Recent op de blog

• Hakbijl
  (maandag 13 mei 2013)
• Cash for trash
  (zondag 05 mei 2013)
• Iedereen een moestuin
  (maandag 29 april 2013)
• Een regering van paupers
  (zondag 21 april 2013)
• Arm België
  (dinsdag 16 april 2013)

Recent in de pers

• Nieuwsblad: Kunstgras prikkelt inspiratie
  (woensdag 22 september 2010)
• Het Laatste Nieuws: Kinderstreken van Parys
  (vrijdag 11 juni 2010)
• Het Laatste Nieuws 11 juni 2010: Lorin Parys schrijft naam in bloemen
  (vrijdag 11 juni 2010)
• “Tijd dat er iets beweegt” - dubbelinterview in Het Laatste Nieuws
  (donderdag 10 juni 2010)
• HLN: Trouw in volle campagne
  (zondag 06 juni 2010)

Hakbijl

Simpel
De oplossing is nochtans simpel: een nieuw statuut voor iedereen. Zoiets betekent dat sommige mensen verworven rechten zullen moeten opgeven en dat andere er meer krijgen. In België maak je je ongeveer even populair met een voorstel voor vrijwillige ledemaat amputatie. Het jammere is dat het onvermogen ons aan te passen en bepaalde rechten op te geven, net onze sociale verworvenheden aantast. De vakbonden vinden dat we best iedereen dezelfde rechten geven als bedienden. Daar bedoelen ze iedereen behalve de ambtenaren mee. De werkgevers zien hun kans om de torenhoge ontslagregelingen voor bedienden naar beneden bij te stellen. 

Economische gevolgen
Die discussie blijft ondertussen niet zonder economische gevolgen. Bijna de helft van de werkgevers zegt dat de onzekerheid over het nieuwe statuut hun beslissingen negatief heeft beïnvloed. Bij duurdere ontslagregels vreest bijna elk bedrijf met veel arbeiders voor banenverlies. Als we het nog een pak duurder maken om hier te fabriceren dan hebben we misschien wel uitgebreide opzegvergoeding voor erg weinig mensen die nog werken. Dat kan niet de bedoeling zijn.

Reculer pour mieux sauter
Om vooruit te geraken zullen sommige mensen een stap achteruit moeten zetten in hun verwovenheden. De vraag is of dat zo onlogisch is. Sinds WOII hebben we steeds meer rechten opgebouwd, dat houdt steek want de economie is er sindsdien op vooruit gegaan. Maar nu het moeilijker gaat zorgen sommige regels ervoor dat bedrijven minder snel mensen aannemen omdat het zo duur is ze te ontslaan wanneer het opnieuw slechter gaat. Die vicieuze cirkel moeten we stoppen. Dat kan zonder aan sociale afbraak te doen omdat we meer jobs kunnen creëren en ervoor moeten zorgen dat we mensen sneller en meer begeleiden naar nieuw werk, bijvoorbeeld door daarvoor een apart budget opzij te zetten. Vasthouden aan wat ooit was, is immers de beste garantie dat het nooit meer zo zal worden. Groei is onze beste vorm van bestaanszekerheid.

Iedereen zelfstandige
En als vakbonden, werkgevers en regering er helemaal niet uit geraken is er nog steeds het ultieme compromis: we geven iedereen het statuut van zelfstandige. Het idee komt uit een lezersbrief die opmerkte dat je dan "in plaats van 14 maanden betaald te worden voor 11 maanden werk, je 14 maanden werkt waarvan 12 betaald. Het vakantiegeld verdwijnt en het ziekteverzuim loopt fors terug want het wordt pas vanaf de 31ste dag vergoed. Dat zou een forse besparing zijn voor de sociale zekerheid. Er is dan geen zwangerschapsverlof meer of tijdskrediet, geen extralegale voordelen, minder kindergeld, lagere pensioenen." En op de koop zorgt dit voor 'algemeen geluk' want "in de ogen van de gemiddelde Belg is elke zelfstandige welvarend, werkt hij als het hem uitkomt en is hij zijn eigen baas en is hij nooit of zelden ziek." Iedereen tevreden.

De Paradox van Parys verschijnt op maandag in De Standaard.

maandag 13 mei 2013 - Geef je commentaar (7)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 

Cash for trash

Fantastisch materiaal
Plastiek is een fantastisch materiaal dat ervoor zorgt dat we goedkoop kunnen verpakken, vervoeren, bouwen en genezen. Maar in de EU produceren we er 60 miljoen ton per jaar van. Het materiaal breekt nooit af en is onze oceanen zes keer meer aanwezig dan plankton. In elke kilometer zee zwemmen 13.000 stukken afval per vierkante kilometer, het merendeel ervan plastiek. Een ecologische ramp die vogels en andere dieren doodt omdat het spul in hun maag terecht komt.

