Recent op de blog

Recent in de pers

Paradox van Parys: My Toyota is van plastiek

Ik behoor tot de gelukzakken die zich zonder Toyota door het leven loodsen. Stel je voor dat je eerst een harperende vloermat aan je been hebt. En dat, een keer je dat euvel hebt verholpen, je moet vaststellen dat je gaspedaal een eigen leven leidt. En je dus opnieuw naar de garage moet voor een herstelling. Gevaarlijk en vervelend. Maar hopelijk schepen ze je daar bij Toyota dan niet met een Prius als vervangauto op. Want zoals ze onderhand ondervonden hebben in Japan, houdt miserie van gezelschap. Een Prius blijkt niet ongevraagd te versnellen zoals andere modellen, maar desgevraagd ook niet te stoppen. En het zat het merk niet mee want gisteren getuigde een onfortuinlijke Toyota bestuurster met de naam Akira Suzuki voor de internationale pers dat ze zich "niet langer veilig voelt in haar Toyota". O ironie.

Solden

Maar het verhaal van Toyota is voor nog een andere dan louter technische redenen interessant. Het illustreert perfect de grenzen van een systeem waarin de overheid zich met overgave in de markt gestort heeft. Neem nu de Amerikaanse Etienne Schouppe. Die paste gisteren schaamteloos het spreekwoord ‘de een zijn dood, is de ander zijn brood' toe. De minister van Transport, met de toepasselijke naam Ray La Hood (wat zoveel betekent als ‘Ray De Motorkap'), raadde gisteren aan om alle Toyota's die onder het terugroeporder vallen meteen aan de kant te zetten. Hij vermeldde er nog net niet bij dat het solden is bij Buick of dat er koopjes te doen zijn bij aanschaf van een gloednieuwe Chevy. Je kan het hem ook moeilijk kwalijk nemen want de man is als vertegenwoordiger van de Amerikaanse regering natuurlijk ook eigenaar van GM. En de Amerikaanse schatkist hoestte vorig jaar 57.6 miljard dollar op om meerderheidsaandeelhouder te worden van het vlaggenschip van Detroit. In zo'n omstandigheden is elke extra verkochte Cadillac mooi meegenomen.

Japanse Etienne Schouppe

Ondertussen zit de Japanse Etienne Schouppe ook flink verveeld met de zaak. Want ja, het ministerie van transport voert een diepgaand onderzoek naar de veiligheid van de productie bij Toyota, dat spreekt. Maar wacht eens even, wie heeft er in maart van 2009 meer dan 3 miljard dollar geleend aan datzelfde Toyota? Juist, de regering van Japan. Dat onderzoek zal dus wel de nodige diepgang hebben. Maar nu ook weer niet zoveel dat het buitenlandse merken de kans zou geven om marktaandeel te winnen van Japans' nationale trots. Of de veiligheid van de bestuurders hiermee gebaat is, is nog maar de vraag. Maar per slot van rekening brengt elke onverkochte Camry de afbetaling van die lening in gevaar.

Obama

Wij in Vlaanderen weten al langer dat de wereldwijde concurrentie voor de verkoop van uitstootmonsters op het scherp van de snee en via de politiek wordt gevoerd. Uiteindelijk doet die Nick Reilly, topman van GM, ook maar wat Obama hem opdraagt. Maar we zijn meer dan eens de pineut. Als burgers betalen we belastingen die de overheid prompt pompt in noodlijdende autobedrijven. Diezelfde overheid heeft als belangrijkste taak om haar burgers te beschermen. Dat doet ze door in te grijpen met regels en sancties. Maar de staat komt zichzelf tegen als groot aandeelhouder van industriële mastodonten wanneer zo'n sancties eigen bedrijven pijn kunnen doen. Het is immers verdomd moeilijk arbiter te zijn als je ook als speler op het veld staat.

12de man op het veld

Daarom kies ik voor een overheid die zich toelegt op het fluiten van de wedstrijd, zonder ambiguïteit. Een overheid die slim reguleert maar niet participeert. Want de crash van Toyota is ook de crash van ons ‘nieuw' systeem waarin de overheid aan elke kant van de tafel zit en constant moet kiezen tussen de belangen en de veiligheid van alle burgers en haar rol als aandeelhouder.

De Paradox van Parys verschijnt op vrijdag in De Standaard.

vrijdag 05 februari 2010 - Geef je commentaar (0)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

Paradox van Parys: Parallellepipeda

Dinsdagavond legden een aantal moedige bedrijfsleiders een flinke brug naar de creatieve industrie in Vlaanderen. Ze defileerden in Vlaamse mode op de catwalk van de Modenatie in Antwerpen. Aanleiding was het samengaan van Flanders Fashion Institute met Flanders DC. De missie van het vernieuwde Flanders DC luidt ‘ondernemend Vlaanderen creatiever, en creatief Vlaanderen ondernemender' maken. En beiden samenbrengen. Want in die kruisbestuiving zit een onaangeroerde bron van rijkdom.

