Paaldansen in een rolstoel

Wat hebben de Belgisch kampioene paaldansen, een risicokapitaalfonds voor sociaal ondernemen, sexy design en personen met een handicap met elkaar gemeen? Het antwoord is eenvoudig: de instaphulp voor personen met een handicap. Het nieuwe product dat gisteren werd geïntroduceerd, heet Freedom of Movement. Het is een sterk staaltje innovatie in de zorgsector dat jammer genoeg veel te uitzonderlijk is.

Mensen die in een rolstoel zitten en dus moeilijk mee kunnen in de auto, blijven thuis. En wie thuis blijft, raakt uit de sociale roulatie. Neem nu een ouder echtpaar waarvan de man in een rolstoel zit. De kans dat zijn vrouw genoeg kracht heeft om haar man uit de rolstoel in hun auto te hijsen, is praktisch nihil. Met als gevolg dat mevrouw alleen boodschappen doet en meneer nog maar zelden de deur uitkomt. In België zijn er 150.000 rolstoelgebruikers en 550.000 bejaarden die voor hun transport een beroep moeten doen op hulpmiddelen. Gert Vrijens bedacht daarom een instaphulp die op het dak van elke auto gemonteerd kan worden. Het is een makkelijk bruikbaar systeem met uitschuifbare paaltjes waardoor een persoon met een handicap zichzelf met een katrolletje in de passagiers- of bestuurderszetel kan takelen. Het product kost ongeveer 1.500 euro maar het Riziv betaalt tot 1.200 euro terug. De ontwerpers willen ook echt sociale integratie bevorderen. En in dit geval doe je dat door een aantrekkelijke branding en design. Personen met een handicap willen immers niet met een gevaarte op het dak van hun auto rondrijden dat van ver hun handicap aankondigt. Dus ziet de instaphulp er onopvallend en cool uit, inclusief de verpakking. De sierlijke zwarte doos doet veeleer een hoogtechnologische gadget verwachten dan een instaphulp.

En ook de marketing is af. Bij de productvoorstelling in Bozar dacht ik even dat de nieuwe iPhone werd voorgesteld. De merites van het product werden gedemonstreerd door een volleerde paaldanseres op een stevige beat en in een strak pakje. Een blits filmpje, een loungy atmosfeer, een heuse BV-presentatrice en een leuke receptie deden de rest. Ook de website ziet er hip uit. Het gekke was dat er in de verste verte geen persoon met een handicap te bespeuren was op de introductie. Die waren misschien druk bezig met het in mekaar steken van de producten. Want het team achter de instaphulp wil niet enkel een product voor maar ook door personen met een handicap. Daarom zal een beschutte werkplaats de Freedom of Movement assembleren.

Het is ook leuk om te zien dat innovatie in Vlaanderen werkt en overheidsgeld zijn weg vindt naar mensen met een idee. VLAO, SOKwadraat, FlandersDC, Trividend, een bureau voor intellectuele eigendom, IWT, Businessangels en Sirris hebben allemaal een grote of kleine bijdrage geleverd aan het succes van dit verhaal. Maar we moeten ons ook de vraag stellen waarom er niet meer innovatieve ondernemers in de zorgsector opstaan, zeker met een bevolking die elke dag grijzer kleurt. Het antwoord daarop is simpel. Onze conservatieve reflex en algemene afkeer voor ondernemerschap hebben voor wetten gezorgd die ondernemen in de zorg streng verbieden. Waarom zou je als ondernemer risico nemen, innoveren en je product vermarkten als er geen markt is? Zegt het Riziv neen, dan kan je het wel schudden met je product. Waarom kunnen we ondernemen niet op een verstandige manier toelaten in de zachte sector? Gert Vrijens loopt in ieder geval al rond met een idee voor een hippe rolstoel, wie houdt hem tegen?

donderdag 27 november 2008 - Geef je commentaar (0)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

Don’t mention the war

'Did they let you out of school this morning?', was de warme verwelkoming die John Cleese, na me een nanoseconde gescand te hebben, mijn richting uitstuurde. Ergens in een gangetje van het Antwerpse Sportpaleis was ik op een boom van een kerel gebotst. Als voorzitter van Flanders DC, noblesse oblige, moest ik samen met onze directeur Pascal Cools het vijfde Creativity World Forum openen. En Mr. Cleese, niet alleen een begenadigde acteur maar ook professor aan Cornell University en creativeitstrainer van beroep, was onze eerste keynote.