EU Commissie
Reken op de EU Commissie om op de proppen te komen met een idee dat simpel en slim lijkt maar dat niet is. Net toen je dacht dat het EU landbouwbeleid niet gekker kon worden, wil de Visserij Commissaris de vissers die niet langer vis mogen vissen wegens overbevissing gunstig stemmen. Het idee is om hen te betalen voor het vissen van plastiek afval in plaats van vis. Bij een proefproject in ons land kregen vissers 10 euro voor elke zak van 250 kilogram opgevist afval. De Commissie wil dit initatief, Waste Free Oceans, deel van het visserijbeleid maken. Extra inkomen voor werkloze vissers en een schonere zee? Iedereen tevreden! Maar zo'n programma is de excuustruus van het milieubeleid, handig voor industrie en EU om zich van te bedienen maar met enkel placebo effect.

Absurd idee
Vissen voor plastiek is een betrekkelijk absurd idee omdat we nogal veel water hebben op deze aardkloot. Het is te zeggen zo'n 315 miljoen vierkante kilometer of 70% van de oppervlakte van de wereldbol. Drijvend afval verzamelen in vissersnetten is zoals sneeuw ruimen op de noordpool. Het tweede probleem is dat dobberende kunststof niet het echte probleem is maar letterlijk het topje van de plastiekberg die veertig keer groter is. Het zonlicht deelt plastiek op in microscopisch kleine deeltjes die tot op 150 meter diepte dwarrelen en véél kleiner dan confetti zijn. Dat is het spul dat in ons ecosysteem en op ons strand aanspoelt en waardoor elke kubieke meter strandzand ondertussen 5.000 deeltjes microplastiek bevat. Niet het soort materiaal dat een vissersnet vangt.

Even bellen met de Commissaris
Terwijl de ene EU Commissaris cash for trash uitdeelt, schiet de andere de maatregel doodleuk af. De EU Commissaris voor Milieu schrijft op de site van de Commissie: "De oceaan opkuisen is een optie, maar het is niet de meest efficiënte methode voor het verwijderen en voorkomen van afval. Je kan het vergelijken met het zeven van zand in de woestijn en dat is iets wat geen enkel land zich zou kunnen veroorloven." Misschien eens bellen met de collega voor Visserij? De woordvoerder van die laatste antwoordde trouwens betrekkelijk laconiek op mijn vraag hoe de EU verifiëert dat afval waar we voor betalen effectief uit zee wordt gevist: "Dat doen we niet. De pilootprojecten hebben als belangrijkste doel gedragsveranderingen en besef te creëren." Duidelijk.

Waste of Money
Dit weekend hield de EU opendeur om het publiek dichter bij zijn werking te betrekken. Maar zolang programma's als Wastefree Oceans een waste of money blijken is er werk aan de winkel. Zeker wanneer ze minder mediagenieke maar meer effectieve initiatieven die het probleem echt kunnen oplossen, zoals ingrepen aan de bron, in de schaduw stellen. Want wat we echt moeten doen is minder plastiek gebruiken, meer recycleren en uw herbruikbare tas mee naar de supermarkt nemen. Maar dat is uiteraard niet zo sexy als vissen voor plastiek en maakt de vissers ook aanzienlijk minder blij maar uw kleinkinderen zijn u dankbaar.

De Paradox van Parys verschijnt uitzonderlijk op dinsdag in De Standaard.

zondag 05 mei 2013 - Geef je commentaar (1)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 

Iedereen een moestuin

Sympathiek
Op het eerste zicht klint het, de Sovjet connotatie van een 'strategisch voedselplan' niet te na gelaten, allemaal best sympathiek. Het is aanlokkelijk om terug te keren naar hoe het vroeger was, zelfvoorzienend te zijn en een kleinere ecologische voetafdruk achter te laten. Een verhaal met als enige verliezers de sowieso al weinig innemende voedselmultinationals. Maar met permissie, dat is allemaal baarlijke nonsens. Als iedereen in de stad een moestuin had en in zijn eigen voedsel voorzag, dan zou het leven op aarde pas een puinhoop zijn. Met als enige verliezers wijzelf. 

Huisvesting
In 1800 woonde 3 percent van de wereldbevolking in een stad. In 1950 was dat al een derde en binnen 40 jaar zal dat 70 percent van alle inwoners van de planeet zijn. Om die reden alleen al is het je reinste onzin om landbouwgrond een plek te geven in een stad. Het maakt het torenhoog huisvestingsprobleem enkel acuter, duwt de vastgoedprijzen de hoogte in en de mensen die het niet breed hebben de stad uit. Niet bepaald sociaal.