De tijd dat de eenzame wetenschapper in zijn witstoffen jas en bünsenbrander innovaties baarde, is voorbij. Het tijdperk waarin een groep mensen uit dezelfde sector, met dezelfde opleiding en dezelfde invalshoeken dat deed, gelukkig ook. Van hen verwacht ik geen vernieuwing maar afstandsbedieningen vol nutteloze knoppen die uitsluitend productingenieurs genot bezorgen. Vandaag kan je enkel innoveren als je bereid bent over het muurtje te springen. Een mooi staaltje van wat er dan gebeurt kan je vanaf vandaag bekijken in Leuven. Daar presenteert Museum M de resultaten van een fascinerende ontmoeting tussen kunstenaars en wetenschappers op het snijvlak van disciplines.

De curator van de tentoonstelling Parallellepipeda is drie jaar bezig geweest met de voorbereidingen. "Voor kunstenaars is drie jaar een eeuwigheid, voor onderzoekers een flits," zegt Edith Doove. Maar wetenschappers overtuigen om van hun erf te komen bleek geen sinecure. "Ze waren erg terughoudend alhoewel we soms al jaren met dezelfde materie bezig zijn, elk vanuit onze verschillende invalshoeken," zegt Anne-Mie Kerckhoven die tekeningen over beeld en perceptie maakt en samenwerkte met experten in nucleaire geneeskunde en experimentele psychologie . "Toch hebben we mekaar gevonden omdat kunstenaars en wetenschappers beiden bezig zijn met het verleggen van grenzen en het oplossen van problemen."

Zo werkte Nick Ervinck met Professor Pierre Delaere die de eerste luchtpijptransplantatie uitvoerde, aan een gigantische uitvergroting van een slokdarm. Het hi-tech bedrijf Materialise heeft plannen om dat beeld in 3D om te zetten. Plastisch kunstenaar Koen Van Mechelen vond Jean-Jacques Cassiman, specialist in erfelijkheidsonderzoek, bereid om samen op zoek te gaan naar de cosmopolitan chicken. Dat is een nieuw superkippenras dat nu al 14 verschillende soorten kip van over de hele wereld combineet. En Wendy Morris werkte met wetenschappers aan oogbewegingsonderzoek aan de hand van haar tekeningen en schetsen om maar een paar voorbeelden te noemen.

Zo'n samenwerkingen leiden tot onverwachte ontdekkingen en inzichten. Dat wisten ze op Rensselaer Polytechnic, een universiteit in de staat New York, al langer. Daar hebben ze die multidisciplinariteit structureel ingebed. Elke student is verplicht een aantal lessen kunst, biotechnologie en wiskunde te volgen. En de universiteit heeft 's werelds krachtigste academische supercomputer gelinkt aan een baanbrekend media lab en een biotechnologie incubator. Kankeronderzoekers bijvoorbeeld kunnen nu in een gigantische zwarte ruimte in het medialab letterlijk in een kankercel rondlopen en beter de structuur van zo'n cel begrijpen door ze te ervaren.

Wij kunnen dat ook. Stel je even voor dat nanotechnologie onderzoekers bij IMEC er in slagen om een microchip in sportkleding te verwerken die je trainingsschema opmaakt en je vertelt wanneer je te hard loopt. En stel je voor dat je die kennis combineert met de kunde van een Vlaamse topontwerper, dan heb je gegarandeerd kassa. En vermenigvuldig dat met ontelbare andere kruisbestuivingen tussen ons talent uit verschillende werelden in Vlaanderen en we brengen een commerciële tsunami op gang. Combineren is innoveren. Waar wachten we op?

De Paradox van parys verschijnt op vrijdag in De Standaard.

Parallellepipeda loopt tot 25 april in het Museum M in Leuven www.mleuven.be

vrijdag 29 januari 2010 - Geef je commentaar (0)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

Flanders Fashion Institute en Flanders DC trouwen

Dinsdag 26 januari vieren Flanders DC en Flanders Fashion Institute hun samen gaan in de Antwerpse Modenatie. Flanders Fashion Institute wordt een onderdeel van Flanders DC maar blijft haar naam, ondertussen een sterk merk in de Vlaamse en internationale modewereld, behouden.

"Het samengaan van beide organisaties kadert in het efficiënter inzetten van de middelen voor innovatie én binnen de nieuwe opdracht van Flanders DC om zowel te werken aan het creatiever maken van ondernemend Vlaanderen als aan het ondernemender maken van creatief Vlaanderen," zegt Lorin Parys, voorzitter van de vernieuwde organisatie. "We willen samen het onbenut potentieel van de Vlaamse creatieve sectoren laten renderen. Dat is belangrijk voor de economie omdat de creatieve industrie de nieuwe economische snelgroeier is."

