeld zijn om het verloren continent van deze eeuw te worden. We hebben ons lot zelf in handen. Binnenkort zijn er zelfs Europese verkiezingen waar we een nieuwe richting mee kunnen bepalen.

Dus geven we hier alvast drie nieuwe ideeën om de crisis aan te pakken en innovatie en ondernemerschap aan te moedigen. En die kunnen meteen Europees worden ingevoerd. Eén, wie risico neemt, wordt beloond. We stellen beginnende bedrijven drie jaar vrij van vennootschapsbelastingen. Twee, we lossen het probleem op van de kmo die geen geld en tijd heeft om te innoveren met een innovatie-voucher. In Nederland krijg je zonder rompslomp 10.000 euro als bedrijfsleider van een klein bedrijf om aan te kloppen bij onderzoekscentra en universiteiten. Wat daar kan, kan hier ook. En drie, we gaan voor een overheid die haar ondernemers vertrouwt en niet langer wantrouwt. Het vermoeden van onschuld wordt ook van toepassing op ondernemers. Dan rest ons enkel nog te werken aan de coolness-factor van ondernemerschap Want als mensen wisten hoe spannend het is, hadden we al lang het nieuwe continent ingehaald.

Bron: http://www.standaard.be/Artikel/Detail.aspx?artikelId=DD2AQ2TD&kanaalid=336

vrijdag 29 mei 2009 - Geef je commentaar (0)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

De Morgen - Lorin Parys: Ons onderwijs heeft geen fastfood maar Michelin model nodig

Lorin Parys stelt dat ons onderwijs te eenzijdig gebaseerd is op kennis-overdracht.

 

 

 

 

 

 

Als we ons talent willen klaarstomen voor de creatieve kenniseconomie moeten we ons onderwijs stoelen op het Michelinmodel. Dat is een probleem, want vandaag regeert het fastfoodmodel: alles is gestandaardiseerd en smaakt hetzelfde. Sterrenrestaurants daarentegen zijn kwalitatief hoogstaand en allemaal verschillend, en zo moet ook ons onderwijs zijn. Dat is de essentie van het verhaal van Sir Ken Robinson, een wereldvermaarde expert in onderwijs en creativiteit. Hij sprak gisteren op een Forum dat Flanders DC in Antwerpen organiseert voor 1.200 leerkrachten uit de Proeftuinen.

De vakbonden hadden alvast protest beloofd, zij zijn de veranderingen beu. Maar als de enige constante in onze wereld verandering is, kunnen we onze kinderen en leerkrachten toch niet grootbrengen in een stilstaande omgeving? Dan dreigen we hen te veroordelen tot de werkloosheid, zeker nu met de crisis wel eens de Grote Knop zou kunnen omdraaien naar de creatieve economie.

De blauwdruk van enkele ideeën voor een grote ommezwaai in ons secundair onderwijs werd eerder al bekend. Zo'n oefening komt geen seconde te vroeg, want de fundamenten van ons onderwijs zijn gestoeld op het kennistijdperk, en dat is dood. Voor echte innovatie op school moeten we alles durven te herdenken maar ook de moed hebben om te behouden wat goed is. Daarvoor moeten we niet alleen komaf maken met het fastfoodmodel, maar moeten we ook de lineaire mythe van ons onderwijs bij het grofvuil zetten. In een interview met Roy Van Dalm zegt Robinson dat "de reden dat ons talent zo slecht ontwikkeld wordt en onze creativiteit niet floreert" uit die lineaire mythe stamt. Het systeem van opeenvolgende leerjaren die een doorgaande lijn in de tijd vormen, is een overblijfsel van een industrieel verleden.


Nu leven we in een tijdperk van ideeën, waarin mensen uit het overaanbod van informatie de juiste dingen moeten halen, nieuwe verbanden leggen en daar iets mee ondernemen. We hebben nood aan kritische, inventieve en ondernemende Vlamingen. Mensen die de zaken waar we al lang zeker van zijn in vraag kunnen en durven stellen. Daar zijn Vlaamse tieners niet op voorbereid wanneer ze van ons secundair onderwijs afzwaaien. Want dat onderwijs is te eenzijdig gebaseerd op kennisoverdracht.