Collectief verarmen
Maar wat nog erger is, het is puur economisch ook een onzalige gedachte want lokaal produceren is collectief verarmen. Dat heeft met specialisatie te maken. Een eenvoudig voorbeeld maakt veel duidelijk. Stel je hebt een defecte auto en kan ofwel een dag verlof nemen en die zelf repareren of gaan werken en een meccanicien vragen dat te doen. Als je 100 euro per dag verdient en een garage kan je auto maken voor 50 euro, dan ben je beter af hem binnen te brengen bij de garage. Een gespecialiseerd technicus kan je auto sneller herstellen en het zal je minder kosten. Net zoals Spanje goedkoper sinaasappels kan produceren dan wij dat kunnen, al was het maar omdat wij hier niet bepaald gezegend zijn met een mediteraan klimaat. Kopen we toch lokaal en beslissen we Belgische sinaasappels aan te schaffen, dan kopen we te duur en morsen we met geld.

Bestaansminima
Dat is niet onschuldig want als we minder efficiënt produceren, betekent het ook dat we minder middelen hebben om mensen aan een baan of een huis te helpen, minder geld om onze kinderen goed onderwijs te bieden en minder middelen om bestaansminima uit te keren. Meer groen in de stad, graag. Maar landbouw binnen de stad in het kader van een strategisch voedselplan is beleidshomeopathie met armzalige gevolgen. Wellicht ontgaat de lichte ironie van wat er zich nu afspeelt de kapitalistische tegenbeweging, maar ze maken krak dezelfde fout als waar het kapitalisme zich aan bezondigd heeft: zich laten gijzelen door een losgeslagen gedachte die een kleine groep een goed gevoel geeft, zonder de consequenties voor de gemeenschap te overdenken.

De Paradox van Parys verschijnt op maandag in De Standaard.

maandag 29 april 2013 - Geef je commentaar (11)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 

Een regering van paupers

Ernstige zorgen
Omdat zo'n site met de vermogens van machtige ministers het slechtste in een mens naar boven brengt, heb ik dit weekend 37 vermogensaangiftes gelezen. En eerlijk gezegd, ik maak me ernstige zorgen: één van onze allerbelangrijkste handelspartners wordt bestuurd door een bende behoeftige bestuurders die hun eigen budget niet behoorlijk kunnen beheren. Aan zulke lieden hebben onze buren 1291 miljard euro, het budget van de Franse staat, toevertrouwd.

Neem nu Pierre Moscovici, de minister van economie. Na 30 jaar als minister en parlementslid heeft de man die het vermogen van Frankrijk moet doen groeien zelf een vermogen verzameld dat enkel bestaat uit een appartement gekocht aan 122.000 euro, 17.000 EUR op een beursrekening en 13.000 euro op zijn bankrekening. De minster van handel bezit enkel cash en een appartement ter waarde van 144.000 euro. Arnoud Montebourg die het industriële apparaat moet hervormen, heeft buiten zijn vastgoed letterlijk niets. Om nog te zwijgen van de omhaling die ze rond de regeringstafel organiseren om Yamina Benguigui, de minister van Francofonie, te voeden. Met aandelen ter waarde van 80,45 euro en een bankrekening met daar 198 euro op als totaal vermogen mogen de Fransen blij zijn dat Benguigui überhaupt opdaagt voor haar werk gezien haar ongetwijfeld acute hongersnood.

Desastreus persoonlijk budgetbeheer
De helft van de regering heeft minder dan 66.000 euro op de spaarrekening, het bedrag waar de gemiddelde Belg over beschikt. Dat terwijl een ministerwedde toch aardig aantikt en elk van hen een behoorlijk salaris had vooraleer ze toetraden tot de regering. Van de slechts tien ministers die lijken te weten wat een aandeel is, geven er vier aan dat hun portefeuille minder dan 500 euro waard is en twee ministers hebben respectievelijk 1.200 en 2.000 euro belegd op de beurs. Sommige ministers lachen in de pers met hun beperkt vermogen maar dat is eerder een indicatie van hun beperkt vermogen om in te zien dat hun falend persoonlijk budgetbeheer eigenlijk een diploma van onbekwaamheid is.

Astrofysica
Maar wat nog erger is, de leden van de Franse regering hebben door de band genomen evenveel kaas van economie en staatshuishoudkunde gegeten als van astrofysica. Bij de bewindvoerders die hun vorig beroep vermelden op de aangifte zit er welgeteld één bij die bediende was in de privé sector. Al de rest komt uit de publieke sector. En buiten Laurent Fabius, heeft al helemaal niemand een eigen bedrijf. Nochtans kan de expertise van mensen die niet enkel geld herverdelen maar ook weten hoe je het verdient best nuttig zijn voor een land in crisis. En dan hebben we het nog niet gehad over de onthechting die een functie als minister vereist maar ontbreekt bij de Franse excellenties gezien hun precaire financiële toestand. Straks krijgen de Fransen nog heimwee naar hun vorige begrotingsminister.