Om de kruisbestuiving tussen traditionele sectoren en de creatieve industrie in de verf te zetten, werden een aantal CEO's gekleed door bekende Vlaamse modeontwerpers voor een catwalk défilé in de Modenatie. Deelnemers zijn:

CEO                                              Bedrijf                     Ontwerper
Bruno Segers                      RealDolmen         Ann De Meulemeester
Christine Conix                   Conix Architects    Natan
Inge Geerdens                   CV Warehouse      Anna Heylen
Peter Hoogland                   Casino Kursaal     Stijn Helsen
Ingrid Walry                       Sebeco                 Annemie Verbeke
Peter Vavedin                     Ambiorix              Tim Van Steenbergen
Philippe D'heygere              Kortrijk Expo         Stephan Schneider
Ron Embrechts                   Care NV                Scabal


Het resultaat is te bekijken op dinsdag 26 januari om 20.00u in de Modenatie. Minister-President Kris Peeters, bevoegd voor economie en Viceminister-President Ingrid Lieten, bevoegd voor innovatie en voogdijminister van Flanders DC, leiden de avond in.

De organisatie richt zich naar de hele creatieve economie. Flanders DC start daarom het eerste kenniscentrum van de creatieve industrie op dat het economisch belang van verschillende sectoren zal monitoren en ondernemers uit de creatieve economie zal bijstaan, in samenwerking met een aantal partners. Pascal Cools leidt het nieuwe Flanders DC als algemeen directeur, Edith Vervliet is directeur FFI.

Meer info:
Koen Peeters - Communicatiemanager Flanders DC -
koen.peeters@flandersdc.be - tel.: +32 216 24 88 46 - gsm: +32 473 693 392

Flanders District of Creativity vzw in het kort

Flanders DC is de Vlaamse organisatie voor ondernemingscreativiteit, opgericht door de Vlaamse regering. Flanders DC heeft als missie om ondernemend Vlaanderen creatiever te maken en creatief Vlaanderen ondernemender.

Flanders DC bouwt daarom aan kennis, sensibiliseert en ontwerpt handige hulpmiddelen voor wie creatief en ondernemend aan de slag wilt en richt zich op ondernemers, leerkrachten, leerlingen, beleidsmakers of het grote publiek.

FFI is onderdeel van Flanders DC en stimuleert ondernemerschap in de mode-industrie in Vlaanderen, begeleidt ontwerpers in hun loopbaan en promoot mode uit Vlaanderen nationaal en internationaal.

Meer info: www.flandersdc.be - www.flandersdc.be/blog

dinsdag 26 januari 2010 - Geef je commentaar (0)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

Paradox van Parys: Leuven zonder Inbev

Is als een café zonder bier. En dat is niet enkel zo voor het straatbeeld aan de Vaartkom waar het gerstenat wordt gebrouwen. Als ik in zeven haasten van de trein waai en er zich een bittere hopgeur in mijn neusgaten nestelt, dan weet ik dat ik thuis ben. In Leuven stroomt het bier door de aderen van de inwoners. En als er heibel is in de Stella, dan is er bonje in de familie. Het sociaal conflict aan de poorten in de Vuurkruisenlaan snijdt dwars door het hart van de stad.

Antwerpen zonder GM

Mijn thuisstad zonder zijn historische brouwer is als Antwerpen zonder Opel. Meer dan twee duizend zeshonderd families zitten binnenkort zonder werk. Wat kan je daarover schrijven zonder te vervallen in platitudes die zout in de wonde strooien? Dat het een ramp is voor wie daar werkt. Dat het een sociaal bloedbad is voor Vlaanderen. En dat de Duitsers hun slag hebben thuis gehaald.

Vooruitgang?

Zulke gebeurtenissen zijn ofwel zo dichtbij of van zo'n omvang dat ze het vertrouwen in de vooruitgang an sich onderuit halen. Veel mensen hebben het moeilijk om nog te geloven dat onze kinderen het beter zullen hebben dan zij zelf. Want hoe overtuig je sommige Leuvenaars dat ons systeem voor welvaart zorgt maar zij hun baan dreigen te verliezen en hun bazen samen 80 miljoen euro verdienen? Wat vertel je een vader en een moeder die beiden aan de slag zijn bij Opel Antwerpen over multinationale bedrijven die lak hebben aan regionale en federale overheden?

Kapitalisme zonder vrienden

De vrije markt neemt. En dat is lelijk. Bedrijfseconomisch is de uitleg simpel maar koud. Er wordt een vijfde minder bier gedronken in ons land en dus moet het bedrijf zich aanpassen aan de klant, zegt de directie. Er worden minder auto's verkocht in Europa en dus moet er een fabriek dicht, zegt Nick Reilly. Op een dag als vandaag heeft het kapitalisme weinig vrienden. Begrijpelijk maar niet billijk.

