We love losers

De cultuur van de middelmaat. Daar ging mijn vorige column over en dat heb ik geweten. Het regende reacties uit alle windstreken: lezers die me wilden verbannen naar Nederland of de Verenigde Staten, getuigenissen van lotgenoten die dagelijks geconfronteerd worden met mensen die hun job zonder enige trots uitoefenen, tot de elektriciteitsfederatie die mijn elektricien in de bloemetjes wou zetten. En dan was er natuurlijk nog de eerlijke mailer die gewoonweg het adres van mijn elektriciteitsfirma wou omdat de familie verbouwplannen had. Mijn loodgieter, die ook in het stukje voorkwam, was minder begeerd, maar een bijdehandse lezeres wees me in dat verband op een paar regels die Frank Zappa zingt op zijn plaat Sheik Yerbouti, uit 1979. Well, the toilet went crazy / Yesterday afternoon / The plumber he says /'Never flush a tampoon!' / This great information / Cost me half a week's pay / And the toilet blew up / Later on the next day / Can't escape the conclusion / It's probably God's Will / That civilization / Will grind to a standstill.

Een van de redenen waarom de middelmaat tot norm wordt verheven en waarom onze beschaving binnenkort effectief tot stilstand komt, ligt in het feit dat we in Vlaanderen niet van winnaars houden. Wel integendeel. Neem nu televotend Vlaanderen, dat een prima illustratie van onze volksaard levert op dat vlak. In elk televisieprogramma kiezen we systematisch voor de sympathieke underdog en nooit voor de gedoodverfde winnaar. Dean, Joeri en Peter Evrard winnen drie edities van Idool. Sandrine en Natalia gaan genadeloos af. De twee laatste dames staan nu wel stevig swingend op Vlaamse podia. Van de drie anderen hebben we weinig gehoord, of toch niets dat we ons kunnen herinneren. Bij De Bedenkers hetzelfde verhaal. Els Scheppers, een trade marketing manager uit de voedingswereld en de bedenker van de speculaaspasta, moest de duimen leggen tegen de aardige opa Pierre, die met zijn zuster de sliplift bedacht. Meer dan de helft van de sms'en ging naar Pierre Van den Broeck, de gepensioneerde leraar.

En zo kunnen we nog wel even door. Eurosong, zelfde liedje: Sandrine, the Paranoiacs en Brahim? Geen match voor het gezellige Ishtar. Wie wint Mijn Restaurant? Het goedgeoliede team met ervaring dat van Matizze in Antwerpen tot een spetterend succes maakt? Neen. We leren die arrogante David en Lins een lesje en stemmen voor de sympathieke oma en haar zoon die in Leuven paling in 't groen maken. De underdogs Roland en Martine kapen het appartement in The Block Oostende weg en Martine Jonckheere eindigt veel hoger bij Sterren op de Dansvloer dan menselijk verklaarbaar.

Nochtans doen we met deze strategie onszelf geen plezier. Winnaars stuwen alle boten de hoogte in. Kijk maar naar de sport, waar overvolle tennisscholen aankomend talent klaarstomen, met dank aan de prestaties van Kim en Justine. Dit jaar zullen de inschrijvingen op atletiekclubs ongetwijfeld ongekende hoogtes bereiken dankzij Tia en Kim. Maar wacht tot bekend wordt hoeveel beide dames verdienen in hun postolympische carrière, en het feest zal al wat beperkter zijn. Want we houden van verhalen waarin mensen zoals u en ik van zero tot hero worden gebombardeerd, maar likken onze vingers pas echt af wanneer de heroes op hun terugweg naar zero zijn. Want in ons hart houden we niet van winnaars.

In de bedrijfswereld loopt het al net zo. Didier Bellens is ongetwijfeld een onaangename man in de omgang met zijn raad van bestuur, maar niemand twijfelt aan zijn competenties. Maar plots is zijn salaris wel een staatszaak. Als onze bedrijfsleiders toch maar niet te veel verdienen. Het gekke is dat Sandrine en Natalia vlot plaatjes verkopen, speculaaspasta over de toonbank vliegt en Matizze in Antwerpen afgeladen vol zit. Hoewel we niet gek zijn op winnaars, kopen we wel bij de verliezers. Misschien omdat zodra een gedoodverfde winnaar verliest, hij opnieuw perfect past in de definitie van een loser.

donderdag 28 augustus 2008 - Geef je commentaar (0)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

Nul. Nada. Rien

Nul. Nada. Rien. Dat is hoeveel medailles we vandaag op het Belgische palmares mogen schrijven. Dat weten we allemaal al. Wat ik nog niet wist, was wat de gemiddelde man in de straat daarvan vond. Tot ik gisterenochtend een reportage op de radio te horen kreeg waarin de vox pop breed aan bod kwam. Wat bleek? Niemand, maar dan ook niemand, zag daar graten in. Het was allemaal zo slecht niet, iedereen had zijn best gedaan en was het ook niet de fout van de overheid? Enfin, geen man over boord. De twaalfde plaats, dat was toch ook al iets? En die 204de plaats op de wereldrangschikking, daar lag ook niemand wakker van.