De Paradox van Parys verschijnt op maandag in De Standaard.

zondag 21 april 2013 - Geef je commentaar (0)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 

Arm België

Nieuwe ideeën
Natuurlijk kunnen we armoede efficiënter bestrijden. De strijd tegen armoede is een federale én regionale bevoegdheid. En over de organisatie van onze staat kunnen we geen boom maar een bos opzetten. Zo is een job nog altijd het beste sociale programma maar is economie een regionale bevoegdheid, loonkost een federale en werk een gedeelde om te zwijgen over de steden en gemeenten. Het zou dus best eenvoudiger kunnen. Maar laat ons eerlijk zijn, een effciënte staat en meer budget helpen maar zijn onvoldoende om een probleem zoals armoede de wereld uit te helpen. Daar hebben we innovatieve inzichten voor nodig zoals: wat als praten zou helpen om armoede uit te roeien?

30 miljoen woorden
Ik gaf vroeger als vrijwilliger taalles aan een Marokkaans jongetje van negen dat met zijn mama hier was komen wonen. Dan snap je dat taal de sleutel tot alles is. Want als je mama het briefje over de schooluitstap of zelfs je rapport niet kan, lezen raak je hopeloos achter. Ook al doe je zelf je best om mee te kunnen in het derde leerjaar. Maar terwijl meer Nederlands spreken een evidente stap lijkt om armoede te doorbreken bij anderstaligen is dat net zo bij Nederlandstaligen. Een kind van drie jaar dat in een arm gezin opgroeit heeft thuis namelijk gemiddeld 30 miljoen (!) minder woorden gehoord dan een driejarige met hoger opgeleide ouders.

600 woorden per uur
Ter vergelijking, kinderen van ouders die werkloos zijn horen 600 woorden per uur tijdens hun eerste levensjaren. Kinderen uit middenklasse gezinnen dubbel zoveel en kinderen wiens ouders hogere studies hebben gedaan luisteren naar 2,100 woorden per uur. Omdat kinderen stoppen met taalontwikkeling wanneer ze het taalniveau van hun ouders bereiken, geven families zo een taaldeficit door van generatie op generatie. Op die manier wordt een taalkloofje uiteindelijk de breedte van de Grand Canyon en wordt een arm kind een arme volwassene aangezien taal je vermogen om verder te studeren bepaalt. Er bestaat trouwens niet enkel een directe correlatie tussen het aantal woorden dat een peuter te horen kreeg, zijn of haar IQ en schoolprestaties maar onderzoekers beweren zelfs dat het verschil in academisch succes tussen arme en andere kinderen helemáál te wijten is aan taalontwikkeling.

Geweldig nieuws
Eigenlijk is dat ronduit geweldig nieuws. Als ouders weten dat het belangrijk is om met je baby te spreken, als bibliotheken, Kind & Gezin en OCMW's ouders daarin trainen en als we nieuwe technologie inzetten die in andere landen al haar conversatie nut heeft bewezen dan is er hoop. Niet makkelijk maar een fluitje van een cent in verglijking met armoedebeleid in een 'homogeen bevoegdheidspakket' steken of extra geld vinden. En gelukkig zjin woorden goedkoop.

De Paradox van Parys verschijnt op maandag in De Standaard.

dinsdag 16 april 2013 - Geef je commentaar (0)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 

Arm België

Je afkomst die je toekomst bepaalt, dat is het failliet van
een verzorgingstaat. Toch gebuert het nog steeds bij ons en meer dan we denken.
Vorige week berekende Unicef dat één op de tien kinderen in België arm is. Een
score die ons een rode lantaarn oplevert in de Westerse wereld. En een regelrechte aanklacht voor een land met
inwoners die rijker zijn dan Duitsland, belastings-tarieven die hoger zijn dan in
Scandinavië en een overheidsbeslag dat groter is dan 50%. Hier klopt dus iets
niet. Ofwel is onze overheid hopeloos inefficiënt en vloeit het geld van onze
heverdeling niet naar hen die het echt nodig hebben. Ofwel staat meer geld niet
gelijk aan minder armoede en ligt de sleutel tot het probleem ergens anders.