Individueel vs. Collectief

Want het kapitalisme geeft ook. Het is makkelijk te vergeten dat voor eeuwen het gemiddelde wereldwijde inkomen 200 dollar was. Het bedrag dat een gemiddelde werknemer in een geïndustrialiseerd land vandaag in één dag opstrijkt. Voor lange tijd werden we gemiddeld 25 of 30 jaar, vandaag is dat globaal 65 jaar. En armoede blijft een wereldwijd probleem maar de markt heeft de voorbije decennia al miljoenen Indiërs, Brazilianen en Chinezen uit de armoede getild. Zoals steeds hangt die vooruitgang dus af van het tijdstip waarmee je vergelijkt en de individuele situatie waarin je je bevindt. Veel meer mensen hebben het veel beter dan een eeuw geleden dankzij de vooruitgang van het kapitalisme. Maar zo'n algemene waarheid kan niet op tegen de persoonlijke en schrijnende verhalen van afgedankte arbeiders en hebzuchtige bazen die de achterkant van het systeem illustreren.

Vooruitgangsdenken is verarmd

Maar ook ons vooruitgangsdenken zelf is aan vernieuwing toe. Zoals een kerstessay in The Economist terecht opmerkte is dat de afgelopen jaren verarmd en verengd. Vooruitgang is niet hetzelfde als BNP. De Verlichting geloofde in de 18de eeuw dat bedrijven voor welstand konden zorgen en die op zijn beurt voor verlichting. Dat eerste is gebeurd. Maar het tweede is niet gevolgd. Het zijn gebeurtenissen zoals vandaag die ons de kans geven om die vernieuwde vooruitgang te verwezenlijken. Want de grootste roem ligt niet in het nooit struikelen maar in het recht krabbelen elke keer we vallen. Zo kan dat half miljard overheidssteun voor Opel nu in slimme innovaties worden gestopt. Zoals een investering in een elektrische auto die op termijn meer mensen werk verschaft, een flexibelere arbeidsmarkt met veilig vangnet en steun voor de uitbouw van een florissante creatieve industrie.

Fout communisme

De onderwerping van het individu aan het collectieve is gelukkig voltooid verleden tijd. Het communisme heeft gefaald omdat het onvoldoende het individueel belang als drijfveer van het menselijk handelen erkende. Het kapitalisme mag niet hetzelfde lot beschoren zijn voor de omgekeerde reden.

De Paradox van Parys verschijnt op vrijdag in De Standaard.

vrijdag 22 januari 2010 - Geef je commentaar (0)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

Paradox van Parys: Port-au-Chagrin

Een vriend van me is net uit Port-au-Prince vertrokken waar hij voor de VN werkte. Nooit gedacht ooit blij te zijn dat hij nu in een container in de Groene Zone van Bagdad woont. Zoals hij vaak vertelt, hebben sommige mensen het ongelooflijke ongeluk niet hier maar op een eiland geboren te zijn. Als dat eiland in de Caraïbische zee ligt, jarenlang bestuurd wordt door potentaten als Papa en Baby Doc die zich aan corruptie en geweld laven, dan heb je pas echt brute pech. Want dat betekent dat je dagelijks op zoek kan naar water en eten op gevaar van je leven. Dat je huis een hut is en je hoofdstad Port-au-Prince. Als je aan die weinig benijdenswaardige cocktail een aanzienlijke aardbeving toevoegt die je familie decimeert en je hut nivelleert dan schiet de Nederlandse woordenschat te kort.

2 dollar

Sommige mensen zijn voor het geluk geboren. Jammer genoeg is Haïti al decennia lang de het bewijs dat het omgekeerde ook waar is. Het land produceert een bruto nationaal product van twee dollar per persoon per dag. 80% van de bevolking leeft in armoede. Het staat helemaal onderaan het lijstje van beste plekken om te wonen en helemaal bovenaan de rangschikking van meest corrupte regimes.

Hispaniola

Nochtans begon het allemaal beloftevol: de Haïtianen waren ooit de eerste onafhankelijke staat in Latijns Amerika, de eerste post-koloniale onafhankelijke natie in de wereld met een zwarte leider aan het roer en het enige land dat onafhankelijkheid verkreeg door een succesvolle slavenopstand. Waarom de Haïtiaanse republiek een fiasco is terwijl de Dominicaanse Republiek, de enige buur op het eiland Hispaniola, tekent voor de grootste economie van Centraal Amerika is een raadsel. Het is niet alsof Trujillo in wreedheid of corruptie het onderspit moest delven voor Papa Doc.

Opportuniteit

Zelfs voor de aardbeving was er dus weinig om vrolijk over te worden op het eiland. Maar vandaag, hoe vreemd dat ook klinkt met tienduizenden landgenoten onder het gruis, is de dag dat Haïti zijn kans moet grijpen. Want uit het puin van wat Haïti gisteren is geweest en vandaag is kan een modelstaat uit de grond rijzen die komaf maakt met de demonen uit het verleden. Het land moet niet heropgebouwd worden maar heruitgevonden. En van een ramp een trampoline voor een kwantum sprong in zijn ontwikkeling maken.