Uit de technologie-index van het Wereld Economisch Forum blijkt dat ons onderwijs het goed doet op vlak van bijvoorbeeld wiskunde en wetenschappen. Maar dat is niet genoeg. Want zaken zoals kritisch en creatief denken meten we niet, maar we weten wel dat we daarin niet aan de top staan. Niet dat onze kinderen niet creatief zijn. 'Elk kind is een kunstenaar. De moeilijkheid is er een te blijven', zei Picasso ooit. En gelijk had hij. George Land en Beth Jarman onderzochten de capaciteit om creatief te denken bij kinderen tussen 3 en 5 jaar oud en volgden hen tot ze 25 waren. Wat bleek? Van de 3- tot 5-jarigen dacht 98 procent erg creatief, maar op hun 25ste, dus na een hogere opleiding, was nog maar 2 procent van de jongeren een creatieve denker.


Hoe kan dat nu? Kinderen en jongeren leren op school dat er op elke vraag maar één juist antwoord is. Fouten maken wordt afgestraft. Nochtans is een aantal van de beste uitvindingen uit vergissingen en afwijkend denken ontstaan. Denk maar aan Alexander Fleming, die penicilline ontdekte toen hij zijn preparaat bij het raam vergat, of aan de buitenissige evolutietheorie van Charles Darwin.


De sleutel tot verandering in ons onderwijs ligt dus niet alleen in het afstappen van een lineair systeem of het invoeren van een Michelinmodel. De leerkrachten en hun opleiding zijn de echte katalysatoren van innovatie. Net die leerkrachten liggen meer dan ooit onder vuur van leerlingen, (over)bezorgde ouders, inspecteurs en ministers. Vroeger maakte de onderwijzer samen met de pastoor en de notaris de dorpse top drie rond. Vandaag staat de leerkracht niet meer in de top tien van maatschappelijk aanzien. Dat moet veranderen.


Hoe? Geef hen meer vrijheid, verhoog de mobiliteit tussen onderwijs en privé, vereenvoudig de administratie en beloon hen meer naar werken en volgens resultaten. Tot slot moeten we onze leerkrachten anders opleiden en zorgen dat ze van zender van informatie verworden tot coach van talent. Dat is niet gemakkelijk. Als coach plots creativiteit aanmoedigen terwijl je daar zelf niet toe opgeleid bent is als vragen aan iemand die nooit een voetbalwedstrijd heeft gezien welke ploeg het beste speelde.


Daar willen we bij Flanders DC iets aan doen. Daarom lanceerden Flanders DC en de Proeftuinen gisteren een opleiding 'innovatiecoördinator' voor het secundair onderwijs. Die is vrijwillig, niet opgelegd, en gratis. Omdat we de mensen die er deze woelige maatschappelijke tijden iets van willen maken de nodige inzichten en vaardigheden willen meegeven. Alleen zo kunnen we een onderwijs creëren dat zijn leerlingen niet alleen de juiste antwoorden in handboeken geeft, maar hen ook nieuwe antwoorden leert geven op nieuwe vragen. En daar kunnen we als regio enkel beter van worden.

Bron: De Morgen 28 mei 2009

 

donderdag 28 mei 2009 - Geef je commentaar (3)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

Werk maken van een creatieve economie

Als voorzitter van Flanders DC ben ik trots op ons eerste boek 'Werk maken van een creatieve economie' in samenwerking met de Vlerick Leuven Gent Management School moeten lezen. Het boek bundelt vier jaar beleidsrelevant onderzoek van het Flanders DC Kenniscentrum tot vier makkelijk verteerbare delen. Vanaf 20 mei 2009 ligt het nu ook in de boekhandel.