Natuurlijk
kunnen we armoede efficiënter bestrijden. De strijd tegen armoede is een
federale én regionale bevoegdheid. En over de organisatie van onze staat kunnen
we geen boom maar een bos opzetten. Zo is een job nog altijd het beste sociale
programma maar is economie een regionale bevoegdheid, loonkost een federale en
werk een gedeelde om te zwijgen over de steden en gemeenten. Het zou dus best
eenvoudiger kunnen. Maar laat ons eerlijk zijn, een effciënte staat en meer
budget helpen maar zijn onvoldoende om een probleem zoals armoede de wereld uit
te helpen. Daar hebben we innovatieve inzichten voor nodig zoals: wat als
praten zou helpen om armoede uit te roeien?

Ik gaf
vroeger taalles aan een Marokkaans jongetje van 9 dat met
zijn mama hier was komen wonen. Dan snap je dat taal de sleutel tot alles is. Want
als je mama het briefje over de schooluitstap of zelfs je rapport niet kan,
lezen raak je hopeloos achter. Ook al doe je zelf je best om mee te kunnen in
het derde leerjaar. Maar terwijl meer Nederlands spreken een evidente stap
lijkt om armoede te doorbreken bij anderstaligen is dat net zo bij
Nederlandstaligen. Een kind van drie jaar dat in een arm gezin opgroeit heeft
thuis namelijk gemiddeld 30 miljoen (!) minder woorden gehoord dan een driejarige
met hoger opgeleide ouders.

Kinderen van ouders die werkloos zijn horen 600 woorden per uur
tijdens hun eerste levensjaren. Kinderen uit middenklasse gezinnen dubbel
zoveel en kinderen wiens ouders hogere studies hebben gedaan luisteren naar
2,100 woorden per uur. Omdat kinderen stoppen met taalontwikkeling wanneer ze
het taalniveau van hun ouders bereiken, geven families zo een taaldeficit door van
generatie op generatie. Op die manier wordt een taalkloofje uiteindelijk de
breedte van de Grand Canyon en wordt een arm kind een arme volwassene want
taal bepaalt je vermogen om verder te studeren. Er bestaat trouwens niet enkel een
directe correlatie tussen het aantal woorden dat een peuter te horen kreeg,
zijn of haar IQ en schoolprestaties maar onderzoekers beweren dat het
verschil in academisch succes tussen arme en andere kinderen helemáál te wijten
is aan taal.

Eigenlijk is dat ronduit geweldig
nieuws want dat betekent dat praten helpt. Dus in plaats van een tijdrovende staatshervorming rond armoedebestrijding of op zoek te gaan naar extra middelen kunnen we ons beter focussen op arme
gezinnen meer te doen praten voor een echt resultaat. Als ouders weten dat het belangrijk is om met je baby te spreken, als
bibliotheken, Kind & Gezin en OCMW's ouders daarin trainen en als we nieuwe
technologie inzetten die in andere landen al haar conversatie nut heeft bewezen
dan hoeven we binnen een paar jaar niet meer achterop te hinken in het Unicef
rapport. Er is hoop
want gelukkig zijn woorden goedkoop.

maandag 15 april 2013 - Geef je commentaar (0)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 

Wil de middenklasse nu rechtstaan?

Revolutie
Zulke berichten brengen, volgens een oude poltieke krokodil, de revolutie gevaarlijk dichtbij. Twee jaar geleden verklaarde de burgemeester van Leuven immers dat in Vlaanderen enkel een revolutie uitbreekt als je in de portefeuille zit van de middenklasse. Afgaand op de recente hold-ups op de middenklasse moet dat ogenblik dus imminent zijn. Toch blijft het revolutionair rumoer voorlopig uit in de straten van onze centrumsteden. 

Wie is middenklasse?
De eerste vraag is dus simpel: wie behoort er nu eigenlijk tot die middenklasse? Terwijl internationaal onderzoek aantoont dat de middenklasse slinkt omdat ze jobs verliest aan de technologische vooruitgang, is dat niet het geval voor de definitie van middenklasse die het Belgisch belastingssysteem hanteert. Onze schatkist definieert topverdieners namelijk al als mensen die meer dan 35.000 euro verdienen. Vanaf dan betaal je immers het hoogste marginale belastingstarief van 50%. Daarmee passen we het hoogste belastingstarief toe voor relatief het laagste beroepsinkomen ter wereld. In Frankrijk bijvoorbeeld, moet je al meer dan 70.000 euro verdienen om in de hoogste belastinsgsschaal te vallen. Verdien je meer dan 12.000 euro dan ben je voor de schatkist ook al middenklasse want dan mag je marginaal belasting betalen aan 40%. Ter vergelijking, in Nederland betaal je dan minder dan 11%. Verwarring troef dus want mensen met een inkomen van 35.000 euro voelen zich middenklasse maar zijn eigenlijk 'topverdieners'. Mensen die net meer dan 12.000 euro verdienen voelen zich geen middenklasse maar zijn dat volgens de belastingsregels dan weer wel. De eerste verklaring voor het uitblijven van oproer is dus dat we niet zeker zijn of wij zelf nu deel uitmaken van het melkvee van Di Rupo. En dus twijfelen we om onze bajonnetten van stal te halen.

