Vaste benoeming

Net voor het weekend legden de werkgevers van dit land hun wensen voor de volgende regering neer bij de immer glimlachende Didier Reynders. Meer arbeidskrachten was een van de belangrijkste eisen, de vraag om de arbeidsmarkt regionaal te regelen een andere. Die twee verzoeken hebben een ironisch tintje. Want vorige week bleek de overheid de grootste schrokop van jong en vaak hoogopgeleid talent te zijn. Wat ben je met een regionaal gestuurde arbeidsmarkt als iedereen in je regio ambtenaar wil worden?

De werkgeversfederaties slaagden er moeiteloos in om het tekort aan arbeidskrachten te bombarderen tot belangrijk politiek thema. Donderdag stak Voka het vuur aan de lont met een open brief in de meeste kranten met een oproep voor regionalisering. Vrijdagmiddag ging VBO-topman Rudy Thomaes op de koffie bij de informateur. Het onderwerp van gesprek: de krapte op de arbeidsmarkt. Karel Van Eetvelt mocht de week besluiten met de melding dat kmo's amper nog personeel vinden.

Dat dit thema niet uit de lucht komt vallen, bewijzen de meer dan een half miljoen vacatures waarmee ondernemers tussen januari en april van dit jaar de VDAB bestookten. Meer dan de helft van de ondernemers vindt het nu al moeilijker dan een jaar geleden om talent in huis te halen. Niet verwonderlijk met het slinkend aantal actieve Belgen en een Vlaamse werkloosheid die is geslonken tot onder de 6%. De overheid moet dus dringend een oplossing zoeken. Alleen blijkt die zelf deel van het probleem te zijn. Werken voor de administratie, zo berichtte een rapport vorige week, is namelijk de natte droom van generatieY.

Moet werken voor het rijk dan minder rijk maken en zo privé-jobs aantrekkelijker maken? Nee, maar wellicht kunnen we wat meer met minder. Volgens de Nationale Bank zijn er tussen 2000 en 2005 netto bijna 40.000 jobs in overheidsdienst bijgekomen. Er zijn minder federale ambtenaren dan voorheen, maar het aantal regionale en lokale ambtsdragers is toegenomen. Dat terwijl het Belgische bestuursapparaat in internationale vergelijkingen een input-efficiëntie van 66% scoort. Anders gesteld, een derde van de middelen wordt blijkbaar verspild.

Maar hét probleem is niet dat de overheid veel mensen aan het werk zet. Het echte probleem is een regio waar de grootste ambitie van de jeugd administreren in plaats van creëren is. Daar kan namelijk geen bevoegdheidssplitsing of Copernicusplan aan verhelpen. Het bestieren van het bestuurlijk apparaat is belangrijk voor onze welvaart, het scheppen van nieuwe producten belangrijker.

Daarom moet iedereen in dit land dringend voor de kar om werk te maken van een kentering in de denkwijze van onze jeugd. Met FlandersDC werken we daar, samen met een aantal organisaties, bescheiden aan. Zo kunnen scholen op de website van FlandersDC een ondernemer boeken die een pakkende getuigenis komt afleggen. Maar dat is niet genoeg. Werkgevers, vakbonden en overheid moeten samen het ondernemerschap stimuleren. Anders wil straks iedereen ambtenaar worden. En dan schiet je weinig op met een regionaal arbeidsmarktbeleid.

maandag 18 juni 2007 - Geef je commentaar (0)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

PARIS HILTON

Paparazzi-prinses Paris Hilton is een buitengewoon genie in marketing. Vorige week sloeg ze weer toe. Maandag de gevangenis in, donderdag eruit, vrijdag een enkelband om en zaterdag alweer de bajes in. Dit alles onder massale mediabelangstelling. Hoewel de halve wereld denkt dat juffrouw Hilton de hersenmassa van een gemiddeld begaafde garnaal heeft, is het in werkelijkheid een gewiekste zakenvrouw.

De hoteldiva verdient geld louter door haar beroemdheid. De bewoners van planeet aarde die niet vertrouwd zijn met het bestaan van Paris zijn stilaan op één hand te tellen. U, lezer van een Vlaamse kwaliteitskrant, katapulteerde vorige week alle stukjes over de hoteldiva in de toptien van meest gelezen artikels op de site van deze krant.

Vorige week zondag had ze het op de rode loper van de MTV Movie Awards over haar celstraf en hoe ze een 'voorbeeld voor de jeugd' wilde zijn. Dat terwijl Paris' meest memorabele prestatie op het witte doek nog steeds haar 'gelekte' stoeivideo is. Een exploot dat haar internationale roem bracht in 2003. Maar ook veel geld, volgens sommige kwatongen die beweren dat de blondine de film zelf op het net zette.

Voor de camera gaf ze zichzelf trouwens een schouderklopje omdat ze naar een echte gevangenis ging, terwijl ze net zo goed voor een 'pay jail' of betaalgevangenis had kunnen kiezen. In Californië kan je je straf namelijk verlichten met cash. Voor 127 dollar per dag kan je een schone cel kopen, ver van gewelddadige collega's en met recht op een draagbare computer.

Ironisch genoeg verklaarde een huurder enkele weken geleden in een Amerikaanse krant dat ze zich bewust was van het feit dat haar 'cel wordt beschouwd als een vijfsterren-Hilton'. Ervaringsdeskundige Hilton denkt daar ongetwijfeld anders over.

Maar terug naar het zakentalent van de Hilton-telg. Zonder een diploma toch een boek schrijven, een muzikale carrière starten, een eigen tv-serie op de buis brengen en een parfumlijn lanceren is op zijn zachtst gezegd ondernemend. Weinigen doen het haar na.