 

"Vlaanderen heeft alle kansen om zich economisch te handhaven en zelfs te versterken. Maar daarvoor moeten beleidsmakers, ondernemers en iedereen die mee het gezicht van de Vlaamse economie bepaalt, vandaag de handen in elkaar slaan", zeggen Vlerickauteurs Isabelle De Voldere en Leo Sleuwaegen bij de lancering van hun nieuwe boek Werk maken van een creatieve economie. "We moeten het talent van de mensen die hier wonen optimaal benutten. Dat gebeurde in het verleden te weinig. In elk geval is nu de tijd rijp om er volop op in te zetten."

‘Werk maken van een creatieve economie' beschrijft uitvoerig de limieten van het huidige groeimodel in Vlaanderen en toont hoe het beleid een nieuw groeimodel kan stimuleren waarbij innovatie en ondernemerschap, de kenniseconomie en de ontwikkeling van creatieve sectoren centraal staan. Een nieuw groeimodel is nodig om onze huidige welvaart en ons welzijn te behouden.

Het mag duidelijk zijn dat we een overgang aan het maken zijn van een industriële economie waarin productiviteit het verschil maakt naar een creatieve economie waarin kennis en wat je daar mee doet het verschil maakt. "Harder werken hoeft dus niet, slimmer werken is de boodschap, om het met een boutade te zeggen", stelt Pascal Cools, algemeen directeur van Flanders DC, "We mogen niet alleen focussen op behoud, maar moeten ook nieuwe kansen aangrijpen om jobs te creëren. En die zijn er. De creatieve sectoren groeien tweemaal sneller dan de traditionele, maar in Vlaanderen is die groei veel kleiner dan in Nederland bijvoorbeeld."

Het boek bevat ook de visies van Patricia Ceysens, Karel Van Eetvelt, Philippe Muyters, Patrick Janssens, Edith Vervliet en Jan Briers op een creatieve economie. Patricia Ceysens pleit voor meer innovatie in de dienstensector, die ook achterop hinkt t.o.v. onze buurlanden.

Werk maken van een creatieve economie
Isabelle De Voldere & Leo Sleuwaegen
ISBN 978 90 209 8335 7
136 pagina's
€ 24,95

Beluister het Radio 1 interview met Leo Sleuwaegen op de site van Radio 1 www.radio1.be

maandag 25 mei 2009 - Geef je commentaar (0)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

Patricia Ceysens en Lorin Parys pleiten voor verhuursysteem fietsen in Leuven

Patricia Ceysens en Lorin Parys, twee Leuvense Open Vld-kandidaten bij de Vlaamse verkiezingen van 7 juni a.s., pleiten voor de invoering van een flexibel verhuursysteem voor fietsen in Leuven. Dit systeem kan zowel ten dienste staan van toeristen, maar ook van pendelaars die in en rondom Leuven werken. Op deze manier slaat Leuven twee vliegen in één klap: niet alleen worden de toeristische troeven van de stad versterkt. Tegelijk wordt op een eenvoudige en ecologische wijze bijgedragen tot het verbeteren van de woon-werk-verplaatsingen.

Het voorzien van fietsverhuurpunten voor toeristen is een beproefd concept. In Parijs, Amsterdam, Berlijn, enz. is de fiets als vervoermiddel voor toeristen al lang ontdekt. Dichter bij huis ging in maart van 2009 een fietsverhuursysteem in de 19 gemeenten van Brussel van start. 2500 fietsen worden verspreid over 180 geautomatiseerde verhuurpunten. Deze verhuurpunten zijn gelokaliseerd langs mobiliteitsassen (trein- en metrostations, autodeelpunten) en toeristische trekpleisters (musea, monumenten, e.d.m.).

Wij pleiten ervoor om ook in Leuven een dergelijk fietsverhuurnetwerk voor toeristen op te starten. In een eerste fase kunnen verhuurpunten voorzien worden in de stad Leuven en haar deelgemeenten zelf. Deze verhuurpunten kunnen zich situeren bij belangrijke mobiliteitsknooppunten, zoals het treinstation, de grote bushaltes, maar ook de randparkings, autodeelpunten, e.d.m. Daarnaast moeten vanzelfsprekend bij alle toeristische trekpleisters - in het stadscentrum, maar ook in de deelgemeenten - verhuurpunten worden voorzien. In een tweede fase kunnen ook de direct omliggende gemeenten betrokken worden. En waarom later geen fietsverhuursysteem ontwikkelen dat het volledige Hageland afdekt? Een dergelijke aanpak zou zonder twijfel een betere benutting van de toeristische mogelijkheden met zich meebrengen.