Eerlijk gezegd was ik opgelucht de man te zien. Twee jaar geleden in Gent bezorgde hij me immers een levende nachtmerrie. Als hoofdspreker en afsluiter van onze conferentie daagde hij wel op in Gent maar bleek hij, geveld door ziekte, onder geen beding in staat het podium te betreden. In minder dan 24 uur een vervanger overvliegen die je publiek John Cleese doet vergeten is toen gelukt met Sir Ken Robinson. Deze keer besteeg hij wel het podium en enthousiasmeerde hij 1.500 toehoorders.

Ik had John Cleese al eens aan het werk gezien als managementtrainer en eerlijk gezegd viel dat toen wat tegen. Cleese lijdt aan het bekende syndroom van iemand die met te veel overgave iets niet meer wil zijn. De man was komiek en is nu professor. In dat laatste beroep wil hij zo serieus genomen worden dat hij soms angstvallig grappen vermijdt in zijn betoog. Ik had dus geen hooggespannen verwachtingen, maar toch heeft hij ze gisteren in Antwerpen ruimschoots ingelost. Bij momenten was het sterker dan hemzelf en scheen er een flinke portie Engelse droge humor door zijn spreekbeurt. Gevraagd hoe we ons onderwijs creatiever maken, stelde hij prompt voor om een enorm aantal onderwijzers samen te brengen en hemzelf gigantisch veel te betalen. Maar de man had ook een duidelijke boodschap.

Mensen die in staat zijn om te spelen, die vlot om kunnen met stress en niet steeds het gevoel nastreven druk bezig te zijn met een dringend probleem aan te pakken, zijn creatiever. Vandaag dreigt er dus groot gevaar, want bijna iedereen is slachtoffer van een stevige dosis stress. En die stress zet ons aan om op stereotiepe wijze te denken. Als je altijd op dezelfde manier denkt, dan zul je altijd krijgen wat je voorheen had. En dat is nu net wat we niet nodig hebben. Met andere woorden, creativiteit en innovatie zijn zelden relevanter geweest. Maar hoe pak je dat aan? De 1.500 toehoorders kregen flink wat advies en een paradoxale gedachte mee.

Intelligentie verhoogt wanneer je minder nadenkt. Te veel nadenken leidt niet tot betere ideeën. Stel dat je bij het strikken van je veters je acties begint te overpeinzen, dan word je slechter in het uitoefenen van die taak. Je moet dus je intelligente onderbewust laten spelen. Dat is jammer genoeg iets dat lijnrecht ingaat tegen de heersende cultuur waarin de linkerhersenhelft, de ratio, verheerlijkt wordt. De kans dat een directeur een medewerker feliciteert die met beide voeten op zijn bureau en de blik op oneindig door het raam tuurt, is vandaag praktisch onbestaande. Ook zouden bazen beter wat meer controle prijsgeven, want bedrijven die alles wat er gebeurt willen weten, weten meestal dat dit weinig is. En ten slotte is het belangrijk om falen toe te laten, een principe waar we hier ook al meermaals een lans voor gebroken hebben want 'the man who doesn't make any mistakes, usually doesn't make anything at all.' Geen Ministry of Silly Walks gezien, maar wel een mooie opening voor twee dagen inspiratie in Antwerpen.

donderdag 20 november 2008 - Geef je commentaar (0)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

Quo vadis?