Kijk, van zulke reacties word ik echt kwaad. Ze zijn het beste bewijs dat onze sportprestaties direct gerelateerd zijn aan hoe we samenleven. Een logisch verlengde van de alomtegenwoordige middelmatigheid en onverschilligheid. Want het ontbreekt ons aan elke vorm van ambitie. Bij wijze van experiment heb ik de voorbije week een aantal frappante voorbeelden daarvan bijgehouden.

We starten bij mij thuis, alwaar de loodgieter mijn douchekop op perfecte hoogte voor een gemiddelde dwerg installeerde en dankzij lekkende leidingen fungi kweekt op vers gepleisterde muren. Van iemand die zijn brood verdient met het correct plaatsen van sanitaire toestellen, verwacht je beter. Maar verbouwen blijkt als vissen te zijn. Elk verhaal wordt voorbijgestoken door een straffere versie van een buur, kennis of verre neef. Ik dacht recht van spreken te hebben, maar mijn ervaring blijkt klein bier in vergelijking met de aannemer die in het midden van de werken op de fles gaat, de pleisteraar die nooit is komen opdagen, of de schilder die de hele gevel per abuis in het knalgeel steekt.

Mijn bankbediende hoeft niet onder te doen voor de loodgieter. Gevraagd naar de interestvoet van mijn spaarrekening moest die niet thuis geven. Even informeren naar de Euribor-interestvoet bleek geen oplossing. Niemand binnen het provinciale hoofdkantoor had namelijk toegang tot die snelweg van verderf, het internet. Stel u voor. En de krant (met de Euribor-rentevoet van gisteren) bleek zoek. Ik kon de volgende dag desgevallend terugbellen. En een van mijn collega's hing deze week van 11 uur tot 3 uur aan de lijn met een groot telefoonbedrijf dat ook internet verkoopt. Vier keer moest hij opnieuw vertellen wat er scheelde met zijn inbox. In het callcenter werd de telefoonlijn één keer onderbroken waardoor hij zijn calvarie opnieuw kon starten en kon hij één keer rekenen op een vriendelijke dame die de telefoon gewoon inhaakte. Fijn.

Waarom zijn zo weinig mensen trots op hun job? Een echte kunstenaar is iemand die passie in zijn beroep legt. De kassabediende die een praatje maakt, de postbode die goedemorgen zegt, en de schrijnwerker die een offerte binnen de beloofde termijn opstuurt. Die bestaan, maar zijn zeldzaam.

Maar wat mij meest tegen de borst stuit, is dat de echte pineut van al dit geklungel niemand minder dan wijzelf zijn. Want stel dat ik strijdvaardig besluit zoveel incompetentie niet langer te slikken en van bank te veranderen, mijn loodgieter in het midden van de werken te ontslaan en dat mijn collega zijn internetverbinding opzegt, dan zijn we een paar dagen zoet met administratie, liggen de bouwwerken stil en krijgt hij geen mail meer. We worden dus getraind om onze schouders op te halen en ons zo weinig mogelijk te ergeren aan het schrijnende gebrek aan kunstenaars rondom ons.

In donkere dagen is er gelukkig nog altijd het lichtpunt van onze elektricien. Die man loopt met ons van de ene winkel naar de andere, beantwoordt elke mail binnen de 24 uur en geeft deskundig advies met de glimlach. Van mij krijgt hij een gouden medaille, niet voor innovatie maar voor appreciatie om de basisvereisten van zijn job met plezier in te vullen.

donderdag 21 augustus 2008 - Geef je commentaar (0)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