Voor alle duidelijkheid: ons voorstel gaat veel verder gaat dan het Cameleo-systeem dat vandaag in Leuven bestaat. Dit is een concept dat toeristen de kans geeft om op een ludieke wijze, via een kickbike (dit is een step met een speciaal design), Leuven te verkennen. Deze steps kunnen slechts op één locatie worden verhuurd en hun comfort is door de specifieke step-formule vanzelfsprekend beperkt tot korte afstanden. Ons systeem legt de nadruk op een breed aanbod aan verhuurpunten, met comfortabele fietsen, voor een efficiënt, eerder dan ludiek, vervoer. Zulk een flexibel fietsverhuursysteem moet tegelijk gekoppeld worden aan de promotie van de fietsknooppunten, maar ook maataanbod is mogelijk, zoals bv. in het kader van museale roadtrips, stadsspelen (bv. zoektochten), enz.

Een dergelijk fietsverhuursysteem is overigens niet enkel nuttig in het kader van het toeristisch beleid van de stad, maar ook voor het verbeteren van de mobiliteit van de pendelaar. Uit onderzoek blijkt dat voor de pendelaar de grootste knelpunten zitten in "de laatste kilometer" die hij of zij moet afleggen. Eens aangekomen in het treinstation of aan de bushalte resten er haast altijd nog één of enkele resterende kilometers die moeten worden afgelegd tot aan de werkplek. Deze ‘laatste kilometers' kunnen nooit volledig worden opgevangen door openbaar vervoer. Een flexibel fietsverhuursysteem kan hier een oplossing bieden. Voorwaarde hiervoor is vanzelfsprekend dat een breed en omvangrijk genoeg netwerk van verhuurpunten wordt voorzien. Precies deze brede dekkingsgraad (zowel in aantal als in spreiding) vormt een cruciale succesvoorwaarde voor het welslagen van het project. Door zulk een aanpak vergroot overigens het potentieel en de invloedssfeer van het openbaar vervoer enorm. Een maximaal gebruik van het openbaar vervoer en een succesvol en flexibel fietsverhuursysteem versterken elkaar met andere woorden en gaan dus hand in hand.

Het is duidelijk: er zit meer in de fiets! Zowel de toeristen als de pendelaars zijn gebaat bij de ontwikkeling van een flexibel fietsverhuursysteem. Vanzelfsprekend moet dit passen in een globaal fietsbeleid in en rondom Leuven, waarbij ook aandacht is voor: adequate fietsenstallingen, de aanleg van velostrades naar de openbare mobiliteitsknooppunten, de aanleg van nieuwe en verbetering van veilige fietspaden, e.d.m. Op ons engagement mag u alvast rekenen.

Patricia CEYSENS
Lijsttrekker Vlaamse Verkiezingen

Lorin PARYS
14de plaats Vlaamse Verkiezingen

 

 

maandag 25 mei 2009 - Geef je commentaar (0)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

Campagne-weekend

Leuk maar afmattend campagne weekend achter de rug. Jaarmarkt in Aarschot, Boerenbal in Mollem met Ella, markten in Steenokkerzeel, Leuven, Meise, Winksele, fietsactie, borden zetten, steakdag in Haacht en Roosdaal en natuurlijk duchtig flyeren. We zien ondertussen al behoorlijk bruin met het steeds groeiend campagen team van een leven op straat... Morgen begint een echte werkweek, dus terug das en pak aan en campagne modus even af. Zelfs onze nieuwste supporter, Jef Houben, wordt er moe van.

zondag 24 mei 2009 - Geef je commentaar (0)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