Masterplan

Professor Dercon, Vlaming en ontwikkelingseconoom aan de Universiteit van Oxford, gaat akkoord. De VN was er net in geslaagd om niet langer de totale criminaliteit te laten regeren in de straten van de hoofdstad. Met de massale instroom van hulp is het eerst en vooral belangrijk, zegt hij, om de fragiele vormen van bestuur niet opnieuw overhoop te halen en omkooppraktijken te weren. Daarna kunnen we samen met de Haïtianen een innovatief masterplan opstellen. Zo zouden de Zuid-Koreanen met hun expertise in het ontwikkelen van vooruitstrevende steden kunnen helpen. Of zou Aad Breed met zijn ‘piramide stad' van pas komen. In zo'n stad kunnen 100.000 mensen wonen en werken op één vierkante kilometer en is alles te voet bereikbaar.

Op vlak van infrastructuur moeten we niet gewoon het sanitair herstellen maar innoveren in het waterbeheerssysteem. Het heeft niet langer zin landlijnen aan te leggen. Haïti kan het eerste volledig draadloze ontwikkelingsland worden. En naast landbouw kan de internationale gemeenschap helpen om het toerisme te ontwikkelen. Of taksvrije exportzones opzetten zoals in Shanghai die producten vervaardigen voor naaste buur Amerika. Het parlement en presidentieel paleis moeten letterlijk én figuurlijk heropgebouwd worden met hulp van experts. En persoonlijk kan ik me geen beter land voorstellen om ‘one laptop per child' te introduceren.

12-12

Ik hoop dat het heruitvinden van Haïti een voorbeeld wordt van hoe collectieve emotie ook tot een positieve aardverschuiving kan leiden. Ondertussen kan u storten op 12-12. Doen. Tenslotte hebben we geen enkele verdienste aan het feit dat we hier in plaats van daar geboren zijn.

De Paradox van Parys verschijnt op vrijdag in De Standaard.

donderdag 14 januari 2010 - Geef je commentaar (0)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

Pardox van Parys: No worries, mate

Ik heb de kerst Down Under doorgebracht. Een aanrader voor iedereen die graag onder een spar op het surfstrand bij dertig graden Celsius geniet van een glaasje glühwein. Vooraleer ik een voet op Australische bodem zette, was ik een absolute ignoramus van alle Aussie-zaken - de occasionele Flying Doctors-aflevering niet te na gesproken. Dat de Britten er hun gevangenen dumpten nadat ze niet langer in Amerika terecht konden, wist ik. En dat je er spectaculaire landschappen kon zien zonder een ziel tegen het lijf te lopen, verhoopte ik. Tof land, warm klimaat, véél kangoeroes: dat was zowat wat ik verwachtte.

Down Under Wonder

Wat ik ontdekte was een fascinerend land dat op zijn eentje aan de wereldwijde recessie ontsnapt. 95% van de Australiërs heeft een job. De beurs sloot 2009 af met de grootste winst in 16 jaar. De Australische dollar is de meest performante grote munteenheid. En de VN plaatsen het land op nummer twee in de wereldwijde rangschikking van plekken met de meeste levenskwaliteit. Niet gek dus dat driekwart van de bevolking zegt gelukkig te zijn. En alhoewel West-Europa een paar keer in Australië past, lijken ze daar toch een beetje op België. Want ook daar innen de deelstaten maar 18% van de belastingen, terwijl ze meer dan de helft van alle uitgaven doen.

Oude Continent

Als je dat vergelijkt met Belgenland wordt het snel minder mooi weer. Onze werkloosheid kan dit jaar oplopen tot 12%. Wij staan 15 plaatsen lager in dezelfde VN-index. 15% meer mensen zijn ongelukkig bij ons. En dan hebben we het even niet over onze staatsschuld en andere vervelende details. Die weinig montere feiten zijn ook daar beneden doorgesijpeld en worden gebruikt om een glasheldere analyse over de toestand hierboven maken. Daar hoefde ik maar de krant The Australian voor open te slaan. Een ontnuchterende ervaring, waarin de toestand in New South Wales, een van de Australische deelstaten, met Europa werd vergeleken. 'NSW is teruggevallen tot het niveau van een mature Europese staat die terugblikt op een verloren decennium met flauwe groei en spectaculair slecht bestuur. En het zakenleven ervaart NSW als vijandig ten opzichte van nieuwe bedrijven.' Klinkt bekend?

Australisch recept

Kunnen wij dan iets leren van het Australische recept? Zeker. Sinds de jaren tachtig heeft de Labourpartij er de belastingen continu verlaagd om privéconsumptie en investeringen aan te moedigen. De overheid vermeed bewust hogere uitgaven. En de economie is al lang niet meer op Europa gericht maar op de Aziatische groeilanden. Maar dat verklaart niet alles.

Het echte geheime ingrediënt zie je niet in statistieken. Dat is het aanstekelijke enthousiasme van de Aussies, die door het leven gaan met een nauwelijks te temperen optimisme. 'No worries' is er de nationale slagzin. Boot gemist? No worries. Bestelling veranderen? No worries. Job kwijt? No worries. Schijnbaar zonder inspanning werken de Australiërs zich naar de wereldtop. En daarbij zijn ze fier op hun land. 'It's a great day to be an OZ', is een frequent zinnetje dat nieuwslezers zonder voorbehoud uitspreken tijdens het journaal. Een vriendin vroeg me om het best bewaarde geheim, hoe goed het toeven is in haar land, niet aan de rest van Europa te verklappen.