Olympische Soundmixshow

Heisa, ophef en verontwaardiging. Het Chinese meisje van negen dat vrijdag 'live' een vaderlandslievend Chinees lied zong voor een miljard televisiekijkers op de openingsceremonie van de Olympische Spelen, bleek niet het echte zangeresje te zijn. De partijbonzen van het Chinese politbureau vonden het uiterlijk van het originele zangeresje 'niet geschikt' genoeg. Lees: ze was te lelijk. Het meisje kreeg na de generale repetitie te horen dat ze vervangen werd door een meisje met een Colgate-glimlach. De beeldige Lin Miaoke ging met de eer lopen voor de camera. Maar de stem die we hoorden tijdens de ceremonie was niet de hare maar die van de zevenjarige Yang Peiyi. Tja, ook met meer dan één miljard Chinezen is het blijkbaar moeilijk eentje te vinden met een fluwelen stem en een bevallig uiterlijk. De regisseur vergoelijkte zijn keuze door te zeggen dat het om het imago van het land ging. En nu dreigt hij het omgekeerde te bereiken. Intussen bleek ook al dat niet al het vuurwerk dat we zagen tijdens de openingsceremonie 'live' was. Zo waren de beelden van de 29gigantische 'voetafdrukken' digitaal ingepast, naar verluidt wegens de nevelige lucht.

Ook tijdens de Spelen zelf steekt de vraag naar authenticiteit de kop op. Mag technologie een rol spelen in sport of ondermijnt innovatie de menselijke sportprestatie? De twistappel met dienst is het Speedo LZR Racer full-body-zwempak. Toeval of niet, maar sinds februari van dit jaar zijn 12wereldrecords verpulverd door zwemmers die zo'n pakje droegen. Acht wereldrecords zwemmen werden op het moment van schrijven al verbeterd in Peking. De LZR Racer heeft geen stiksels meer. In plaats daarvan werkt Speedo met een ultrasone lastechniek. Het spul aantrekken kost meer dan een half uur, maar het zorgt er wel voor dat de zwemmer optimaal in het water ligt. Maar is zo'n pak wel eerlijk? En wie wint de wedstrijd dan, het pak of de man?

Maar waarom zou sport zich moeten afsluiten van innovatie en technologie? We tennissen toch ook niet meer met rackets uit 1949? Innovatie zorgt er net voor dat de mensheid tot steeds meer in staat is. In het zwemmen bijvoorbeeld zijn er niet alleen betere zwempakken maar ook vernieuwingen in design, technologie en geneeskunde die tot betere prestaties leiden. Neem nu dat 'snelle' bad. Ingenieurs en ontwerpers hebben ervoor gezorgd dat het bad in Peking drie in plaats van twee meter diep is. Dat maakt de watertegenkanting een stuk minder groot. Doordat het bad ook breder is zijn de buitenste lanen vrij en kunnen ze dienen als een soort buffer. De plastic boeien die dienen als baken tussen de lanen zijn zo ontworpen dat ze water naar beneden duwen in plaats van naar boven en de startblokken zijn geïnspireerd op de atletiekstartblokken voor een supersnelle take-off. Maar ook verbeterde technologie leidt tot betere prestaties. Na elke wedstrijd kan elke zwemmer bijvoorbeeld een haarscherpe video-analyse bekijken. Innovaties in sportgeneeskunde zorgen er dan weer mee voor dat de 41-jarige zilveren-medaillewinnares Dara Torres binnenkort geen uitzondering meer zal zijn. Torres is niet alleen relatief oud, ze lijdt ook aan astma. Nieuwe medicijnen doen haar normaal ademhalen. Maar ook de toegenomen sponsoring zorgt ervoor dat zwemmers zich kunnen toeleggen op hun carrière. Dat brengt leuke extraatjes mee voor bijvoorbeeld Michael Phelps. Als hij acht gouden medailles wint, krijgt hij een bonus van 1miljoen dollar van Speedo.

Traditionalisten klagen dat technologie ervoor zorgt dat de link tussen het verleden en het heden wordt doorbroken. Maar is het erg dat we de records uit de jaren70 niet langer kunnen vergelijken met de huidige records? We zetten toch ook onze laptops van vandaag niet naast de IBM XT's uit de vroege jaren80? En laat ons niet vergeten dat misschien ook de sporters een aandeel in hun eigen succes hebben. Adrenaline en doorzettingsvermogen, verhalen van helden en gevallen sterren maken van de Spelen een authentiek drama. En daar is voor de traditionalisten niets veranderd in vergelijking met de Grieken.

donderdag 14 augustus 2008 - Geef je commentaar (0)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

© Lorin Parys. - webdesign blau - Lorin Parys. RSS 2.0 - disclaimer en privacy