Paradox van Parys: Minder geld, meer creativiteit? - De Standaard 22 mei 2009

DE PARADOX VAN PARYS - De honderd rijkste zakenfamilies van ons land werden het voorbije jaar 7,2 miljard euro armer. Dat is 288 miljard oude Belgische franken of 10 procent van hun vermogen dat als sneeuw voor de zon smolt. Ik hoor u al denken et alors? U bent waarschijnlijk zelf behoorlijk wat centen kwijt en toch niet helemaal zeker van uw baan. Waarom zou u dan slaap laten voor een aantal fatcats die heus geen boterham minder eten door de aandelenkoersen? Begrijpelijk, maar niet helemaal terecht. Het beursverlies van onze rijkste zakenfamilies is ook een aderlating voor Vlaanderen. Want geld en creativiteit zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden.

Dat wordt mooi geïllustreerd door het onuitroeibare cliché dat creativiteit hoogtij viert in moeilijke economische tijden. De redenering gaat als volgt. Wanneer het moeilijk gaat, wordt iedereen verplicht om meer met minder te doen en zo worden allerlei vernieuwingen geboren. Economische groei komt niet van meer te koken, maar wel van nieuwe recepten te pionieren. En die nieuwe recepten floreren wanneer de ingrediënten schaarser worden. Kortom, crisissen zijn gouden tijden voor innovatie.

Dat was ook de stelling van Joseph Schumpeter, die verkondigde dat door creatieve destructie nieuwe starters oude bedrijven uit de markt drijven met frisse ideeën. Net zoals er na een bosbrand verschillende nieuwe dier- en plantensoorten zouden ontstaan in het afgebrande gebied, kan een crisis een vruchtbare bodem zijn voor nieuwe spelers. Dat is ook wat er vandaag kan gebeuren. Op voorwaarde dat de overheid niet onnodig subsidies geeft aan bedrijven die anders niet zouden overleven. In een crisis zie je dus een groter aantal nieuwe starters met creatieve bedrijfsmodellen. Die zijn essentieel om ons economisch weefsel te vernieuwen.

Minder geld levert dan misschien meer ideeën op. Maar vandaag vindt dat groter aantal ideeën minder geld. Zelfs bestaande bedrijven met goede ideeën komen van kale bankreizen thuis. En dat nadat de overheid meer dan twee miljard kredietwaarborgen voor kmo's opzij heeft gezet. Hoe moeten nieuwe ondernemers dan aan het nodige startkapitaal geraken? De bank zegt nee tegen ondernemingen zonder geschiedenis. Venture capital-fondsen nemen de telefoon niet op, want die hebben de handen vol met hun eigen probleemportefeuilles. Friends, family and fools zijn minder scheutig om geld toe te steken na een blik op hun eigen vermogen.

Vroeger kon je dan terecht bij Vlaanderens ondernemende families. Tibotec Virco is zo'n verhaal dat zonder een paar durvers uit vermogende geslachten nooit uit de startblokken zou zijn geschoten. En zonder hen zou het bedrijf dus ook nooit een kleine vijfhonderd banen hebben gecreëerd. Ook SN Brussels Airlines kreeg vleugels door de financiële inbreng van een paar oude families. En zo zijn er ontelbare kleine en grote succesverhalen uit ons land die steunen op het geld van zakenfamilies. Maar vandaag valt het te betwijfelen of die succesverhalen nu ook nog het daglicht zouden zien. Want de families die ooit de radars van ons economisch netwerk smeerden, hebben behoorlijke averij opgelopen en houden dus de vinger op de knip.