Tam volk
Een tweede en pijnlijkere verklaring waarom we niet opstand komen is dat we een tam volk zijn. Niets krijgt ons in beweging. Ook geen pijnlijke maatregelen die met een zuiniger beleid hadden kunnen vermeden worden. Op voorwaarde tenminste dat ze ons salamigewijs worden geserveerd. De onverschilligheid strekt zich dus uit tot onze portemonnee zolang het over 'a death by a thousand cuts' gaat. Het meest pijnlijke van al is dat zelfs onze kinderen ons niet kunnen motiveren. Terwijl de overheid schulden blijft opstapelen voor uitgaven die we nu doen uit naam van de solidariteit, vinden we het geen probleem om niet solidair te zijn met onze nakomelingen. Zij zullen dit geld later eerst moeten verdienen om er daarna onze uitgaven mee af te betalen. Pas daarna zullen zij in hun eigen behoeftes kunnen voorzien. Het zegt iets over ons dat wij ons niet verantwoordelijk voelen voor zij die geen stem hebben in dit debat maar wel de echte rekening zullen mogen betalen. Want het echte generatiedebat gaat immers niet over babyboomers tegen generatie X en Y. Maar over de solidariteit die wij aan de dag leggen voor generatie Z. Dààr zouden we wel eens voor mogen rechtstaan, of we nu tot de middenklasse behoren of niet.

De Paradox van Parys verschijnt op maandag in De Standaard.

maandag 08 april 2013 - Geef je commentaar (0)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 

Toch bedankt

Subsidies
Maar het interessante zat hem in sommige van de vragen die de man voor de voeten geworpen kreeg. 'Jullie hebben ook heel veel miljoenen aan Vlaamse subsidies gekregen om de ontwikkeling te doen, hoe belangrijk is dat, die subsidies?' Waarop De Haes zei: 'Wel, we hebben énkele miljoenen subsidie gekregen. Dat is heel belangrijk voor de opstartfase want die is zeer risicovol en opstartkapitaal vinden in Vlaanderen is zeer moeilijk.' 'Dus zonder die subsidies geen opstart?' drong de interviewster aan. En een beetje later: 'De winstvoorspellingen voor uw bedrijf zijn gigantisch. Analisten hebben het tot over een half miljard per jaar. Nu het product er is, wat is uw rol als CEO, zoveel mogelijk winst maken?'

Fiscaal paradijs
Waarop een volgende vraag: 'U blijft in Vlaanderen? Het is hier fiscaal gunstig voor farmabedrijven he? 80% kwijtschelding voor inkomsten uit octrooien.' En: 'Gaan jullie dat allemaal investeren?' vroeg de interviewster alsof ze in ieder geval zo'n antwoord al niet zou geloven. 'Ik wil toch nog een stap verder gaan,' ging ze verder. 'Op de 20% inkomsten waarop u wel belast wordt, daar mag je al uw investeringen die je in het verleden gedaan hebt nog eens van aftrekken. Met andere woorden, echt veel belastingen zullen er niet binnenkomen in België van uw bedrijf, of heb ik het mis?' De CEO die flink op weg was om onbijtbeleg tussen de boterhammen van de journaliste te worden, probeerde nog met: 'Ons geaccumuleerd verlies van 100 miljoen euro kunnen we compenseren zoals de wet dat voorschrijft.' Maar de ondervraging ging verder: 'U kan dat absoluut wettelijk inbrengen maar stelt zich daar toch geen moreel probleem aangezien u bij de opstart met subsidies hebt gewerkt? We gaan daar als maatschappij, als ik het goed heb, weinig van terug zien.'

Booby trap
Als De Haes preciseeerde dat Thrombogenics 220 miljoen had opgehaald en vijf miljoen euro subsidies had gekregen, bleek vervolgens dat de eerdere vraag over het belang van subsidies een booby trap was: 'Maar u zei net wel dat het zonder die subsidies in de opstart fase zo goed als onmogelijk was geweest.' En 'U vindt niet dat daar een moreel probleem is dat de belastingbetaler voor een deel bijdraagt maar daar eigenlijk weinig of niets van terugziet?' Toch handig zo'n vraag waar het antwoord al in voorverpakt zit. 'Kijk, wij passen de wet toe. Ook de belastingswetten,' antwoordde de man. Waarop de interviewster: 'Absoluut. Dat is héél erg duidelijk. Toch proficiat.' µ