Kangoeroe hartklep

En ja, zelfs voor het teveel aan kangoeroes hebben ze daar een oplossing gevonden. Een gids die ons door een nationaal park in de outback loodste, wist fier te melden dat de buideldieren niet langer voorbestemd waren voor de voorbanden van voorbijrazende voertuigen, maar een hogere roeping toebedeeld kregen. Een Australische universiteit begint binnenkort met het inplanten van kangoeroe-hartkleppen bij mensen. Ze blijken minder snel te verkalken en meer fysieke stress aan te kunnen dan die van hun collega-varkensharten. Zou dat een metafoor zijn voor Australië en Europa?

vrijdag 08 januari 2010 - Geef je commentaar (0)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

Paradox van Parys: Eenzaam maar niet alleen

Dit wordt de laatste Paradox van het decennium. De lijstjes komen eraan, vrome wensen worden gedaan en snel weer vergeten. Alles wordt nieuw in 2010. Ik hou van de gezelligheid van de eindejaarsperiode wanneer de wereld trager om haar as draait. Maar ik haat de opgelegde vreugde van oudjaar. Kerst - we blijven, in afwachting van een schrapping van het begrip door de Hoge Vergadering, de term nog even gebruiken - is het tijdstip waarop we tijd hebben voor elkaar. De mens achter de functie, de persoon achter de ondernemer.

Pierre Lano

En dan komt het nieuws dat een West-Vlaamse topondernemer als Pierre Lano, uit het leven is gestapt extra hard aan. Pierre was een gretige lezer van deze column, een man met passie die er zeer uitgesproken meningen op nahield en door het leven ging met een bijnaam voor iedereen die zijn pad kruiste. Zo herinner ik me die keer dat hij bijzonder kwaad was omdat hij vond dat er stond dat de textielindustrie niet genoeg vernieuwde. Dan heb ik geweten. Hij was het soort vechter voor zijn zaak en voor zijn vak waar er te weinig van hebben in Vlaanderen. Waarom hij zijn beslissing nam, weet ik niet. Wat ik wel weet is dat zelfdoding nog steeds een taboe is in Vlaanderen. En dat ondernemers, extra kwetsbaar zijn.

Vlaamse cultuur

In Vlaanderen plegen we bijzonder vaak zelfmoord vergeleken met de rest van Europa. Elke dag stappen er bijna drie Vlamingen uit het leven. Zelfmoord is de voornaamste doodsoorzaak bij mannen tussen de 25 en de 44 jaar. Waarom dat zo is, lijkt niemand echt goed te weten. Zijn wij Vlamingen te gesloten? Hebben we minder probleemoplossend vermogen dan onze buren in Nederland of Duitsland? Of gaan we in het algemeen minder optimistisch door het leven dan pakweg de gemiddelde Griek?

Eenzaam

Ondernemers blinken bijna per definitie uit in probleemoplossend denken, optimisme en een flinke dosis openheid. En toch kunnen ze in een klein en druk bevolkt land leiden aan acute eenzaamheid. Niemand anders neemt elke dag grote risico's met het familievermogen om het bedrijf te doen groeien, werknemers aan de slag te houden en welvaart te creëren. Managers van grote beursgenoteerde bedrijven spelen in essentie met het geld van banken en beleggers zonder gezicht. Entrepreneurs hebben een kleiner sociaal vangnet, kunnen niet op ouderschapsverlof rekenen en moeten zelf hun pensioen opbouwen. Zelfstandigen moeten immense onzekerheden trotseren en vaak de toorn van de samenleving incasseren. En dat kan, tussen al die mensen, verdomd eenzaam zijn.

Kwetsbaar

Niet verwonderlijk dus dat Unizo vandaag bekend maakte dat steeds meer ondernemers wiens bedrijf in financiële problemen komt, hulp zoeken. De vzw Tussenstap, die radeloze en failliete bedrijfsleiders begeleidt, registreerde dit jaar al 544 hulpaanvragen, ruim 87 procent meer dan een jaar eerder. Volgens een Nederlands onderzoek pleegt één op de tien failliete ondernemers zelfmoord, maar voor België bestaan daar geen gegevens over. 67% van de ondernemers zegt collega's in hun directe omgeving te kennen met grote financiële problemen. Die bedreigen vaak zaak, huis en gezin.

Nieuwjaarswensen

Onze nieuwjaarsvoornemens zijn bij deze dus gekend. Het moet gedaan zijn met het sociale stigma van de gefailleerde ondernemer. Daar moeten we allemaal voor in eigen herte kijken want stiekem hebben we nog te vaak schadenfreude wanneer het onze buurman niet lukt. Nochtans is falen de munteenheid van creativiteit. Als we dat niet tolereren, drukken we innovatie de kop in. En dat moeten we reflecteren in onze wetgeving die vandaag gefailleerde ondernemers nog te veel de kans om opnieuw op te starten ontneemt. Als we daarin slagen kan economie meer zijn dan de harde strijd om kille cash. De mensen die samen iets proberen te verwezenlijken op de vrije markt en daardoor alle boten mee de hoogte in stuwen verdienen respect.