De onderneemster laat dan ook niets aan het toeval over. Zo kon Paris zich op dinsdag bij de gevangenis aanmeldden. Dat deed ze echter een dag eerder omdat ze anders de publicatie van haar aankomst in de belangrijkste societybladen dreigde te mislopen. De auto waarmee ze arriveerde, had de ramen omlaag zodat ze makkelijk gefilmd kon worden.

Die aandacht is allemaal gratis promotie voor het boek dat ze beloofd heeft te schrijven over haar ervaring in de nor. Eén miljoen dollar zou ze eraan verdienen. Een foto van Hilton in gevangenisplunje brengt een half miljoen in het laatje. Paris Hilton werd duidelijk in de wieg gelegd voor het marketingvak. Dat is weinig verwonderlijk voor een uk die door haar ouders werd genoemd naar een van hun hoteleigendommen.

Maar de erfgename is niet de enige beroemdheid die geld probeert te slaan uit een veroordeling. De huisvlijt-koningin Martha Stewart was een trendsetter toen ze verkoos haar straf uit te zitten vooraleer haar zaak in beroep werd behandeld. Stewart draaide de gevangenis in voor het verkopen van aandelen met voorkennis. Haar huis-, tuin- en keukenimperium maakte een miraculeuze omwenteling na haar vrijlating. Naomi Campbell voerde haar taakstraf gedurende een week uit in een publieke schoonmaakdienst. Elke dag werd ze bij haar aankomst en vertrek -in limousine- uitvoerig gefotografeerd door de verzamelde wereldpers. Later bleken de wisselende outfits deel uit te maken van een fotosessie voor een modemagazine. Enkel suffe Boy George was niet bij de hand genoeg om zijn straf als vuilniskarman in New York City uit te buiten.

maandag 11 juni 2007 - Geef je commentaar (0)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

VERTROUW NIEMAND BOVEN DE DERTIG

'Wijsheid komt met de jaren' leert een uitdrukking ons. Maar ook zegswijzen hebben hun houdbaarheidsdatum. Dat blijkt uit een discussie die in de blogsfeer is losgebarsten over de leeftijd van succesvolle ondernemers. Hoe jonger en dus hoe minder ervaren de oprichters, hoe succesvoller het bedrijf dat ze stichten.

Bent u de dertig voorbij en loopt u rond met een ondernemingsplan? Jammer, dan bent u te ervaren voor het grote succes. Dat is wat een snelle blik op de leeftijd van de gemiddelde oprichter van een doorbraakbedrijf bijbrengt. De piekleeftijd voor zo'n ondernemer is 26. Binnen een jaar van die ouderdom hadden Sergey Brin en Larry Page 's werelds krachtigste zoekrobot ontwikkeld, ging Jerry Yang met Yahoo van start, Tom Anderson met MySpace en Chad Hurley met YouTube.

Zoals met alles in het leven bestaan er ook hier uitzonderingen. Bill Gates en Paul Allen waren 20 en 22 toen ze hun bedrijf 'Microsoft' doopten. Niklas Zennström was midden de 30 toen hij Skype oprichtte. En Chris DeWolfe was zelfs 36 (!) toen hij mee aan de wieg van Myspace stond. Duizenden oudere mannen en vrouwen staan aan het roer van succesvolle softwarebedrijfjes. Geen enkele begon op latere leeftijd een doorbraakbedrijf.

Het is een interessante oefening om toe te passen op de zakdoek die Vlaanderen groot is. Professor Crijns van de Vlerick School denkt dat de gemiddelde leeftijd van zeer succesvolle Vlaamse entrepreneurs ergens rond de 42 jaar schommelt. Als voorbeelden van succesvolle ondernemers die als twintiger begonnen, noemt hij Stijn Bijnen van Ubizen, Jan Callewaert van het Leuvens Option, Rob Heyvaert alias de Topmanager (volgens sommigen de Flopmanager) van Capco en Marc Coucke die Omega Pharma uit de grond stampte. Een recenter voorbeeld is Jonas Dhaenen die 19 was toen hij Combell startte. Vandaag, vijf jaar later, heeft hij 20 werknemers in dienst in zijn webhosting bedrijf.

Maar zou ú in hen geloofd hebben? Laat staan hun bankdirecteur. Stel: een snotaap van 20 contacteert u om wat van uw centen los te peuteren voor zijn wilde bedrijfsidee.

Zeg nu zelf, wat zijn de kansen dat u zelfs naar zo'n snaak luistert? Moet die niet eerst naar de universiteit? Zou hij of zij niet beter eerst wat ervaring opdoen? En investeert u uw spaarcenten überhaupt in iemand die nog geen succes bewezen heeft? Wij Vlamingen blijven soms liever aan de kant dan het gevaar te lopen in een succes te investeren.

Aan de overkant van de plas viert de omgekeerde redenering hoogtij. De jonge leeftijd van succesvolle ondernemers is daar niet aan de aandacht van de durfkapitaalverschaffers ontsnapt. Een bekende Amerikaanse investeerder merkte op dat bijna alle succesvolle ondernemingen waarin hij geïnvesteerd heeft, worden geleid door een twintiger.

Newsweek noteerde dat je het beste beneden de dertig bent als je aan het ondernemen slaat. Is dat gewoon een variatie op een alomtegenwoordige jeugdcultus of zijn het rationele reacties op objectief waargenomen feiten? In ieder geval is het leeftijdsbesef nu al vertaald in een nieuwe Silicon Valley wijsheid: 'Verschaf niemand boven de 30 kapitaal'.

maandag 04 juni 2007 - Geef je commentaar (1)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

© Lorin Parys. - webdesign blau - Lorin Parys. RSS 2.0 - disclaimer en privacy