Niet zo gek die Zweden

Afgelopen zondag plofte 's werelds grootste bestseller in mijn bus. Editie 2007. Volgens Mevrouw Non 370 pagina's inspiratie voor 'le bricolage institutionnel'.

Maar Ikea en zijn catalogus beperken zich niet tot hulp bij regeringsvormingen. Naar schatting tien percent van de Europeanen zou verwekt zijn in een Ikea-bed. Een op zijn minst even groot aantal Europeanen heeft het bedrijf al verwenst bij het ontcijferen van cryptische instructies of de pijnlijke vaststelling dat er elf en geen twaalf schroefjes bij de Billy kastonderdelen zitten.

Maar de Zweedse meubelgigant maakt ook school als een voorbeeld van strategische innovatie. En zoals wel vaker gebeurt, is die vernieuwing te danken aan tegenslag en toeval.

Ingvar Kamprad begon vierenzestig jaar geleden met een klein bedrijfje. Hij was toen zeventien en verkocht onder meer potloden, zaad en kousen per post. Na zijn opleiding tot timmerman opende hij een meubelwinkel met een eenvoudige strategie. Hij verkocht meubilair ver beneden de prijs van zijn rivalen. Die kregen het stevig op hun heupen en overtuigden de Zweedse meubelfederatie om Kamprads zaakje te boycotten. Dat bleek later Ikea's grootste geluk.

Ongeveer in dezelfde periode brak een werknemer zich het hoofd over het vervoeren van een tafel in een te kleine bestelwagen. Het simpele idee om de poten van onder de tafel uit te nemen en ze er bij aankomst weer op te schroeven, schraagt vandaag een wereldwijd imperium met 12 miljard euro omzet.

De boycot van de Zweedse meubelfederatie verplichtte Kamprads bedrijf op zoek te gaan naar buitenlandse leveranciers. Het verschepen van meubelstukken in platte dozen loste het probleem van de transportkosten op.

Kamprad besloot na een tijdje om die platte dozen rechtstreeks aan de klant te verkopen. Die consument moest thuis zelf zijn meubelstukken in mekaar passen, maar kon zo ook genieten van het makkelijke transport in vlakke dozen. Maar daar is het niet bij gebleven. In 1996 bracht Ikea als eerste het huis in een doos op de markt. Nu al een succes in Zweden en het Verenigd Koninkrijk.

Vandaag heeft Ikea 256 winkels in 35 landen. Kamprad is ondertussen een van de tien rijkste mannen op deze aardbol, maar zweert nog steeds bij economy class.

In 1976 schreef hij het Testament van de Meubelhandelaar dat de 90.000 werknemers van de gigant ter harte moeten nemen. Daarin staan de negen Ikea-geboden: enthousiasme, nederigheid, zelfanalyse, eenvoud, de status-quo in vraag stellen en zuinig zijn. Het licht onnodig laten branden en tijd verspillen is een zonde. Een werkdag wordt best ingericht in blokjes van tien minuten.

Dat het bedrijf excentriek is, bewijst ook het systeem voor het benoemen van producten. Kamprad is dyslectisch en vindt dat hij namen makkelijker onthoudt wanneer bedden Noorse plaatsnamen aannemen, eettafels Finse gemeenten en boekenkasten de namen van beroepen.

Maar het verhaal van Ikea illustreert vooral dat je voor echte vernieuwing moet durven het toeval toe te laten. Dat is moeilijker dan het lijkt. In een gestructureerde omgeving chaos integreren vergt echte managementvaardigheden. En daar is nog ruimte voor groei bij ons.

maandag 27 augustus 2007 - Geef je commentaar (0)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

© Lorin Parys. - webdesign blau - Lorin Parys. RSS 2.0 - disclaimer en privacy