De Paradox van Parys verschijnt op vrijdag in De Standaard.

vrijdag 11 december 2009 - Geef je commentaar (0)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

Parys - Tobback: 1 -0

Yep, er bestaat nog gezond verstand in Leuven. Net een brief gekregen van het stadsbestuur dat beslist heeft om me geen boete op te leggen voor het schoonspuiten van enkele stoepen in Leuven tijdens de afgelopen campagne voor de regionale verkiezingen. Creativiteit haalt het van autoriteit! Lees de brief met onze argumenten naar het stadbestuur hier http://www.lorinparys.be/images/uploads_bestanden/23072009_Brief_aan_Stad_Leuven_re_Politiereglement.pdf en het antwoord dat ik gisteren kreeg hier http://www.lorinparys.be/images/uploads_bestanden/Brief_Stad_Leuven_over_boete.pdf.

vrijdag 04 december 2009 - Geef je commentaar (0)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

Paradox van Parys: Marx, Bayer en de bonden

126 jaar na zijn dood krijgt Karl Marx dan toch gelijk. In zijn befaamde theorie van de vervreemding, gebaseerd op een idee van Hegel, poneert hij dat kapitalisme tot het afschaffen van de band tussen arbeider en product leidt. De auteur van Das Kapital doceerde dat de kapitalistische klasse gaat lopen met het resultaat van het werk dat arbeiders verrichten. De loonslaaf kan zich op die manier niet langer vereenzelvigen met het product dat hij zelf gemaakt heeft en put geen enkele voldoening meer uit zijn werk. Hij vervreemdt, letterlijk, van zijn job. De ster van Marx mag de voorbije twee decennia getaand zijn, zijn visie is zelden actueler geweest voor de toestand van ons land.

Bayer
Neem nu het chemieconcern Bayer in de Antwerpse haven. Daar speelt zich een schoolvoorbeeld van vervreemding af. De werknemers hebben de band doorgeknipt tussen het product dat ze elke dag maken en de economische realiteit waarin dat gebeurt. Bayer maakt polycarbonaat voor de auto industrie, een markt die het niet bepaald onder de markt heeft vandaag. Het Duitse moederbedrijf wil snoeien in de productiecapaciteit en kan kiezen tussen het sluiten van een vestiging in Antwerpen of Duitsland. De Antwerpse directie wil de zetel hier open houden en stelt o.a. voor om de lonen te bevriezen en langer te werken in ruil voor vijf jaar jobzekerheid.

Brussel: stakingshoofdstad
Lonen bevriezen is niet leuk maar de werknemers in de chemiesector behoren tot de best betaalde groep in ons land. En dat van dat langer werken is ook een beetje een apart geval aangezien een werkweek bij Bayer er al na 33.6 uur op zit. Het voorstel is nu om, 35.2 uur per week te presteren. Stel u voor. De vakbonden noemen dat onbespreekbaar. Ik noem dat onvoorstelbaar. Het lijkt de werknemers worst te wezen dat de wereldwijde vraag voor hun product is afgenomen en dat hun bedrijf als resultaat van zoveel halsstarrigheid de deuren zou kunnen sluiten in Antwerpen. Dat is merkwaardig, maar geen alleenstaand geval zoals een reclamefilmpje van wat ooit onze nationale luchtvaarttrots was, illustreert. In een even grappig als wrang spotje drijft Brussels Airlines de spot met onze hoofdstad als lievelingslocatie voor vakbondsbetogingen. Volgens het bedrijf ligt dat aan hun goedkope vluchten van en naar hun hub. Volgens mij aan de vervreemding van onze vakverenigingen.

Arbeiders en bedienden
Want vandaag betogen sommige syndicale organisaties alweer in Brussel. Inzet is de ontslagregeling van arbeiders in ons land. Die moet, dixit de vakbond bonzen, omhoog om bescherming te bieden tegen de economische storm die over het continent raast. Maar als de orderboekjes van bedrijven nauwelijks gevuld raken, bestaat het medicijn er niet in de kosten voor het ontslaan van arbeiders de hoogte in te jagen. Niet alleen vererger je daarmee de precaire financiële toestand van heel wat van onze bedrijven, je brengt ook de resterende arbeidsplaatsen in gevaar. Als kers op de taart denkt een investeerder nu geen twee maar twaalf keer na vooraleer hij naar hier komt. We zagen dus de tak af waarop we zitten.

Overheid
De vervreemdingskwaal komt niet enkel in de privé voor maar valt, in gemuteerde versie, ook wel eens te bespeuren bij sommige leden van het overheidspersoneel. Daar weigeren sommige ambtenaren stil te staan bij de herkomst van de middelen die ze elke dag verdelen. Met als vervelend neveneffect dat ze ondernemers die de taart bakken als de vijand zien, in plaats van samen naar flexibele oplossingen te zoeken die meer jobs kunnen creëren en de welvaart verhogen.