Terechte vraag
Een terechte vraag, wat krijgen wij als samenleving terug voor die subsidies? Alleen heb ik ze nog nooit horen stellen aan pakweg een Olympische atleet die we subsidiëren, aan de milieuvereniging die met publiek geld werkt of aan de leerkracht of verpleegster wiens loon we betalen. Een andere interessante vraag had kunnen zijn: als we de belastingsdruk voor alle bedrijven zouden laten dalen tot op het niveau van de farma, zouden we dan meer potentiële wereldspelers zoals Thrombogenics in Vlaanderen hebben? Of hoeveel belastingen betaalt u op de 130 nieuwe banen die u al gecreëerd heeft. Maar die vragen heb ik gemist. Jammer.

De Paradox van Parys verschijnt op maandag in De Standaard.

maandag 25 maart 2013 - Geef je commentaar (0)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 

Het geld groeit aan de bomen

We love trees!
We houden dus misschien minder van elkaar maar hebben zelden meer van bomen gehouden als vandaag. Dat sentiment kan makkelijk verklaard worden. Bomen zijn de ideale partners: sterk en standvastig, bijzonder begrijpend en zelden kritisch. Maar onze verknochtheid is minder irrationeel dan ze lijkt. Sinds kort is er nieuwe software die een bedrag, de economische waarde van een boom voor de stad of het dorp waarin hij geworteld is, plakt op elke boom. Een paar geeky tree huggers heeft er twintig jaar aan gewerkt. Lokale buurtcomités kunnen nu met i-tree.com objectieve en cijfermatige informatie verschaffen aan hun lokale overheden over de waarde van hun bomen.

10 miljoen euro energiebesparing
Want een boom, afhankelijk van zijn locatie, gezondheid en buren, slaat koolstof op, haalt ozon en stikstof uit de lucht en doet de verwarmingskost voor gebouwen dalen. Dat bedrag kan je nu voor elke boom in bepaalde steden concreet berekenen. Zo heeft de stad New York 876.000 bomen op haar grondgebied, goed voor een kwart van haar oppervlakte. Jaarlijks brengen die 10 miljoen euro aan energiebesparing op en nemen ze 700.000 euro aan verminderde vervuiling voor hun rekening.

China doet het voor
En dat is nodig want zelfs het land met de slechtste reputatie op vlak van milieu geeft ons lessen. De Chinezen zijn er al lang achter dat er wat moet veranderen. Vorige week op het Chinese Volkscongres, tussen het verkiezen van een nieuwe president door, werd de heikele kwestie van het Chinees nationaal bestek besproken. De 80 miljard stokjes waar de Chinezen jaarlijks rijst mee binnenschrokken vormen samen een woud dat slechts eenmaal de volledige oppervlakte van het Tianamenplein inneemt op voorwaarde dat je de stokjes 360 verdiepingen hoog stapelt. Die stokjes vormen het jaarlijks doodsvonnis van meer dan 20 miljoen 20 jaar oude bomen en dat moet veranderen besliste het congres.

Meer bomen, meer geld
Maar China is dan ook het enige grote land dat moeite doet om meer bomen te planten. Het Keizerrijk van het Midden telt ondertussen meer dan 2 miljoen vierkante kilometer woud en is het enige land dat tussen 1990 en 2007 bijna een derde meer oppervlakte heeft opzij gezet voor bos. In de nasleep van de Yangzi rivier overstromingen heeft China 9 miljoen hectare nieuw bos aangeplant. Het betaalt boeren zelfs 450 dollar per jaar voor elke heraangeplante hectare bos.

Lente voornemens
Dankzij het huwelijk tussen geeks en greens kan het debat over groen nu over meer gaan dan onze emotionele aanhankelijkheid aan bladeren. Als één van de grootste steden ter wereld en een van de grootste vervuilers op aarde ons het voorbeeld moeten geven is het tijd dat wij, met de lente in aantocht, het voorbeeld volgen. U kan volgend weekend alvast starten met een lokaal boomplantweekend.

De Paradox van Parys verschijnt op maandag in De Standaard.

maandag 18 maart 2013 - Geef je commentaar (1)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 

Help, vrouwen!