Hoge olieprijzen kosten ons niet alleen handenvol geld aan de pomp, ze zorgen ook voor een flinke dosis innovatie in de transportsector. Een spannend verhaal over hoe een ondernemer, een groep onderzoekers en een doorbraak in het opslaan van energie de moderne auto veranderen, speelt zich af in het Franse Quimper. Daar wordt een fabrikant van batterijen nu autoconstructeur van een auto die je niet kunt kopen en waar geen dealernet van bestaat. De man achter het zaakje is Vincent Bolloré, een naam als een klok in Frankrijk. Hij mag zich tot de intimi van l'Omniprésident rekenen. Niet geheel toevallig is hij ook mediatycoon van beroep. Zo'n veertien jaar geleden investeerde hij in onderzoek naar een nieuwe en krachtige batterij. Onlangs kwam zijn bedrijfje, BatScap, op de proppen met een exemplaar dat bestaat uit lithium-metaal-polymeer. Dat betekent volgens de kenners een batterij die vier tot vijf keer lichter is dan een traditionele en drie keer minder plaats inneemt. Maar ook dat er geen vloeistoffen in de batterij zitten, waardoor ze ook minder ontvlambaar is dan de batterijen van concurrenten.

Automakers van over de hele wereld hadden geld geroken en stonden in de rij om Bollorés nieuwe batterij aan te kopen en een nieuw soort elektrische auto op de markt te brengen. Dat was buiten de ondernemende Fransman gerekend, want die zag de interesse en besloot de winst zelf te houden door zijn eigen auto op de markt te brengen. Pinninfarina maakte het ontwerp. De auto is het eerste voertuig dat ook als elektrisch vehikel is getekend. De meeste andere elektrische wagens zijn een afgeleide van hun benzinevarianten. De wagen kan 250 kilometer afleggen zonder op te laden, haalt een snelheid van 120 kilometer per uur en klokt na 6 seconden af op 60 kilometer per uur. De kosten voor de gebruiker bedragen één euro per honderd kilometer, of tien keer minder dan een gewone auto.

Het leuke is dat de innovatie daar niet stopt. Je kunt de wagen binnenkort niet vinden bij een dealer in je buurt, maar enkel op het internet. De eerste steden zullen Parijs, Londen, New York, Tokio en San Francisco worden. Je kunt de auto ook niet kopen, maar enkel leasen voor 500 euro per maand. De makers mikken op 15.000 stuks per jaar.

Natuurlijk is dit geen alleenstaand verhaal. DuraCar QUICC uit Nederland doet ook mee aan de race met een bestelauto die 150 kilometer kan afleggen. Guido Boosten van constructeur DuraCar uit het Nederlandse Heerlen beweert dat je voor 100 euro elektriciteit 10.000 kilometer kan afleggen. De productie is voor binnenkort.

Wat betekenen deze evoluties voor Vlaanderen? Zoals iedereen weet, zit de hele autosector in het slop. Ford en GM hebben nauwelijks genoeg cash om het einde van het jaar te halen en bij Volvo (onderdeel van Ford) wordt er geherstructureerd dat het een lieve lust is. Al deze constructeurs hebben belangrijke vestigingen in ons land en niemand wil een nieuw drama zoals bij Renault of VW Vorst. Maar denken we wel genoeg na over de auto en de autoassemblage van de toekomst? Dat blijkt nogal mee te vallen. Reinilde Craps van onderzoekscentrum Flanders' Drive zegt dat 'er in december beslist wordt over een onderzoeksproject dat batterijen voor een nieuwe generatie elektrische auto's bestudeert. Want Vlaanderen mag de boot niet missen'. Saphir Faid is een jonge twintiger en zaakvoerder van Flux Motive, dat elektrische scooters op de markt brengt. Faid was een van initiatiefnemers achter de SolarCar van Groep T en Umicore. Dat is een op zonnecellen aangedreven voertuig waarmee studenten een race door de Australische woestijn reden. En Punch in Sint-Truiden werkt aan de aandrijving voor hybride voertuigen. Dus, we zijn op de goede weg, maar we mogen ons niet laten voorbijsteken.

donderdag 13 november 2008 - Geef je commentaar (0)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

De een zijn dood

We weten dat de autoverkoop in het slop zit, dat restaurants minder volk over de vloer krijgen en dat vliegtuigmaatschappijen hun ticketverkoop als sneeuw voor de zon zien smelten. Maar wie wint er bij de huidige economische crisis? Omdat elke medaille twee kanten heeft, ging ik op zoek naar tien winnaars in een tijd van verliezers.