Enkel en alleen de verschillende families die KBC verkankeren, hadden in januari van dit jaar al meer dan drie miljard euro verloren. Namen zoals Van Waeyenberghe, Vlerick-Sap, Santens, Poulussen en Gevaert lees je niet elke dag in de krant, maar ze spelen daarom geen minder belangrijke rol voor ondernemend Vlaanderen. Als zij verliezen, verliezen wij ook.

http://www.standaard.be/Artikel/Detail.aspx?artikelId=122AIHIE

vrijdag 22 mei 2009 - Geef je commentaar (0)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

Absurdistan bij de sp.a: loon van managers

Deze morgen heb ik me verslikt in mijn koffie. 'De toplonen van de bankiers moeten dringend aan een norm onderworpen worden, en bij uitbreiding de toplonen van elke sector die overheidssteun krijgt. Het is al te gemakkelijk dat een ceo tweehonderd mensen op straat zet en daar nog voor beloond wordt ook. Voor ons moet er een band gecreëerd worden tussen het aantal ontslagen en het loon van een topmanager: hoe meer hij er ontslaat, hoe minder hij verdient', zegt Caroline Gennez in een gesprek met De Standaard.

Laat ons beginnen met het begin. De overheid heeft niets te zoeken in de interne keuken van een bedrijf. De aandeelhouders, die de eigenaars zijn van een bedrijf, moeten uitmaken wie ze hoeveel van hun zuur geïnvesteerde centen willen uitbetalen. Dat is een goed principe. Want stel je even voor dat de overheid zich als expert zou moeten mengen in de manier waarop een bedrijf wordt gerund in de  de tapijtindustrie, in hoogtechnologisch voedselbedrijven of advocatenkantoren. Schoenmaker blijf bij je leest. Eigenaars van bedrijven runnen bedrijven, de overheid runt het overheidsapparaat. Wat mij betreft is aan dat laatste nog genoeg werk.  

Mevrouw Gennez heeft een punt dat wanneer de overheid geld toestopt aan bedrijven, geld dat van ons komt, ze toezicht moet houden op de goede besteding van dat geld. Dus indien een bank door ons wordt gesubsidieerd hebben wij als burger-belastingbetaler-aandeelhouder van zo'n bank het recht om mee de belangrijke beslissingen te nemen. En dus kunnen we mee beslissen over het loon van het top management. Logisch allemaal. 

Maar een link maken tussen het aantal mensen die ontslagen worden en het loon van een manager is niet slim. Want op zo'n manier zet je een manager aan om zo veel mogelijk mensen binnen het bedrijf te houden terwijl dat op langere termijn de jobs van nog meer mensen zou kunnen kosten. Moedige beslissingen ontmoedigen omdat ze op korte termijn geen eenvoudig politiek antwoord geven is niet wat we nodig hebben. Het zou paradoxaal zijn dat wanneer bedrijven eindelijk hun belonings-systemen zouden aanpassen en bonussen niet langer op korte termijn winst afstemmen maar op de lange termijn gezondheid van een bedrijf dat de politiek dan weer net het omgekeerde zou doen. En een maatregel invoeren die een korte termijn politiek aanmoedigt, véél mensen houden alhoewel dat bedrijfseconomisch onverantwoord kan zijn, ten nadele van de lange termijn financiële gezondheid van een bedrijf is een boomerang. Want één keer de gezondheid van een bedrijf in gevaar komt, zullen er nog meer mensen moeten afvloeien. En zal de sp.a er opnieuw staan om weer aan de alarmbel te trekken om de belangen van de (kleine) aandeelhouder en bediende te verdedigen. Terwijl hun voorgestelde maatregel net het pervers effect zou kunnen hebben om het jobverlies te vergroten en de financiële gezondheid van een bedrijf te verkleinen.  

woensdag 20 mei 2009 - Geef je commentaar (0)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

Ondernemers kunnen de wereld veranderen.

 Heel knap filmpje dat weing commentaar behoeft. Een betere samenvatting dan waarin ik geloof had ik zelf niet kunnen maken. En goedkoop gemaakt met een boodschap die to the point en effectief is. Als iedereen zijn ondernemende kwaliteiten aanspreekt, kunnen we de wereld aan. Waar wachten we op?

dinsdag 19 mei 2009 - Geef je commentaar (0)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

- 1 / 2 - volgende pagina

© Lorin Parys. - webdesign blau - Lorin Parys. RSS 2.0 - disclaimer en privacy