Spar en Gamma
We starten in de vrouwenkrant van De Morgen. Die bevatte een pagina grote advertentie van De Spar. Het bedrijf wenste al haar klanten op deze aardkloot een fijne vrouwendag met foto's van tien vrouwen. Uiteraard met elk van hen in volledig uniform, een schort, en op de plek in huis waar ze baas zijn, de keuken. De doe-het-zelf keten Gamma wilde niet achter blijven en deelde 20% korting uit aan alle vrouwen die afgelopen zaterdag kwamen shoppen. Maar kreeg het aan de stok met een vrouw. De voorzitter van het tot voorheen volslagen onbekende Instituut voor de Gelijkheid van Mannen en Vrouwen, Vera Claes, protesteerde: 'het is niet wettig dat enkel vrouwen korting krijgen.' De directeur van Gamma, een man, maakte het vervolgens erger en stak de fout op ... een vrouwelijke medewerkster: "De dame die verantwoordelijk is voor de folder is helemaal van slag omdat er zoveel commotie rond is." En om het helemaal af te maken voegde hij eraan toe: "Ze heeft zelfs een dag verlof genomen vandaag." Vrouwen die mekaar van slag maken op vrouwendag, mooi.

Citroën
Maar de adverteerders lieten het daar niet bij. Citroën zond een radioreclame spotje uit waarin de ene vrouw aan de andere vraagt wat ze zou aantrekken op haar date. Het antwoord? "Een blauwe overall, dan denkt hij misschien dat jij hem een onderhoud wil geven." Ongetwijfeld het product van een creatieve brainstorm met veel oestrogeen. Over dat laatste gesproken, 's lands bekendste prostituée, Hot Marijke, gaf vrijdag een gratis beurt aan alle vrouwen die langsliepen. Opnieuw een belangrijk vrouwentaboe dat zo sneuvelde. En natuurlijk kan zo'n dag nooit volledig zijn zonder de onovertroffen Joëlle Milquet. Zij nodigde iedereen uit op een colloquium met de onfortuinlijke titel: "Een beter begrip van verkrachting op federaal niveau." C'est Joëlle.

Kim Clijsters
De VUB tenslotte, kaapte de spreekwoordelijke kers op de taart weg. Eerst beledigde die universiteit alle vrouwen aan wie ze dit jaar een eredoctoraat uitreikte door de waarde ervan te halveren want dit jaar kwamen enkel vrouwen in aanmerking. Maar het werd pas helemaal de moeite toen de universiteit een eredoctoraat aan Kim Clijsters uitreikte "voor de rol die ze als ambassadrice voor de sport vervulde en voor de manier waarop ze een topsportcarrière heeft gecombineerd met een gezin. Zij is een voorbeeld voor vele talentvolle vrouwen die gedwongen zijn om te kiezen tussen werk en gezin." Je zou denken dat het om te lachen was als het niet zo intriest was. Op vrouwendag een internationale sportheldin fêteren omwille van haar kinderen, il faut le faire. Hans Van Alphen zal dus moeten wachten tot hij vader is voor zijn sportieve onderscheiding. En hoe moet ik dit zeggen, is het werkelijk zo'n goed idee om iemand met een voltijdse oppas in dienst naar voor te schuiven als kampioen combinatie werk en gezin? Ik zou als vrouw in opstand komen.

Normaal
De centrale vraag verleden vrijdag leek te zijn: op hoeveel verschillende manieren kunnen we vrouwen schofferen door ze te eren? Als we zo verder doen met dit beledigend geklungel is de volgende belangrijke vrouweneis de afschaffing van zo'n dag. Dus kunnen we afspreken dat we deze week weer proberen normaal te doen?

De Paradox van Parys verschijnt op maandag in De Standaard.

maandag 11 maart 2013 - Geef je commentaar (0)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 

- 1 / 34 - volgende pagina

Laatste blogitems

• Hakbijl
• Cash for trash
• Iedereen een moestuin
• Een regering van paupers
• Arm België
• Arm België
• Wil de middenklasse nu rechtstaan?
• Toch bedankt

Recente comments

• guccibqaz5 op 'Paradox van Parys: Vlaamse Zelfgenoegzaamheid' (23/05/13)
• ronalmwl op 'Paradox van Parys: Scholen voor Morgen' (22/05/13)
• rhiansuarez op 'Hakbijl' (21/05/13)
• barbaramiles84 op 'Hakbijl' (20/05/13)
• magox op 'Hakbijl' (19/05/13)
• EvedevakJam op 'Paradox van Parys: Vlaamse Zelfgenoegzaamheid' (16/05/13)
• Sabine Ballière op 'Hakbijl' (16/05/13)
• kv2x1 op 'Hakbijl' (15/05/13)

Thema's

• Kansen geven aan starters en doeners.
• Met z’n allen aan de slag.
• Onderwijs dat onze kinderen creatiever en weerbaarder maakt.
• Een samenleving voor alle generaties.
• Creatieve sectoren stimuleren om welvaart te creëren.
• Vlamingen uit de files halen.
• Yes, we can: een cultuur van uitmuntendheid
• Op een nieuwe manier aan politiek doen.