1. Voedingsbedrijven

Restaurants zijn minder in trek, mensen eten meer thuis. Grote voedingsbedrijven profiteren van de meerverkoop in grootwarenhuizen en zagen hun beurswaarde sinds het begin van dit jaar met 17% klimmen. Niet slecht in dit klimaat.

2. De media

De zondebok van velen spint gretig garen bij de financiële crisis. U en ik willen nu eenmaal meer achtergrond wanneer historische gebeurtenissen plaatsvinden. En dat geldt ook wanneer de beurzen op instorten staan en pensioenspaarplannen uit Fortis-aandelen bestaan. Spectaculaire dalingen op de beurs doen de verkoopcijfers van kranten stijgen.

3. De Wii

Het consumentenvertrouwen neemt af, de verkoop van de Wii neemt toe. Nintendo verkocht al meer dan 687.000 Wii's dit jaar. Dat zijn er 38% meer dan in september 2007. De verklaring? Mensen zoeken afleiding in barre tijden.

4. Goudbezitters

Bent u iemand met een stevige positie in edelmetaal, dan hebt u nu ook figuurlijk goud in handen. Wanneer het economische klimaat onzeker wordt, vluchten investeerders naar zekere waarden. Sinds het begin van de crisis is de vraag naar goud met 200% gestegen.

5. Strepsils-aandeelhouders

Reckitt, het bedrijf dat merken zoals Strepsils, Veet, Nurofen en Clearasil in portefeuille heeft, is een van de hot picks op de Londense beurs. En met reden. Het is zowat het enige bedrijf dat de analisten recentelijk een waarschuwing stuurde dat omzet en winst boven de verwachtingen zullen liggen. De verkoop is met tien procent gestegen en de winstmarges kennen een gezonde groei.

6. De dollarmiljonairs met Europese ambitie

De dollar is bezig aan een stevige klim ten opzichte van de euro. Een van de oorzaken is dat het tekort op de lopende rekening van de Verenigde Staten afneemt. Daarbij komt dat Aziatische banken hun eigen munten moeten ondersteunen. Daarvoor hebben ze zowat 30biljoen dollar gekocht en euro's verkocht. Als u uw appeltje voor de dorst in groen geld hebt belegd, doet u gouden zaken.

7. De advocatenkantoren

Rain or shine, advocatenkantoren blijven litigeren, adviseren en incasseren. Meningsverschillen tussen bedrijven en mensen blijven altijd bestaan. Een recessie is een prima tijd om koopjes te doen op de fusie- en overnamemarkt of om een bedrijf te herstructureren. En zulke dingen vereisen nu eenmaal juridisch advies.

8. Short sellers

Speculanten die gokken op een daling van de prijs van een aandeel maken bakken winst. Eerst verkopen om later in te kopen voor een lagere prijs is zelfs zo'n succes dat het tijdelijk verboden is in het Verenigd Koninkrijk. De helft van de wereld duidt die praktijken wel aan als een van de oorzaken van het huidige debacle. Maar met enkele miljoenen kweek je snel een dikke huid.

9. Verkopers van Obama-gadgets

Dit weekend was het al praktisch onmogelijk om in het knotsgekke New York een bumpersticker van John McCain op de kop te tikken. Vandaag wrijven de leveranciers van Obama-T-shirts, koffiekoppen, cd's, magneten, stickers, boeken, zakdoeken en ander spul zich in de handen. Nog ten minste vier jaar kunnen ze rekenen op brand exposure.

10. Psychologen

Na de economische crisis in de Aziatische Tijgerlanden schoot het zelfmoordcijfer de lucht in. Ook nu krijgen psychologen vlot mensen over de vloer die de stress van het afbetalen van hun lening en de onzekerheid over hun job niet langer aankunnen.

donderdag 06 november 2008 - Geef je commentaar (0)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

© Lorin Parys. - webdesign blau - Lorin Parys. RSS 2.0 - disclaimer en privacy