Iedereen aandeelhouder
Misschien moeten we, om die vervreemding tegen te gaan, alle werknemers ook een stuk aandeelhouder maken van het bedrijf waar ze werken. En moeten we de rol van onze ambtenaren drastisch hervormen en hen de opdracht geven om te evolueren van bewakers van de negatieve vrijheid tot pro-actieve facilitators van jobs en welzijn. Karl Marx zal het graag horen.

De Pardox van Parys verschijnt op vrijdag in De Standaard.

vrijdag 04 december 2009 - Geef je commentaar (1)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

Paradox van Parys: Verhit debat

Binnen twee weken verzamelt iedereen die iemand is in Kopenhagen. Obama, de Chinese premier en de bijna 200 man sterke Belgische delegatie. Daar zal het gaan over onze steeds warmer wordende wereld. Dat daar iets mee aan de hand is, weten we onderhand. Maar een hete planeet heeft niet alleen een stijgende zeespiegel, smeltende ijslagen en verzengende droogte in midden-Afrika tot gevolg. Het opwarmende klimaat leidt ook tot burgeroorlog, ondernemerschap, creatieve wiskunde en totaal nieuwe industrieën terwijl een echte oplossing misschien eenvoudiger is dan we vandaag denken.

Eerst de onverwachte resultaten van de opwarming van de aarde. Wist u dat er door de klimaatverandering meer burgeroorlogen in Afrika uitbreken? Een recente studie zegt dat voor elke stijging van de gemiddelde temperatuur met één graad Celsius, de kans op conflict in zuidelijk Afrika met de helft toeneemt. Omdat zo'n stijging tegen 2030 een feit zal zijn, zouden er tot 400,000 extra doden uit oorlog kunnen vallen. De temperatuur stijgt, de oogst verkleint, en de hongerigen nemen sneller de wapens op. Niet louter theorie, want sinds 1980 ontstonden er meer burgeroorlogen in relatief warmere jaren in Afrika.

Maar wist u ook dat een stijgende temperatuur een positief effect heeft op ondernemerschap? Zo bestaat er een Harvard onderzoek dat zegt dat er drie factoren zijn die een stad ondernemend maken. Een overvloed van kleine en onafhankelijke bedrijfjes, het aantal inwoners met een universiteitsdiploma, en de gemiddelde temperatuur in de maand januari. Uitleggen kan ik het niet, behalve dat je met cijfers werkelijk alles kunt bewijzen.

En dat werd vorige week nog maar eens bewezen door een hacker die het emailsysteem van een bekend klimaatonderzoeker kraakte en prompt een stroom berichten tussen onderzoekers op het web zette. Daaruit moest blijken dat op zijn minst een deeltje van de hype rond de opwarming van de aarde in de categorie marketing viel omdat wetenschappers politici tot actie wilden bewegen. Niet bepaald heilzaam voor de geloofwaardigheid van de boodschap. Ook China maakte gisteren een bepaald percentage bekend om CO² emissies terug te dringen. Alleen zeggen experts dat hun voorstel hoegenaamd niet neerkomt op een effectieve reductie.

En zoals met elke ramp, zijn er ook zij die er hun voordeel mee doen. Zeker gezien een warmere wereld voor flink wat nieuwe vetpotten heeft gezorgd. Overal ter wereld vindt de overheid dat zij moet beslissen welke nieuwe technologie ons best zal beschermen tegen een warmer klimaat. Dat leidt tot een nieuwe industrietak, die van de klimaatlobbyisten. Zij proberen elk individueel het beleid te overtuigen van de effectiviteit van hun specifieke oplossing. Zo is de windenergie lobby er in het Verenigd Koninkrijk in geslaagd om winst te maken door het najagen van een behoorlijke pot subsidies. Jammer genoeg zonder veel nieuwe windboerderijen als resultaat en met relatief klein effect op het milieu.

Ook bij ons loopt er één en ander fout. Het Rekenhof bracht zestien verschillende federale klimaatmaatregelen in kaart. Het Itinera Instituut ploos het rapport uit en onderstreepte dat het hof bijvoorbeeld niet kon achterhalen waarop de geschatte jaarlijkse CO² uitstoot verminderingen die elke maatregel moet opbrengen, gebaseerd zijn. Verder blijkt dat sommige fiscale gunstmaatregelen te herleiden zijn tot cadeaus voor de slimme belastingbetaler. En weinig effect resorteren op het milieu omdat een pak energiebesparende investeringen ook zonder die aanmoediging zouden uitgevoerd zijn.

Ik geloof eerder in de creativiteit van de wereldbevolking dan in het genie van de staat. Het zou slimmer zijn om de prijs van kooldioxide te verhogen en de markt antwoorden te laten formuleren die echt werken.

vrijdag 27 november 2009 - Geef je commentaar (0)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

- 1 / 17 - volgende pagina

© Lorin Parys. - webdesign blau - Lorin Parys. RSS 2.0 - disclaimer en privacy